ไม่รู้จะเขียนไรค่ะ

เมื่อไม่นานมีนี้ตาของเราเสียค่ะจากไปด้วยโรคมะเร็งตอนเราอยู่ปวช.1 พ่อกับเเม่ตอนเด็กไม่ค่อยอยู่บ้านเลยฝากเลี้ยงไว้กับตาตลอด จนประมาณขึ้นมัธยมถึงได้ไม่ได้เจอกันบ่อย ตอนนี้อยู่ปวช.2 ตั้งเเต่รู้เขาตายเราก็ไม่ได้เศร้าอะไรเลย ตอนยายตายก็เหมือนกันค่ะเราก็ไม่ได้เศร้าจำได้ว่าสักประมาณป.3ตอนนั้น ไม่รู้เหมือนกันค่ะทำไมไม่ได้เศร้าไม่ได้ร้องเหมือนคนอื่นๆเขา ลูกพี่ลูกน้องเขาก็ร้องฟูมฟายกันจะตาย ซึ่งน้องหนูก็เป็นเหมือนกันค่ะในงานมีไม่ร้องกันอยู่2คนวันเผาคือเรากับน้อง ก่อนหน้านั้นตอนจัดงานเรากับน้องก็ไปนอนบ้านตาค่ะเพราะงานศพจัดบ้านตาซึ่งห่างจากบ้านเรามาก สรุปเราก็นอนกับน้องเเค่2คนเพราะไม่มีใครกล้ามานอนด้วยค่ะเพราะตาเสียในบ้าน ถ้าให้เขียนตอนคนอื่นตายเราก็ไม่เสียใจเหมือนกันค่ะ ไม่ว่าจะหมาเเมวไม่นานมานี้เพื่อนสนิทตอนมัธยมก็ฆตต.ค่ะ เราก็ไม่ได้อะไรเหมือนกันส่วนเพื่อนในห้องเขาก็ไปร้องในงานกันค่ะ อันนี้คือเราปกติไหมคะ