สวัสดีครับ
เรื่องนี้จริงๆไม่ได้ใหญ่มากครับ เพียงแต่อยากลองถามความคิดเห็นท่านอื่นๆบ้างว่าหากเขาเป็นแบบนี้ ผมควรทำยังไงกับเขาดีเท่านั้นเองครับ
คนนี้เป็นน้องชายคุณพ่อผมเอง (อายุ 60 กลางๆ) เขาอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกับผม
ผมมักจะต้องคุยกับเขาทุกวันอังคาร เพราะว่า เขามักขอติดรถไปด้วยเพื่อไปเดินเที่ยวเล่น
ระหว่างที่นั่งไปกับเขา บางทีเขาชอบมาคุยเรื่องการนั่งสมาธิ และเดินจงกรมให้ผมฟัง
เขาบอกว่า ทำแล้วจิตไม่นิ่งเอาซะเลย บ่นอย่างโน้นอย่างนี้ ขอบอกไว้ก่อนว่า เขาไม่
เคยถือเข้าวัดเพื่อศีลแปดมากก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ผมเคยถือศีลแปดและเคยบวชพระมาแล้ว เลยพอเข้าใจวิธีการปฏิบัติขั้นพื้นฐานอยู่บ้าง
แต่ผมก็ไม่อยากจะพูดสอนให้เขาเท่าไหร่ เพราะผมมองว่าเขาคิดว่าตัวผมเป็นเด็กกว่าเขา
พูดไป เขาก็ไม่คิดที่จะฟังคำแนะนำของผมเท่าไหร่ ผมจึงแนะนำว่า ขอให้คุณอาไปวัดแล้ว
ลองปฏิบัติแล้วให้ท่านแนะนำดีกว่านะครับ เพราะจะได้รู้แนวทางในการปฏิบัติเองได้
แต่เขาก็บอกว่า ไม่ไป เพราะจะต้องเสียเงินค่ามอเตอร์ไซค์ไปกลับ 50 บาท สู้นั่งรถเมล์
เที่ยวไกลๆสบาย กลับบ้านเบ็ดเสร็จแค่ 30-40 บาท
ผมได้ยินอย่างนั้น ผมเลยบอกว่า การปฏิบัติธรรมไม่ใข่ของง่ายนะ เรียนโดยที่ไม่มีอาจารย์นี่
ยังไงก็ไม่เข้าใจหรอกนะครับ ไปเรียนรู้ซักหน่อยดีกว่าเถอะครับ อย่างน้อยก็ลองเข้าไปปรึกษา
กับท่านอาจารย์ดูบ้างก็ได้
เขาก็ยังยืนยันบอกว่าไม่เอา ไม่เอา
ผมได้ยินแบบนี้ ผมได้แต่คิดในใจเอาเข้าไปสิ แนะนำของดีแล้วก็ไม่ยอมทำ การปฏิบัติธรรมใช่ว่า
จะเป็นสิ่งที่เรียนรู้กันได้ง่ายๆ พื้นฐานก็ไม่มี แล้วทำเองเลยแล้วมันจะไปไหวไม่นั่น นี่สินะ ไม้แก่ดัดยาก
เขาเป็นแบบนี้ตลอด ตลอดหนึ่งเดือนเขาจะเล่าเรื่องการนั่งสมาธิให้ผมฟัง เดือนละ 1-2 ครั้ง
คำตอบก็เป็นไปตามคาดคือ ไม่มีอะไรก้าวหน้า เอาแต่บอกว่าฟุ้งซ่าน ใจไม่สงบตลอด
จริงๆแล้วผมยินดีนะ ที่เขามีความสนใจเรื่องการปฏิบัติธรรมขึ้นมาอยู่หน่อยๆ ผมจึงอยากส่งเสริมเขา
โดยแนะนำเขาไปแต่แนะนำทีไรมันก็ออกมาเป็นแบบนี้ทุกที (แนะนำไปก็ไม่คิดจะยอมทำตามที่บอก)
ผมเลยอยากปรึกษาครับว่า หากเขาพูดเรื่องนี้อีก ผมควรเงียบใส่เลยดีไหมครับ (ผมยอมทำนะ เพราะ
พูดไปไม่มีอะไรดีเงียบเฉยดีกว่า)
หรือท่านไหนมีความเห็นอื่นๆหรือวิธีการคุยแบบอื่นก็แนะนำผมได้นะครับ
ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าครับ
