ใครเห็นช่วยอ่านให้จบด้วยนะครับ
ผมอายุ 18 ปีปัจจุบันยังเรียนอยู่เเต่ตอนนี้อยู่ในระหว่างช่วงฝึกงานเลยมีรุ่นพี่ที่ทำงานเเนะนำให้ไปลอง ไหว้ครู ผมก็รู้ความหมายของมันเเล้วเเหละว่ามันคืออะไรด้วยความที่ว่าผมอยากจะลองอะไรที่มันใหม่ๆที่ยังไม่เคยสัมผัสผมเลยติดต่อกับไซส์ไลน์ไว้คนนึงในระหว่างนั้นมีเหตุการณ์บางอย่างที่เหมือนกับว่าไม่อยากให้ผมไปมีอะไรกับไซส์ไลน์คนนั้นวันที่ผมจะไปหาไซส์ไลน์ผมจะออกไปกดเงินเพื่อเตรียมเอาไว้เเต่บัตร ATM ดันหายก็เลยโทรไปหาเเม่เพื่อที่จะอายัดบัตรเพราะบัตรเป็นของเเม่ผมตอนนั้นผมก็คิดว่าผมจะเอาเงินจากไหนไปหาไซส์ไลน์มันขาดอีกเเค่ 100 บาทก็เลยบอกเเม่ไปว่าเดียวไปขอยืมญาติๆก่อนเเม่ผมเลยบอกมาว่าเงินในกระเป๋าผมมีเป็นพันทำไมต้องไปขอญาติด้วยเเละด้วยความที่ว่าผมคิดอะไรไม่ค่อยออกก็เลยตอบไปเเบบติดๆขัดๆเเต่ใจนึงผมคิดว่าเเม่ผมก็คงรู้อยู่เเล้วว่าผมคงต้องเอาเงินไปทำอะไรเเน่ๆผมเลยขอเลื่อนไซส์ไลน์เเล้วรอให้เรื่องมันผ่านๆไปก่อนจากนั้นพอวันเวลาผ่านไปผมก็ติดต่อเธออีกครั้งเเละเเล้วมันก็เกิดปัญหาอีกว่าเเม่ผมสงใสผมเลยมาค้นของที่ห้องผมจนเจอถุงยางที่ผมเตรียมเอาไว้เเม่ผมเลยมาบอกผมว่าเป็นเด็กเป็นเล็กถ้าเกิดไปมีอะไรกับเอาเเล้วติดโรคขึ้นมาจะทำยังไงเเต่ผมก็หาข้อมูลมาเเล้วการติดโรค HIV เกิดได้จากทางไหนบ้างเเละต้องป้องกันอย่างไรผมหาข้อมูลมาอย่างดีเเละอีกอย่างไซส์ไลน์คนที่ผมเลือกผมคิดว่าเขาก็คงตรวจโรคของเขาทุกๆเดือนเพราะค่าตัวของเธอนั้นก็เเพงเอาเรื่องอยู่เลยก่อนคำสุดท้ายที่เเม่ผมพูดไว้คือ "ถ้าเกิดเย็นนี้ไม่กลับบ้านเเม่จะไปตามถึงที่" ผมเคยโมโหเเละคิดในใจว่านี่ผมก็อายุ 18 ปีเเล้วนะผมรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรถ้าเกิดพ่อเเม่ต้องคอยมาสอนมาบอกอยู่ตลอดเวลาผมก็คงเป็นได้เเค่เด็กคนนึงที่เวลามีเรื่องอะไรต้องให้พ่อเเม่คิดให้ทำให้ตอนนี้ผมเหมือนติดอยู่ในความมืดที่มองหาเเสงสว่างไปเจอไม่รู้ว่าผมควรทำตัวยังไงต่ออีกใจนึงผมคิดว่าพ่อเเม่อาจจะเป็นห่วงเราอยู่ก็ได้เเต่อีกใจนึงก็คิดว่าพ่อเเม่มายุ่งกับชีวิตส่วนตัวผมมากเกินไป
