ตะวันดับ ดับตะวัน ....................................................... โดย ตระกองขวัญ

เมื่ออาทิตย์ ลาลับ สลับฟ้า แสงจันทรา สาดส่อง ละอองฉาย ดาวสกาว วาววับ ระยับพราย เปล่งประกาย ฉายฉาบ ทาบนภา เมฆสีขาว ชวนมอง ละอองหยาด แสงจันทร์สาด หยาดย้อย ร้อยเวหา ดาวเคียงเดือน เตื่อนช้ำ ย้ำจันทรา แล้

ธารดาราดารดาษพาดขอบฟ้า ท้องนภาราตรีกระพริบแสง ยิบระยับวาววับดังจำแลง ฟ้าคงแปลงแสงส่องดารกา ดาวระยิบยิบย้อยพลอยจะร่วง ส่องแสงช่วงดาวดวงถวิลหา เหมือนหยาดเพชรพลอยพวงดวงชีวา ประดับหล้าส่งฟ้าพโยมบน สุกสว

0 อุษากาลทาบถิ่น .. ยามสิ้นฝน เวียนรอบดับมืดหม่นให้ป่นหาย บทเพ-ลาลมล่อง .. วันผ่องพราย เริ่มพร้อมปลายปีกวิหคที่โบกบิน 0 ทานตะวันช้อยช่อ .. ขึ้นรอแดด ที่จะแวดล้อมสู่ .. ไม่รู้สิ้น หอมเกสรเพรียกผชุมปีกภ

0 ตะวันจวนพลบ .. ที่จบยาก คือซ่อนยิ้มมุมปากเหมือนฝากฝัง แทรกเป็นเหตุส่งเสริมจนเริ่มประดัง ภาพสุมใส่ในภวังค์ .. เกินตั้งตัว 0 เย็นแล้วอีกเย็นย่ำ .. สูรย์จำพราก ภาพอีกฟากฝั่งฟ้าแทรกฝ่าสลัว ซ้อนทับภาพจัน

0 เสียงไก่ขันแว่วฝ่าอุษาสมัย บอกจันทร์ให้งำรอยแล้วถอยหลบ เพื่อเปิดฟ้าแรกวันให้ครันครบ การบรรจบรูปธรรมแสนอำพน 0 ลมหนาวพลิ้วผ่านอยู่แต่ตรู่สาง หมอกก็คลี่ม่านพรางทั่วทางถนน หนาวเนื้อตัว, หนาวในหัวใจคน นั

0 แสงสูรย์ค่อยพรายพร่างลงกลางที่ คล้ายรอรับราศีและทีท่า เพื่อจะเหลื่อมเหลี่ยมประกายต่อสายตา ก่อนสบสืบเสน่หาจากตาชาย 0 เห็นงามคุกคามฝ่า .. แววตาสบ ย่อมบรรจบลุกลามเป็นความหมาย ถวิลแต่คุณค่าอันพร่าพราย ท

ตะวันละลาลับ จะสลับ ณ เวหา พริ้วคลายพระพายพา สุขะเพลินมโนรมย์ พาราสว่างแสง จะแสดงประกายสม แสงส่องสว่างชม ก็ระยับตระการตา ดุจดาวประดับดิน อุระรินเสน่หา เคียงข้างสุกัลยา ระยะชิดสนิททรวง ยามรัตติกาลชิ