หลายเรื่องในชีวิตประจำวันของเราทั้งที่เรารู้ว่ามันไม่ดีแต่ทำไมเราถึงหยุดที่จะทำมันไม่ได้หรอครับ

-อย่างเช่นการร้องไห้ไม่ดีนะมีแต่ทำให้ใจเศร้าหมองแต่เราก็ทำ
-เห็นคนอื่นทำผิดเราควรที่จะปลอบใจและชี้แนะแนวทางที่ถูกต้องให้เขาด้วยเสียงที่อ่อนนุ่มแต่ก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียงกล่าวว่าหรือตำหนิออกไปทั้งที่รู้ว่ามันไม่เป็นผลดี คร่าวๆประมาณนี้ครับเพราะอะไรหรอครับ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นบาปในการพูดให้คนอื่นเศร้าหมองใจ

ปล.tagศาสนาพุทธด้วยอยากฟังในมุมมองของพุทธศาสนา