สวัสดีค่ะ

สวัสดีค่ะวันนี้ที่ดิฉันเขียนกระทู้มาก็อยากมาระบายความในใจของเด็กมัธยมคนหนึ่ง ดิฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลายตอนนี้ปิดเทอมแล้วรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ได้พักเรื่องที่เครียดไปอีกเรื่องหนึ่ง ความทรมานในใจตอนนี้มันมีมากมายแต่กลับไม่มีวิธีที่จะทำให้ความทรมานนั้นบรรเทาลงได้เลย พอได้ปิดเทอมแล้วรู้สึกว่าอาการนอนไม่หลับมันกลับมาเรื่อยๆหรืออาจจะเป็นเพราะฉันที่ยังไม่วางโทรศัพท์เพื่อนคนเดียวตลอดปิดเทอมนี้ ถ้าไม่มีมันฉันก็คงจะฟุ้งซ่านคิดแต่เรื่องฆ่าตัวตายตลอดเลย55555 ไม่ได้อยากจะคิดแต่สิ่งที่เจอมาตลอดทำให้เราทบทวนตัวเองเสมอ ตื่นมาฟังธรรมะวันละ1รอบ แล้วก็กลับมาคิดเรื่องเดิมๆ เคยส่องกระทู้ของคนที่เขาคิดจะฆ่าตัวตายบ้างแต่ก็มีแต่คนเอาธรรมะครอบครัวสิ่งรอบข้างมาเป็นเหตุผลให้ยังมีชีวิตอยู่  แต่ถ้าเป็นฉันจะยกมาได้อย่างไรในเมื่อครอบครัวไม่ได้เป็นความสุขให้ฉันเลย อย่างน้อยการตายต่อให้ข้างหน้าจะทรมานกว่านี้หรือเปล่าหรืออาจจะมีแค่ความว่างเปล่าฉันก็อยากจะยอมไม่สัมผัสเองก็ไม่ได้รู้ว่านรกจะมีจริงมั้ย555 เคยสงสัยอยู่เหมือนกันนะว่าชีวิตก็เป็นของเราเราเลือกที่จะตายทำไมต้องมามีคำว่าบาปด้วย โลกนี้เป็นของใครชีวิตเป็นของใคร คืนหนึ่งฉันเคยรู้สึกไม่ไหวกับการเรียนฉันเลยไปบอกแม่ว่าเหนื่อยจัง แม่ก็กลับพูดว่าพยายามหน่อย บางคนอาจจะคิดว่าก็ถูกแล้วนิแต่ประโยคนี้สำหรับฉันมันกัดกินหัวใจตลอดมาก็แค่สงสัยน่ะว่าที่เรียนมามันไม่ได้พยายามตรงไหนมันก็เป็นช่วงที่เรียนหนักด้วยอยากได้กำลังใจที่แบบในโฆษณาหนังพ่อแม่ลูก พ่อแม่เพื่อนที่เขาให้กำลังใจลูกตัวเองโคตรอยากจะมีแบบนั้นบ้างเลย ครอบครัวของฉันไม่ค่อยให้ความสนใจกับสภาพจิตใจสุขภาพเท่าไร  ฉันเปลี่ยนไปเขาก็ไม่รู้หรอกมีแต่ว่าจะบอกว่านี่แหละคือนิสัยของฉัน  ฉันอยากไปหาจิตแพทย์นะเคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นบ้าด้วย เคยโทรไปเบอร์สุขภาพจิตใช่มั้ย(?) เขาก็ไม่รับแต่ก็เข้าใจนะว่าคนโทรเยอะ ดีแล้วที่เขาไม่ได้รับฉันเพราะคุยไปความคิดของฉันก็คงจะไม่เปลี่ยน อยากเรียกร้องความสนใจจากครอบครัวบ้างแต่มันกลับโดนละเลยไป แต่ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรหรอกคนเขาก็มีหน้าที่ บางทีก็รู้สึกว่าถ้าตัวเองตายพ่อแม่ใครจะเลี้ยงจะอยู่ยังไงแต่ก็มีความคิดที่ว่าไม่มีเราเขาสบายกว่านี้เยอะซึ่งมันก็จริงตอนเด็กชอบมีคนบอกว่าแม่จะเอาฉันออกด้วย ก็เด็กนะตอนนั้นมันไม่คิดหรอกแต่มันจำ ก็คงเป็นแฟคหนึ่งที่ก็น้อยใจนิดๆมั้ง ตอนนี้ก็ว่าจะลองไปหาจิตแพทย์ด้วยตัวเองสักครั้งยังไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวยังไงดี ใครที่อ่านกระทู้นี้ช่วยแนะนำด้วยนะคะขอบคุณล่วงหน้าเลย แต่ถ้าไปแล้วไม่ได้ดีขึ้นก็คงจะไม่สู้แล้วเหมือนกัน ฉันเคยโดนพ่อแม่คาดหวังว่าจะต้องเรียนเก่งนะต้องได้เกรดเท่านี้นะ ตอนแรกรู้สึกดีนะอย่างน้อยก็รู้สึกว่าเขายังคาดหวังกับเรา แต่นานๆไปมันกลายเป็นคำว่ากดดันเหมือนว่าต้องทำ ต้องเป็น คนอื่นได้เราต้องได้ นี่ก็เป็นอีกคำถามหนึ่งทำไมพ่อแม่ถึงคาดหวังอะไรจากตัวเรา(?)คงคิดกันใช่มั้ยว่าเป็นลูกก็ต้องเป็นความหวังของพ่อแม่เลี้ยงพ่อแม่เป็นแบบนั้นให้เขาภูมิใจ  แล้วทำไมฉันถึงเลือกทางเดินเองบ้างไม่ได้ ทำไมฉันจะต้องทำในสิ่งที่ไม่ได้ชอบ ทำไมจะต้องเป็นในสิ่งที่ไม่อยากเป็น ไม่ใช่ว่าฉันโตมาแล้วอย่างแรกคือการมอบอิสระในการตัดสินใจหรือ แล้วตัวพ่อแม่ก็เป็นคนคอยแนะเตือน  บางคนอาจจะคิดว่าสิ่งที่เจอมาเบามากปัญหาแค่นี้แต่อีกมุมมองของคนที่เป็นมันไม่ใช่แค่นี้การเอาความคิดตัวเองไปตัดสินเรื่องของอีกคนหนึ่งอันนั้นก็ไม่ใช่การกระทำที่ดีสักเท่าไร สิ่งที่พิมพ์ความคิดที่แทรกมาล้วนเคยเจอมาแล้วทั้งนั้นวันนี้ยังพอรับไหว ยิ้มกับตัวเองให้มากๆ วันไหนที่ร่างกายหมดแรงไปมากกว่านี้ก็หวังว่าจะมีทางที่ดีกว่านี้  ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