เมื่อ 4 ปีที่แล้ว เราได้มีโอกาสศึกษาต่อระดับปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนที่เราเข้าไปเรียนช่วงแรก เรามีแฟนอยู่แล้วแต่เป็นช่วงที่เราทะเลาะกับแฟนเราบ่อยมาก จนวันหนึ่งเราก็ถูกแฟนคนนั้นเปลี่ยนสถานะจากแฟนมาเป็นแค่พี่น้อง ยอมรับว่าตอนนั้นเราเสียใจมาก ร้องไห้แทบทุกวันที่คิดถึงเค้า แต่กลับมีคนคนหนึ่งที่คอยปลอบเรา คอยชวนเราคุย เที่ยว เรียน เพื่อให้หายเหงา เค้าคนนั้นคอยเช็ดน้ำตาให้เรา คอยดูแลเราตอนเราป่วย จนเราเริ่มรู้สึกดีกับเค้ามากขึ้นทุกวัน เค้าคือเพื่อนที่เรียนปริญญาโทด้วยกัน เป็นชายแท้ เราก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าทำไมเค้าถึงทำดีกับเราขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเราอยู่กลุ่มเดียวกันและเรียนด้วยกันตลอดมั้ง เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานความรู้สึกของเราที่มีให้เค้ามันก็เกินคำว่าเพื่อนไปแล้ว กลายเป็นเราคิดถึงเค้า อยากอยู่ใกล้ๆเค้า อยากทำอะไรร่วมกัน อยากทำอาหารให้เค้าทาน อยากอยู่ในทุกช่วงเวลาของเขา จนเราเริ่มพยายามทักคุยไลน์กับเข้าทุกครั้งที่เราคิดถึงเค้า แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง ตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง เหมือนคนที่ไม่ค่อยอยากคุยกับเรา แต่เราเคยสังเกตุเห็นเค้าตอบคุยกับเพื่อนคนอื่นก็ดูเหมือนคนอยากตอบอยากคุยนะ แต่กับเราไม่ใช่เลย และทุกครั้งที่เราไปเที่ยวด้วยกัน เราไม่เคยจะได้ถ่ายรูปคู่และอัพโหลดลงโซเซียลเลย แต่ทุกครั้งที่เค้าไปกับเพื่อนคนอื่นเค้าจะอัพตลอด เราน้อยใจเค้าบ่อยมาก แต่เค้าก็จะมีวิธีง้อเราแบบแปลกๆตลอด
มีวันหนึ่ง เราได้ตัดสินใจสารภาพรักกับเขาไปพร้อมทั้งบอกว่าเราขอเวลาทำใจ เรารู้ว่าเค้าไม่ได้รักเราหรอก ขอห่างกันสักพัก ถ้าเราพร้อมจะเป็นเพื่อนเมื่อไหร่ เราจะกลับไปคุยกับเค้าเอง จากวันนั้นเราก็เลี่ยงที่จะเจอหน้าเค้า ไม่ตอบข้อความอะไรเค้าอีกเลย จนผ่านไปสักพักเรามีโอกาสได้ไปดื่มเหล้าด้วยกัน พอเพื่อนๆคนอื่นแยกย้ายกันกลับ เรากับเค้าคนนั้นจึงได้เดินกลับด้วยกัน เพราะหอเรากับเค้าอยู่ทางเดียวกัน แล้วจู่ๆเค้าก็หยุดเดินพร้อมกับหันหลังกลับมากอดเรา แล้วร้องไห้แบบไม่แคร์สายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาพร้อมพูดกับเราว่า เค้าเจ็บนะที่เค้าต้องเสียเราไป ที่ผ่านมาเราเป็นแบบนี้ไม่มีความสุขเลยเหรอ ไม่ทิ้งเค้าไปได้ไหม กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม เรากอดกันอยู่นานมาก เราก็ร้องไห้ไปกับเค้าพร้อมตอบกลับไปว่ายังไงสุดท้ายเราก็ต้องแยกกันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเค้าเป็นผู้ชายแท้ เค้าเคยบอกว่าสุดท้ายเค้าต้องแต่งงาน มีครอบครัว มีหลานๆให้แม่ แต่เค้าก็ยังร้องไห้ไม่หยุดจนเราตัดสินใจตอบเค้าไปว่า ได้ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
