เริ่ม ถุงมือเรื่องสั้น เรื่องแรก สำหรับรอบนี้ครับ
เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเกี่ยวกับครู นักเรียน และผู้ปกครอง ในอีกแง่มุมหนึ่ง
ใคร จะวัดใจกับใคร อย่างไร ลองอ่านกันดูครับ ^^
วันนี้เป็นวันพระใหญ่ อีกทั้งเป็นวันครบรอบประจำปีการก่อตั้งวัดประจำหมู่บ้านนี้
บริเวณวัดจึงสว่างไสวไปทั่วด้วยแสงไฟนีออนหลายหลากสี มีการจัดแต่งเป็นกลุ่มก้อนรูปทรงสวยงามแปลกตาจากที่เคยพบเห็น บางอันก็หมุนวน เคลื่อนไหวไปมาได้ ราวกับจะส่งเสียงกระซิบฝากมากับสายลมว่า "เชิญมาไว ๆ เชิญมาเที่ยวงานที่ได้ทั้งบุญกุศลและความสนุกสนาน"
ทั่วทั้งบริเวณ มีมหรสพการแสดง นักร้องเสียงดี ดนตรีไพเราะ ของกินอร่อย ๆ สำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งมีการละเล่นต่าง ๆ มากมายให้ได้ลอง อาทิเช่น ชิงช้าสวรรค์ ปืนลมฝาจุกน้ำปลา มอเตอร์ไซค์ไต่ถัง และปราสาทลม
สำหรับพ่อบ้านแม่บ้าน ก็มีการจำหน่ายเครื่องมือเครื่องใช้ชั้นดีในราคาย่อมเยา
"สวัสดีครับคุณครู พานักเรียนมาเที่ยวกันหรือครับ"
"สวัสดีค่ะ พอดีผู้ปกครองจำนวนหนึ่งเขาไม่ว่างพอจะพาลูกหลานเล็ก ๆ มาเที่ยว พวกเด็กโตเค้าเลยอาสาช่วย เราก็เลยต้องตามมาดูแลอีกแรงค่ะ"
กลุ่มผู้ปกครองพอแลเห็นเข้า ก็ทยอยกันมาทักทายพูดคุยด้วย
พวกเด็ก ๆ จึงถือโอกาสขออนุญาตพากันไปดูรถไต่ถัง และจะเลยไปเล่นปราสาทลม
เมื่อสนทนาปราศรัยกันพอสมควรแก่เวลา บรรดาผู้ปกครองก็ล่ำลากัน แยกย้ายกลับไปตามแต่ละแวกหมู่บ้าน
ฉันดูเวลา เห็นใกล้ได้เวลาที่นัดหมายกับพวกเด็ก จึงเดินไปทางที่ตั้งปราสาทลม
ขณะเดินไป ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โยเย เสียงคุ้นหูแบบนี้ เดาได้ทันทีว่า เด็กอยากได้ของเล่นหรือไม่ก็อยากได้สตางค์ไปเล่นเกมต่าง ๆ
ใกล้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงผู้ชายพูดว่า
"โยกโย้อยู่ได้ โคตรอับอายชาวบ้าน รีบ ๆ ควักออกมาดี ๆ จะได้พามันไปเล่น"
หันไปดู เห็นสาวซึ่งคงเป็นภรรยา กำลังเปิดกระเป๋าหยิบเงินออกมาอย่างไม่สู้เต็มใจนัก
เรื่องชาวบ้านแบบนี้เห็นเป็นประจำ
พอมาถึงปราสาทลม เห็นกลุ่มเด็กที่กำลังเล่นกันอยู่ ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่ฉันพามา
ยืนรอสักพักเดียวก็สังเกตเห็นว่า ในกลุ่มมีเด็กน้อยเพิ่มมาอีกสองสามคน
พอจำได้ว่าเป็นลูกชาวบ้านที่ยากจน พ่อแม่ไม่มีกำลังเงินให้พาเด็กมาเที่ยว
นี่เด็กคงแอบมากันเอง แต่แปลกใจว่าเอาเงินที่ไหนมาซื้อตั๋วเข้าไปเล่นปราสาทลมได้
