กายใจคือรูปนาม , รูปนามคือสัพเพธรรมาอนัตตา

สังขาร อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ละไม่ได้ ทุกข์เป็นอนัตตา เราไปบังคับให้ละ ไม่ได้ สัพเพธรรมา อนัตตา เราไปบังคับไม่ได้ ถ้าเราไปบังคับก็จะกลายเป็น สัพเพธรรมา อัตตา

สัพเพธรรมา อนัตตา เป็นนิพพาน เพราะว่านิพพานเป็นอนัตตา ในพื้นฐานเดียวกันเพราะ สัพเพธรรมาอนัตตา นิพพานเป็นสัพเพธรรมเช่นกัน นิพพานย่อมเป็นอนัตตาเช่นกัน นิพพานเป็นธรรมเช่นกัน ดังนั้น นิพพานเป็นสัพเพธรรมา

สิ่งใดเป็นนิจจัง สิ่งนั้นเป็นสุข สิ่งใดเป็นสุขสิ่งนั้นเป็นอนัตตา ในบาลีมีอยู่ที่ไหน  พระพุทธเจ้าเคยพูดที่ไหนบ้าง ธรรมเที่ยงเป็นสุขเป็นอนัตตา จิตที่เที่ยงเป็นสุขเป็นอนัตตา คือนิพพานเป็นอ

ก็สิ่งใดแลเป็นอนัตตา เธอพึงละความพอใจในสิ่งนั้น สิ่งใดเป็นอนัตตา เธอทั้งหลายพึงละความรักใคร่ในสิ่งนั้นเสีย

บัญญัติว่า สัพเพธรรมาอนัตตาติ แต่ใจไม่เป็นอนัตตา ใจกลับไปยึดธรรมะทั้งหลายเป็นอัตตา เช่น ไปยึดกายตนเป็นอัตตา ไปปรุงแต่งกายตนให้ไม่เจ็บ ไม่แก่ ไม่ตาย ให้คงสภาพเดิม ทั้งๆที่รู้ว่ากายเป็นอนัตตา ความจริงกา