“ผู้หญิงในความฝันที่ไม่เคยลืม”

- ผมพบเธอในคืนที่ฝนตกเบา ๆ
- ท่ามกลางหมอกสีเงินที่ลอยคลอแสงจันทร์
- เธอยืนอยู่ปลายสะพานไม้เก่า
- ชุดสีขาวพลิ้วไหวราวกับถูก
- วาดขึ้นจากลมหายใจของความทรงจำ
- ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน
- แต่หัวใจกลับเรียกชื่อเธอได้อย่างมั่นใจ
- ทั้งที่สมองไม่เคยจดจำ
- ดวงตาของเธอ… ไม่ใช่แค่สวย
- แต่มันเหมือนกระจกที่สะท้อน “อดีตบางอย่าง”
- อดีตที่ผมไม่แน่ใจว่าเคยมีอยู่
- จริงหรือเป็นเพียงเงาของความคิดถึง
- ผมถาม “เรารู้จักกันหรือเปล่า”
- เธอไม่ตอบ เพียงยิ้มบาง ๆ
- รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันเจ็บแปลบ
- เหมือนคนที่รอคอยกันมานาน
- เกินกว่าจะเอ่ยคำทักทาย
- ลมพัดผ่าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่
- ผมจำชื่อไม่ได้ ลอยมาแตะจมูก
- แต่ผมรู้ว่าผมเคยได้กลิ่นนี้
- เคยยืนข้างเธอแบบนี้
- เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้ท้องฟ้าแบบนี้
- ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหาย
- เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้
- มือของเธอแตะที่อกซ้ายของผม
- ตรงที่หัวใจกำลังเต้นแรงเกินปกติ
“เธอจำไม่ได้…ก็ไม่เป็นไร”
เสียงของเธอเบาราวกับสายลม
“แค่รู้สึกก็พอ”
- แล้วเธอก็จางหายไป
- พร้อมกับเสียงฝนที่หยุดตกอย่างกะทันหัน
- ผมสะดุ้งตื่น ห้องมืดสนิท
- ไม่มีสะพาน ไม่มีหมอก ไม่มีเธอ
- แต่ที่อกซ้าย ยังอุ่นอยู่
- และในทุกคืนต่อมา
- ผมยังคงหลับเพื่อหวังจะได้พบ
- ผู้หญิงปริศนาคนนั้นอีกครั้ง
- ผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จัก
- แต่หัวใจกลับคุ้นเคยเหลือเกิน

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)