ตะวันดับ ดับตะวัน ....................................................... โดย ตระกองขวัญ

เมื่ออาทิตย์ ลาลับ สลับฟ้า แสงจันทรา สาดส่อง ละอองฉาย ดาวสกาว วาววับ ระยับพราย เปล่งประกาย ฉายฉาบ ทาบนภา เมฆสีขาว ชวนมอง ละอองหยาด แสงจันทร์สาด หยาดย้อย ร้อยเวหา ดาวเคียงเดือน เตื่อนช้ำ ย้ำจันทรา แล้

ธารดาราดารดาษพาดขอบฟ้า ท้องนภาราตรีกระพริบแสง ยิบระยับวาววับดังจำแลง ฟ้าคงแปลงแสงส่องดารกา ดาวระยิบยิบย้อยพลอยจะร่วง ส่องแสงช่วงดาวดวงถวิลหา เหมือนหยาดเพชรพลอยพวงดวงชีวา ประดับหล้าส่งฟ้าพโยมบน สุกสว

0 อุษากาลทาบถิ่น .. ยามสิ้นฝน เวียนรอบดับมืดหม่นให้ป่นหาย บทเพ-ลาลมล่อง .. วันผ่องพราย เริ่มพร้อมปลายปีกวิหคที่โบกบิน 0 ทานตะวันช้อยช่อ .. ขึ้นรอแดด ที่จะแวดล้อมสู่ .. ไม่รู้สิ้น หอมเกสรเพรียกผชุมปีกภ

0 ตะวันจวนพลบ .. ที่จบยาก คือซ่อนยิ้มมุมปากเหมือนฝากฝัง แทรกเป็นเหตุส่งเสริมจนเริ่มประดัง ภาพสุมใส่ในภวังค์ .. เกินตั้งตัว 0 เย็นแล้วอีกเย็นย่ำ .. สูรย์จำพราก ภาพอีกฟากฝั่งฟ้าแทรกฝ่าสลัว ซ้อนทับภาพจัน

สุสานสรวง ร่วงโรย ดั่งโลกฝัน เงาจันทร์ส่อง ซึ้งซับ กับพฤกษา ดอกไม้โปรย กลบหลับ วิญญาณลา เสียงลมพา โหยหวน ครวญนิรันดร์ ใต้ป้ายหิน ผุพัง ดั่งอาณา ซากอุรา จ่อมจม ทิ้งฝอยฝัน ดินซ่อนร่าง รุ่ยลับ ดับตะวัน

@ ดุจดาวประดับหล้า นคราประภางาม                             

0 แสงสูรย์ค่อยพรายพร่างลงกลางที่ คล้ายรอรับราศีและทีท่า เพื่อจะเหลื่อมเหลี่ยมประกายต่อสายตา ก่อนสบสืบเสน่หาจากตาชาย 0 เห็นงามคุกคามฝ่า .. แววตาสบ ย่อมบรรจบลุกลามเป็นความหมาย ถวิลแต่คุณค่าอันพร่าพราย ท