ทำยังไงให้พ่อเเม่เลิกยุ่งกับชีวิตส่วนตัวผมบ้างไหมครับ
ผมอายุ 18 ปีปัจจุบันยังเรียนอยู่เเต่ตอนนี้อยู่ในระหว่างช่วงฝึกงานเลยมีรุ่นพี่ที่ทำงานเเนะนำให้ไปลอง ไหว้ครู ผมก็รู้ความหมายของมันเเล้วเเหละว่ามันคืออะไรด้วยความที่ว่าผมอยากจะลองอะไรที่มันใหม่ๆที่ยังไม่เคยสัมผัสผมเลยติดต่อกับไซส์ไลน์ไว้คนนึงในระหว่างนั้นมีเหตุการณ์บางอย่างที่เหมือนกับว่าไม่อยากให้ผมไปมีอะไรกับไซส์ไลน์คนนั้นวันที่ผมจะไปหาไซส์ไลน์ผมจะออกไปกดเงินเพื่อเตรียมเอาไว้เเต่บัตร ATM ดันหายก็เลยโทรไปหาเเม่เพื่อที่จะอายัดบัตรเพราะบัตรเป็นของเเม่ผมตอนนั้นผมก็คิดว่าผมจะเอาเงินจากไหนไปหาไซส์ไลน์มันขาดอีกเเค่ 100 บาทก็เลยบอกเเม่ไปว่าเดียวไปขอยืมญาติๆก่อนเเม่ผมเลยบอกมาว่าเงินในกระเป๋าผมมีเป็นพันทำไมต้องไปขอญาติด้วยเเละด้วยความที่ว่าผมคิดอะไรไม่ค่อยออกก็เลยตอบไปเเบบติดๆขัดๆเเต่ใจนึงผมคิดว่าเเม่ผมก็คงรู้อยู่เเล้วว่าผมคงต้องเอาเงินไปทำอะไรเเน่ๆผมเลยขอเลื่อนไซส์ไลน์เเล้วรอให้เรื่องมันผ่านๆไปก่อนจากนั้นพอวันเวลาผ่านไปผมก็ติดต่อเธออีกครั้งเเละเเล้วมันก็เกิดปัญหาอีกว่าเเม่ผมสงใสผมเลยมาค้นของที่ห้องผมจนเจอถุงยางที่ผมเตรียมเอาไว้เเม่ผมเลยมาบอกผมว่าเป็นเด็กเป็นเล็กถ้าเกิดไปมีอะไรกับเอาเเล้วติดโรคขึ้นมาจะทำยังไงเเต่ผมก็หาข้อมูลมาเเล้วการติดโรค HIV เกิดได้จากทางไหนบ้างเเละต้องป้องกันอย่างไรผมหาข้อมูลมาอย่างดีเเละอีกอย่างไซส์ไลน์คนที่ผมเลือกผมคิดว่าเขาก็คงตรวจโรคของเขาทุกๆเดือนเพราะค่าตัวของเธอนั้นก็เเพงเอาเรื่องอยู่เลยก่อนคำสุดท้ายที่เเม่ผมพูดไว้คือ "ถ้าเกิดเย็นนี้ไม่กลับบ้านเเม่จะไปตามถึงที่" ผมเคยโมโหเเละคิดในใจว่านี่ผมก็อายุ 18 ปีเเล้วนะผมรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรถ้าเกิดพ่อเเม่ต้องคอยมาสอนมาบอกอยู่ตลอดเวลาผมก็คงเป็นได้เเค่เด็กคนนึงที่เวลามีเรื่องอะไรต้องให้พ่อเเม่คิดให้ทำให้ตอนนี้ผมเหมือนติดอยู่ในความมืดที่มองหาเเสงสว่างไปเจอไม่รู้ว่าผมควรทำตัวยังไงต่ออีกใจนึงผมคิดว่าพ่อเเม่อาจจะเป็นห่วงเราอยู่ก็ได้เเต่อีกใจนึงก็คิดว่าพ่อเเม่มายุ่งกับชีวิตส่วนตัวผมมากเกินไป