หลังจากวันนั้นเรากับเค้าได้ตกลงกันว่า เราจะเป็นไปแบบนี้แต่ทุกอย่างแบบนี้จะต้องจบลงเมื่อพวกเราเรียนจบ แยกย้ายไปมีอนาคตแบบที่วางไว้ของใครของมัน เราก็ยอมรับข้อตกลงนี้ ขอแค่เพียงได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่ง ได้อยู่กับเค้า ได้ดูแล ได้กอด ทุกๆวันเราจะไปเรียนพร้อมกัน กลับหอพร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันทำให้เรามีความสุขมากๆ สุขมากจริงๆ แต่เวลาก็ผ่านไปเร็วมาก เมื่อครบ 3 ปี ต่างคนต่างเรียนจบ เค้าก็ได้ย้ายกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัด และเค้าก็ไม่ได้ติดต่อเรามาอีกเลย ทักไลน์ไปก็อ่านแล้วไม่ตอบ จนเราตัดสินใจโทรไปหาเค้า ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เค้าตอบกลับมาว่า เค้าไม่เคยรักเราเลย เค้าเป็นผู้ชายแท้ ชอบผู้หญิง เค้าต้องแต่งงานมีครอบครัว มีหลานให้แม่อุ้ม เป็นคำตอบที่เหมือนเรารู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี หลังจากวันนั้นเราก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แต่เชื่อไหมว่า เราไม่เคยมีวันไหนไม่คิดถึงเค้าเลย ไปที่ไหน ทำอะไร จะคิดถึงเค้าตลอด แต่ก็ทำได้แค่คิดถึงจริงๆ
เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปีที่เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียว ได้เกิดเหตุการหนึ่งขึ้น คือ มีเพื่อนกลุ่มเดียวกันจะแต่งงานที่ต่างจังหวัด ซึ่งได้ตกลงว่าเราจะขับรถไปเองและเที่ยวไปด้วย จึงแพลนไว้ว่าจะใช้เวลาทั้งหมด 4 วันในทริปนี้ ถือว่าเป็นการเที่ยวส่งท้ายก่อนที่เราจะต้องย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือเค้าคนนั้นได้ตกลงมาว่าร่วมเดินทางไปกับเราด้วยทริปนี้ เราเฝ้ารอวันที่จะเจอเค้าอีกครั้ง ทั้งตื่นเต้นและดีใจ แต่ก็บอกกับตัวเองว่าจะต้องเข้มแข็งนะ เรากับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน จนวันนั้นก็มาถึง แค่เสี้ยววินาทีที่เจอหน้าเค้า ความรู้สึกที่เคยมีมันกลับมาทั้งหมด แต่ต้องทำตัวให้เป็นปกติ เพราะเราเป็นแค่เพื่อนกัน ตลอดทริป 4 วันนี้ พวกเราอยู่ด้วยกันตลอด เราจะทำอะไรเค้าก็คอยตามใจตลอด อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่เคยขัด เค้าทำตัวเหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกันช่วงเรียนเลย จนวันสุดท้ายมาถึง เราขับรถไปส่งเค้าที่บ้าน เค้าชวนกินข้าว นั่งเล่นต่อที่บ้าน แต่ตอนนั้นเราเป็นอะไรก็ไม่ร็ เราเลือกที่จะขอตัวกลับก่อน พร้อมกับปิดประตูรถเพื่อเช็ดน้ำตาตัวเอง เราไม่ชอบเลยช่วงเวลาสุดท้ายที่ต้องจากลา เราไม่เข้มแข็งพอที่จะอยู่ช่วงเวลานั้นได้นานๆ แต่มันกลับมาทำให้เรารู้สึกเสียดาย ทำไมเราไม่อยู่กับเค้าให้นานกว่านี้ อีกสักนิดก็ยังดี เพราะเราคงไม่มีโอกาสได้เจอเค้าอีกแล้ว ทุกวันนี้เราทำได้แค่คิดถึง
เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในใจเรากลับเลือกที่จะรักเค้าแบบนี้ แม้คนอื่นจะมองว่าเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ แต่เราก็เลือกที่จะไม่รับฟัง มันคือความรัก หรือเราแค่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้?
มันคือความรัก หรือเราหลอกตัวเอง?
