จิตมีราคะไปนึกระงับหลงทันที

อยากถามผู้รู้ที่ปฏิบัติภาวนาโดยเฉพาะวิปัสสนาว่าในการปฏิบัติวิปัสสนาถ้าถึงจุดที่จิตผู้รู้มันรู้ทันกิเลสรู้ทันอารมณ์เองโดยไม่ต้องเจตนานี่ถึงขั้นไหนครับวิปัสสนาญาณไหมครับ ถ้าเป็นวิปัสสนาญาณนี่ขั้นไหนครับ

ไม่มีที่สติจะละกิเลสเลย หลงตีความเอง สติแค่รู้ว่าละกิเลสได้แล้ว หรือละกิเลสยังไม่ได้ แต่สติไม่ได้เป็นตัวละกิเลส สติแค่รู้ว่ามีกิเลสอยู่หรือไม่มีกิเลสแล้ว เจริญสติปัฏฐาน ๔ หลงว่าไปนิพพานได้ การไปนิพพา

จิตเกิด จิตดับ บอกว่าจิตรวม รวมอยู่ที่ไหน? รวมอย่างไร?

อนัตตาต้องเห็นด้วยจิต ไม่ใช่เห็นด้วยตา ไม่ใช่เป็นการไปนึกเอาเอง ต้องเริ่มต้นด้วย การเจริญสติปัฏฐาน4 ไม่ใช่นั่งเฉยๆแล้วเห็นอนัตตา

1.รูปนามเป็นพันธนาการจิต ติดกับจิตเมื่อไรก็หนัก ก็ไม่ว่าง เรียกว่าทุกข์ 2.พ้นจากรูปนามได้จึงกลับกันเป็น เบา ว่าง โล่ง สุข 3.อย่างแรกที่มีการพ้นคือรูป พ้นจากรูปที่มีมิติ กว้าง หนา สูง 4.รูปกว้าง หน

https://www.youtube.com/watch?v=4yiwAMBpYZs

อยากถามผู้รู้ทุกๆท่านโดยเฉพาะนักปฏิบัติและผู้เชี่ยวชาญพระไตรปิฎกว่าหลักโยนิโสมนสิการสัมพันธ์กับการเจริญสติวิปัสสนายังไงบ้างโดยเฉพาะทั้ง10ข้อการวิปัสสนาต้องใช้โยนิโสช่วยหนุนยังไงบ้างครับ

จิตไม่เกิด ไม่ดับ จิตเที่ยง จิตไม่เป็นทุกข์เพราะ จิตละตัณหาได้ โดดไป นิพพาน

เมื่อสติปัฏฐาน มีวิริยะตามรู้ รูปาวจรจิตจะเปลี่ยนเป็นรูปาวจรกุศลจิต รูปาวจรกุศลจิตเปลี่ยนเป็น ผลจิต เป็นจิตตั้งมั่นภายในขณะสติปัฏฐาน จิตตั้งมั่นภายใน มีหทยวัตถุเป็นตำแหน่ง เครื่องหมาย มี“นามกา

จิต เจตสิค รูป  ไม่เกิด ไม่ดับ เป็นไตรลักษณ์ เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา นิพพาน ไม่เกิด ไม่ดับ ไม่มีไตรลักษณ์