หลังจากหมดเวลา เด็ก ๆ ก็พากันออกมา เด็กน้อยนั้นก็เข้ามาสวัสดี หน้าตาระรื่นเชียว
ค่ำมืดได้เวลา เราจึงหาซื้อขนมเป็นเสบียงกัดกินขณะเดินกลับไปส่งตามแต่ละบ้าน
ระหว่างเดินทางกลับนั้น ก็ได้ยินเสียงเด็กคนเดิม ยังร้องไห้ไม่หยุด
หันไปเห็นเจ้าตัวพ่อตัวร้าย ไม่ได้พาเด็กขึ้นชิงช้า กลับยืนดวดเบียร์เฉยเลย
ให้นึกเศร้าใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรได้สักแค่ไหน ได้แต่ขอคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเด็ก และให้ตัวพ่อกลับตัวกลับใจ
เข้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกันแล้ว ฉันก็มีโอกาสพูดคุยกับเด็กโตซึ่งได้ให้ช่วยกันดูแลน้อง ๆ
"เอ น้อง ๆ ที่พ่อแม่เขาไม่ได้ฝากให้พาไปเที่ยวด้วย ทำไมครูเห็นพวกเขาเข้าไปเล่นสนุกกันกับพวกเธอในปราสาทลมได้"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ/ครับ พวกเราเห็นน้องเขายืนอยู่ เลยชวนเข้าไปเล่นด้วยกัน น้อง ๆ บอกว่า พ่อแม่ไม่ได้ให้สตางค์มา พวกเราปรึกษากัน เห็นว่าหากเราลดขนมกันบ้าง ก็จะมีเงินจ่ายค่าตั๋ว พอให้น้อง ๆ เขาได้เข้าสนุกด้วยกันได้ครับ/ค่ะ"
ได้ฟังแล้ว ฉันงี้ตัวพองเลย อดแอบภูมิใจไม่ได้ว่า เออ คุ้มค่าที่ปากเปียกปากแฉะ อบรมกันมาเป็นปี ๆ
งานวัดครั้งนี้ เป็นงานวัดที่วัดใจกันจริง ๆ
/// จบ ///
ถุงมือ จอมวัดใจ
✌️💰✌️ THE LEISURE GLOVES ถุงมือยามว่าง# 9 เรื่องสั้น "งานวัดที่วัดใจ" (ถุงมือ จอมวัดใจ) ✌️💰✌️
เป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเกี่ยวกับครู นักเรียน และผู้ปกครอง ในอีกแง่มุมหนึ่ง
ใคร จะวัดใจกับใคร อย่างไร ลองอ่านกันดูครับ ^^
บริเวณวัดจึงสว่างไสวไปทั่วด้วยแสงไฟนีออนหลายหลากสี มีการจัดแต่งเป็นกลุ่มก้อนรูปทรงสวยงามแปลกตาจากที่เคยพบเห็น บางอันก็หมุนวน เคลื่อนไหวไปมาได้ ราวกับจะส่งเสียงกระซิบฝากมากับสายลมว่า "เชิญมาไว ๆ เชิญมาเที่ยวงานที่ได้ทั้งบุญกุศลและความสนุกสนาน"
ทั่วทั้งบริเวณ มีมหรสพการแสดง นักร้องเสียงดี ดนตรีไพเราะ ของกินอร่อย ๆ สำหรับเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งมีการละเล่นต่าง ๆ มากมายให้ได้ลอง อาทิเช่น ชิงช้าสวรรค์ ปืนลมฝาจุกน้ำปลา มอเตอร์ไซค์ไต่ถัง และปราสาทลม
สำหรับพ่อบ้านแม่บ้าน ก็มีการจำหน่ายเครื่องมือเครื่องใช้ชั้นดีในราคาย่อมเยา
"สวัสดีครับคุณครู พานักเรียนมาเที่ยวกันหรือครับ"
"สวัสดีค่ะ พอดีผู้ปกครองจำนวนหนึ่งเขาไม่ว่างพอจะพาลูกหลานเล็ก ๆ มาเที่ยว พวกเด็กโตเค้าเลยอาสาช่วย เราก็เลยต้องตามมาดูแลอีกแรงค่ะ"