คิดว่าผมควรโต้ตอบกับคนในครอบครัวคนๆนี้อย่างไรดี (เรื่องการแนะนำนั่งสมาธิ)
เรื่องนี้จริงๆไม่ได้ใหญ่มากครับ เพียงแต่อยากลองถามความคิดเห็นท่านอื่นๆบ้างว่าหากเขาเป็นแบบนี้ ผมควรทำยังไงกับเขาดีเท่านั้นเองครับ
คนนี้เป็นน้องชายคุณพ่อผมเอง (อายุ 60 กลางๆ) เขาอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกับผม
ผมมักจะต้องคุยกับเขาทุกวันอังคาร เพราะว่า เขามักขอติดรถไปด้วยเพื่อไปเดินเที่ยวเล่น
ระหว่างที่นั่งไปกับเขา บางทีเขาชอบมาคุยเรื่องการนั่งสมาธิ และเดินจงกรมให้ผมฟัง
เขาบอกว่า ทำแล้วจิตไม่นิ่งเอาซะเลย บ่นอย่างโน้นอย่างนี้ ขอบอกไว้ก่อนว่า เขาไม่
เคยถือเข้าวัดเพื่อศีลแปดมากก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ผมเคยถือศีลแปดและเคยบวชพระมาแล้ว เลยพอเข้าใจวิธีการปฏิบัติขั้นพื้นฐานอยู่บ้าง
แต่ผมก็ไม่อยากจะพูดสอนให้เขาเท่าไหร่ เพราะผมมองว่าเขาคิดว่าตัวผมเป็นเด็กกว่าเขา
พูดไป เขาก็ไม่คิดที่จะฟังคำแนะนำของผมเท่าไหร่ ผมจึงแนะนำว่า ขอให้คุณอาไปวัดแล้ว
ลองปฏิบัติแล้วให้ท่านแนะนำดีกว่านะครับ เพราะจะได้รู้แนวทางในการปฏิบัติเองได้
แต่เขาก็บอกว่า ไม่ไป เพราะจะต้องเสียเงินค่ามอเตอร์ไซค์ไปกลับ 50 บาท สู้นั่งรถเมล์
เที่ยวไกลๆสบาย กลับบ้านเบ็ดเสร็จแค่ 30-40 บาท
ผมได้ยินอย่างนั้น ผมเลยบอกว่า การปฏิบัติธรรมไม่ใข่ของง่ายนะ เรียนโดยที่ไม่มีอาจารย์นี่
ยังไงก็ไม่เข้าใจหรอกนะครับ ไปเรียนรู้ซักหน่อยดีกว่าเถอะครับ อย่างน้อยก็ลองเข้าไปปรึกษา
กับท่านอาจารย์ดูบ้างก็ได้
เขาก็ยังยืนยันบอกว่าไม่เอา ไม่เอา
ผมได้ยินแบบนี้ ผมได้แต่คิดในใจเอาเข้าไปสิ แนะนำของดีแล้วก็ไม่ยอมทำ การปฏิบัติธรรมใช่ว่า
จะเป็นสิ่งที่เรียนรู้กันได้ง่ายๆ พื้นฐานก็ไม่มี แล้วทำเองเลยแล้วมันจะไปไหวไม่นั่น นี่สินะ ไม้แก่ดัดยาก
เขาเป็นแบบนี้ตลอด ตลอดหนึ่งเดือนเขาจะเล่าเรื่องการนั่งสมาธิให้ผมฟัง เดือนละ 1-2 ครั้ง
คำตอบก็เป็นไปตามคาดคือ ไม่มีอะไรก้าวหน้า เอาแต่บอกว่าฟุ้งซ่าน ใจไม่สงบตลอด
จริงๆแล้วผมยินดีนะ ที่เขามีความสนใจเรื่องการปฏิบัติธรรมขึ้นมาอยู่หน่อยๆ ผมจึงอยากส่งเสริมเขา
โดยแนะนำเขาไปแต่แนะนำทีไรมันก็ออกมาเป็นแบบนี้ทุกที (แนะนำไปก็ไม่คิดจะยอมทำตามที่บอก)
ผมเลยอยากปรึกษาครับว่า หากเขาพูดเรื่องนี้อีก ผมควรเงียบใส่เลยดีไหมครับ (ผมยอมทำนะ เพราะ
พูดไปไม่มีอะไรดีเงียบเฉยดีกว่า)
หรือท่านไหนมีความเห็นอื่นๆหรือวิธีการคุยแบบอื่นก็แนะนำผมได้นะครับ
ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าครับ