มีวันหนึ่ง เราได้ตัดสินใจสารภาพรักกับเขาไปพร้อมทั้งบอกว่าเราขอเวลาทำใจ เรารู้ว่าเค้าไม่ได้รักเราหรอก ขอห่างกันสักพัก ถ้าเราพร้อมจะเป็นเพื่อนเมื่อไหร่ เราจะกลับไปคุยกับเค้าเอง จากวันนั้นเราก็เลี่ยงที่จะเจอหน้าเค้า ไม่ตอบข้อความอะไรเค้าอีกเลย จนผ่านไปสักพักเรามีโอกาสได้ไปดื่มเหล้าด้วยกัน พอเพื่อนๆคนอื่นแยกย้ายกันกลับ เรากับเค้าคนนั้นจึงได้เดินกลับด้วยกัน เพราะหอเรากับเค้าอยู่ทางเดียวกัน แล้วจู่ๆเค้าก็หยุดเดินพร้อมกับหันหลังกลับมากอดเรา แล้วร้องไห้แบบไม่แคร์สายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาพร้อมพูดกับเราว่า เค้าเจ็บนะที่เค้าต้องเสียเราไป ที่ผ่านมาเราเป็นแบบนี้ไม่มีความสุขเลยเหรอ ไม่ทิ้งเค้าไปได้ไหม กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม เรากอดกันอยู่นานมาก เราก็ร้องไห้ไปกับเค้าพร้อมตอบกลับไปว่ายังไงสุดท้ายเราก็ต้องแยกกันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ในเมื่อเค้าเป็นผู้ชายแท้ เค้าเคยบอกว่าสุดท้ายเค้าต้องแต่งงาน มีครอบครัว มีหลานๆให้แม่ แต่เค้าก็ยังร้องไห้ไม่หยุดจนเราตัดสินใจตอบเค้าไปว่า ได้ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
หลังจากวันนั้นเรากับเค้าได้ตกลงกันว่า เราจะเป็นไปแบบนี้แต่ทุกอย่างแบบนี้จะต้องจบลงเมื่อพวกเราเรียนจบ แยกย้ายไปมีอนาคตแบบที่วางไว้ของใครของมัน เราก็ยอมรับข้อตกลงนี้ ขอแค่เพียงได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่ง ได้อยู่กับเค้า ได้ดูแล ได้กอด ทุกๆวันเราจะไปเรียนพร้อมกัน กลับหอพร้อมกัน กินข้าวด้วยกัน สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันทำให้เรามีความสุขมากๆ สุขมากจริงๆ แต่เวลาก็ผ่านไปเร็วมาก เมื่อครบ 3 ปี ต่างคนต่างเรียนจบ เค้าก็ได้ย้ายกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัด และเค้าก็ไม่ได้ติดต่อเรามาอีกเลย ทักไลน์ไปก็อ่านแล้วไม่ตอบ จนเราตัดสินใจโทรไปหาเค้า ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ เค้าตอบกลับมาว่า เค้าไม่เคยรักเราเลย เค้าเป็นผู้ชายแท้ ชอบผู้หญิง เค้าต้องแต่งงานมีครอบครัว มีหลานให้แม่อุ้ม เป็นคำตอบที่เหมือนเรารู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี หลังจากวันนั้นเราก็แทบจะไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แต่เชื่อไหมว่า เราไม่เคยมีวันไหนไม่คิดถึงเค้าเลย ไปที่ไหน ทำอะไร จะคิดถึงเค้าตลอด แต่ก็ทำได้แค่คิดถึงจริงๆ
เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปีที่เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียว ได้เกิดเหตุการหนึ่งขึ้น คือ มีเพื่อนกลุ่มเดียวกันจะแต่งงานที่ต่างจังหวัด ซึ่งได้ตกลงว่าเราจะขับรถไปเองและเที่ยวไปด้วย จึงแพลนไว้ว่าจะใช้เวลาทั้งหมด 4 วันในทริปนี้ ถือว่าเป็นการเที่ยวส่งท้ายก่อนที่เราจะต้องย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คือเค้าคนนั้นได้ตกลงมาว่าร่วมเดินทางไปกับเราด้วยทริปนี้ เราเฝ้ารอวันที่จะเจอเค้าอีกครั้ง ทั้งตื่นเต้นและดีใจ แต่ก็บอกกับตัวเองว่าจะต้องเข้มแข็งนะ เรากับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน จนวันนั้นก็มาถึง แค่เสี้ยววินาทีที่เจอหน้าเค้า ความรู้สึกที่เคยมีมันกลับมาทั้งหมด แต่ต้องทำตัวให้เป็นปกติ เพราะเราเป็นแค่เพื่อนกัน ตลอดทริป 4 วันนี้ พวกเราอยู่ด้วยกันตลอด เราจะทำอะไรเค้าก็คอยตามใจตลอด อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่เคยขัด เค้าทำตัวเหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกันช่วงเรียนเลย จนวันสุดท้ายมาถึง เราขับรถไปส่งเค้าที่บ้าน เค้าชวนกินข้าว นั่งเล่นต่อที่บ้าน แต่ตอนนั้นเราเป็นอะไรก็ไม่ร็ เราเลือกที่จะขอตัวกลับก่อน พร้อมกับปิดประตูรถเพื่อเช็ดน้ำตาตัวเอง เราไม่ชอบเลยช่วงเวลาสุดท้ายที่ต้องจากลา เราไม่เข้มแข็งพอที่จะอยู่ช่วงเวลานั้นได้นานๆ แต่มันกลับมาทำให้เรารู้สึกเสียดาย ทำไมเราไม่อยู่กับเค้าให้นานกว่านี้ อีกสักนิดก็ยังดี เพราะเราคงไม่มีโอกาสได้เจอเค้าอีกแล้ว ทุกวันนี้เราทำได้แค่คิดถึง
เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในใจเรากลับเลือกที่จะรักเค้าแบบนี้ แม้คนอื่นจะมองว่าเป็นความรักที่เป็นไปไม่ได้ แต่เราก็เลือกที่จะไม่รับฟัง มันคือความรัก หรือเราแค่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่าวันหนึ่งเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้?