กลุ่มผู้ปกครองพอแลเห็นเข้า ก็ทยอยกันมาทักทายพูดคุยด้วย
พวกเด็ก ๆ จึงถือโอกาสขออนุญาตพากันไปดูรถไต่ถัง และจะเลยไปเล่นปราสาทลม
เมื่อสนทนาปราศรัยกันพอสมควรแก่เวลา บรรดาผู้ปกครองก็ล่ำลากัน แยกย้ายกลับไปตามแต่ละแวกหมู่บ้าน
ฉันดูเวลา เห็นใกล้ได้เวลาที่นัดหมายกับพวกเด็ก จึงเดินไปทางที่ตั้งปราสาทลม
ขณะเดินไป ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โยเย เสียงคุ้นหูแบบนี้ เดาได้ทันทีว่า เด็กอยากได้ของเล่นหรือไม่ก็อยากได้สตางค์ไปเล่นเกมต่าง ๆ
ใกล้เข้าไป ก็ได้ยินเสียงผู้ชายพูดว่า
"โยกโย้อยู่ได้ โคตรอับอายชาวบ้าน รีบ ๆ ควักออกมาดี ๆ จะได้พามันไปเล่น"
หันไปดู เห็นสาวซึ่งคงเป็นภรรยา กำลังเปิดกระเป๋าหยิบเงินออกมาอย่างไม่สู้เต็มใจนัก
เรื่องชาวบ้านแบบนี้เห็นเป็นประจำ
พอมาถึงปราสาทลม เห็นกลุ่มเด็กที่กำลังเล่นกันอยู่ ส่วนใหญ่เป็นเด็กที่ฉันพามา
ยืนรอสักพักเดียวก็สังเกตเห็นว่า ในกลุ่มมีเด็กน้อยเพิ่มมาอีกสองสามคน
พอจำได้ว่าเป็นลูกชาวบ้านที่ยากจน พ่อแม่ไม่มีกำลังเงินให้พาเด็กมาเที่ยว
นี่เด็กคงแอบมากันเอง แต่แปลกใจว่าเอาเงินที่ไหนมาซื้อตั๋วเข้าไปเล่นปราสาทลมได้
หลังจากหมดเวลา เด็ก ๆ ก็พากันออกมา เด็กน้อยนั้นก็เข้ามาสวัสดี หน้าตาระรื่นเชียว
ค่ำมืดได้เวลา เราจึงหาซื้อขนมเป็นเสบียงกัดกินขณะเดินกลับไปส่งตามแต่ละบ้าน
ระหว่างเดินทางกลับนั้น ก็ได้ยินเสียงเด็กคนเดิม ยังร้องไห้ไม่หยุด
หันไปเห็นเจ้าตัวพ่อตัวร้าย ไม่ได้พาเด็กขึ้นชิงช้า กลับยืนดวดเบียร์เฉยเลย
ให้นึกเศร้าใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรได้สักแค่ไหน ได้แต่ขอคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเด็ก และให้ตัวพ่อกลับตัวกลับใจ
เข้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกันแล้ว ฉันก็มีโอกาสพูดคุยกับเด็กโตซึ่งได้ให้ช่วยกันดูแลน้อง ๆ
"เอ น้อง ๆ ที่พ่อแม่เขาไม่ได้ฝากให้พาไปเที่ยวด้วย ทำไมครูเห็นพวกเขาเข้าไปเล่นสนุกกันกับพวกเธอในปราสาทลมได้"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ/ครับ พวกเราเห็นน้องเขายืนอยู่ เลยชวนเข้าไปเล่นด้วยกัน น้อง ๆ บอกว่า พ่อแม่ไม่ได้ให้สตางค์มา พวกเราปรึกษากัน เห็นว่าหากเราลดขนมกันบ้าง ก็จะมีเงินจ่ายค่าตั๋ว พอให้น้อง ๆ เขาได้เข้าสนุกด้วยกันได้ครับ/ค่ะ"
ได้ฟังแล้ว ฉันงี้ตัวพองเลย อดแอบภูมิใจไม่ได้ว่า เออ คุ้มค่าที่ปากเปียกปากแฉะ อบรมกันมาเป็นปี ๆ
งานวัดครั้งนี้ เป็นงานวัดที่วัดใจกันจริง ๆ