โอ้ชีวิต

ชีวิตเรา รำไร ดั่งไอน้ำ
เมื่อต้องลม พรมช้ำ ก็จางหาย
ประเดี๋ยวรุ่ง พุ่งแสง แข่งประกาย
ประเเดี๋ยวกลาย เป็นหมอก ลอกละลาย

อันลาภยศ สรรเสริญ พ้นเกินฝัน
เหมือนตะวัน ลับฟ้า คราสายัณห์
ทิ้งไว้เพียง ร่องรอย ความผูกพัน
ก่อนทุกอย่าง เงียบงัน กาลเวลา

จะยื้อยุด ฉุดไว้ ก็ไร้ผล
ในวังวน เกิดดับ ลับจากหน้า
ใช้ชีวิต ทุกนาที มีคุณค่า
ก่อนที่ตา จะปิดสนิท นิจนิรันดร์