รู้สึกเป็นส่วนเกินของคนในครอบครัว

ตั้งแต่เกิดมาพ่อแม่แยกทางกัน ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยจริงๆตอนเด็กๆก็อยู่กับแม่กับยาย พอโตหน่อยก็ได้มาอยู่กับย่าแม่ของพ่อแล้วก็อยู่มาเรื่อยๆจนตอนนี้ม.6แล้ว แต่แม่ย้ายไปอยู่จังหวัดอื่นแล้ว ปกติเวลามีปัญหาคนเดียวที่อยากคุยด้วยคือยาย ยายจะปลอบและพูดให้กำลังใจอยู่เสมอ ต่างจากคนอื่นนี่ไม่รู้เหมือนกันนะว่าคิดไปเองหรือเปล่า ตัวเราเองเป็นผู้หญิง พอเรามาอยู่บ้านกับย่าพ่อของเรามีแฟนใหม่และมีลูกได้ลูกผู้ชาย เออมันก็น่ารักทุกคนรักน้องชายเราเอ็นดูต่างจากเราทุกคนทำเหมือนเราเป็นส่วนเกิน ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ผิดไปซะทุกอย่าง มันมีหลายเรื่องมากที่ทำให้เครียดหัวแทบจะระเบิด อยากแยกตัวมาอยู่คนเดียวจริงๆตัดขาดไปเลย ทนกับปัญหาแบบนี้ทุกวันไม่ไหวแล้ว ทุกคนกดดันเรามากเกินไป ไม่ให้เราคิดอยากทำอะไรที่อยากทำเลย เรื่องน้องชายถ้าจะว่าอิจฉาก็ไม่เชิงมันน้อยใจมากกว่าที่เวลาน้องอยากได้อะไรพูดอะไรด้วยก็พูดดีแต่กับเราทำเหมือนไม่อยากคุยด้วยเวลามีปัญหาเลยพูดกับใครไม่ได้เลย ได้แต่ร้องไห้คนเดียววันไหนทะเลาะกับที่บ้านหนักมากก็จะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องคนเดียวร้องไห้จนเหมือนจะขาดใจ เคยคิดอยากฆ่าตัวตายทุกครั้ง รู้สึกไม่อยากอยู่ถ้าเราเป็นภาระหรือส่วนเกินเป็นความไม่สบายใจให้ทุกคน เราอยากพัก ไม่อยากเจอปัญหาพวกนี้อีกแล้ว