ชีวิตจะเป็นอย่างไร สุดท้ายแล้ว ก็ต้องเจอกับความตาย

สวัสดีครับ แวะมาห้องศาสนาอีกแล้ว
ชีวิตทำงานไม่ค่อยมีเวลาเลย ไม่ค่อยมีเวลามาวนเท่าไหร่
ข้ามสปอยไปได้เลยครับ เป็นชีวิตส่วนตัวเขียนทิ้งไว้เผื่อตาย
อยากให้เพื่อนๆในที่นี้ ศึกษาและปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอนะ
อย่าประมาท ไม่รู้ว่าความตายจะมาเมื่อไหร่นะ และมันรับมือ
ไม่ง่ายเลย เตรียมตัวไว้ก่อนนะ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ผมรู้สึกประสบความสำเร็จในชีวิตตามที่สังคมต้องการแล้ว
ในอายุก่อน 28 ผมรู้สึกหยิ่งยะโสในตัวเองมาก
ในขณะที่คนอื่นดิ้นรนกับระบบในสังคมอันโหดร้าย
ผมเริ่มหาเงินได้มากขึ้นๆ (แต่รู้สึกยังน้อยไปหน่อย)
ผมเปรียบ 1 เดือนของผม เท่ากับ 3 เดือนหรือ 1 ปีของคนอื่น
รู้สึกตัวเองฉลาดกว่าทุกคนตั้งแต่อายุยังน้อยแล้ว
อยากเรียน สอบเข้า สอบแข่งขัน ก็ผ่านมาแบบง่ายๆ
สามารถลดต้นทุนขององค์กรหลายล้านบาทได้บ่อยครั้ง
ให้ปัญหาจะยากแค่ไหน ผมก็พยากรณ์แก้ไขได้แม่นยำ
(แรกๆก็ไม่เก่ง แต่พอมีประสบการณ์ได้ปีกว่าก็เก่งแล้ว)
แม้ตอนทำงานบริษัทใหญ่ หัวหน้าใหญ่ยังต้องมาถามและรับฟัง
แม้ไม่แสดงออก เพราะรู้การวางตัว แต่ใจรู้สึกทำไมคนอื่น
ถึงโง่และช้าจัง มันเป็นความทรงจำที่ผ่านมาหลายปี
ความยะโสนี้อยู่ในใจมานานจนยากจะละออกไปได้
(ถ้าคุณรู้จักตัวจริงของผมคุณคงดูไม่ออกเพราะผมยิ้มแย้มตลอดเวลา)

ตอนนี้ผมมีทุกอย่างมากกว่าเดิมอีก แต่ผมเริ่มเงียบๆ
ช่วงเวลาที่ผ่านมาผมทบทวนชีวิตในสมาธิได้ลึกซึ้งขึ้น
บางครั้งทบทวนคำสอน และ ความหมายของชีวิต
ช่วงนี้ความพยายามหลายปีคงเป็นให้ผลก้าวหน้า
ผมนึกว่านั่งทบทวนได้ 2 ชม แต่กลับไม่ถึง 10 นาที
ช่วงนี้ความเข้าใจชีวิตจึงเติบโตอย่างรวดเร็วมาก
แต่ละวันเหมือนคนละคนกับเมื่อวานเลย
เข้าใจธรรมะได้ไกลขึ้น จนผมรู้สึกผ่านจุดที่สงสัยแล้ว
ผมก็ไล่ทบทวนไปเรื่อยๆ หลายความทรงจำที่ดีไม่ดี
ความหยิ่งยะโสเริ่มลดลงมาก คงเหมือนหลายๆคนในที่นี้
ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น ผมรู้สึกสงสารคนอื่นมากๆ

ผมเริ่มเอาเวลาว่างไปช่วยคนอื่น เอ็นดูคนอื่นอย่างมาก
แม้แต่สัตว์น้อยใหญ่ยังช่วยเหลือ ห่วงใยจนเสียเวลา
เหมือนทำงานใส่ใจน้อยลง (แต่ก็เสร็จทันตลอดนะ)
เอาเวลาไปให้คำแนะนำคนอื่นเสียมากกว่า
ส่วนใหญ่ก็เรื่องชีวิตร้อยแปดแบบ เรื่องการพัฒนาองค์กร
เรื่องการลงทุน เรื่องวิศวกรรม ไปจนถึงเรื่องสุขภาพ
(ผมสงสัยก็มีเพื่อนๆที่ดีที่คอยให้คำแนะนำกันและกันได้)
พันทิพออนไลน์นี่ยากเลย เพราะเราก็พิมๆได้เท่าที่เขาพิมบอก
จะถามเพิ่มก็ยาก ชอบเจอคนตรงหน้ามากกว่า
และก็มีพัฒนาสังคมตามจุดที่ผมได้ผ่านไปผ่านมาด้วยนะ
ผมภูมิใจที่ผมได้ช่วยหลายๆครอบครัวแม้เขาเองยังไม่รู้ตัว
บางครอบครัวก็รวยไปเลย ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
(ผมก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าผลลัทพ์จะดีขนาดนี้ 555+)
ผมช่วยด้วยใจ ฟรี พวกเขาไม่รู้จักชื่อผมด้วยซ้ำ และผมก็หายไป


ผมเกรงว่าอายุผมคงได้อีกไม่ถึงอายุ 45 แน่ๆ
ช่วงนี้ผมมีเวลาพักผ่อนไม่เพียงพออย่างมาก
ตอนนี้ก็เวลางาน แต่ทำเสร็จซะก่อนอีก

คนมีปัญหาผมเจอบ่อยมากๆ (ถ้ามีเมตตาคุณจะเห็นได้เอง)
เพียงพูดคุย ดูคำตอบ ดูท่าทาง ก็รู้ได้ไม่ยาก
พวกเราก็เจออยู่ทุกวัน แต่เราใส่ใจสักเพียงใด
บางทีก็เจอคนวิกฤตด้านชีวิต หรือธุรกิจวิกฤตด้านเวลา
ผมก็ต้องมานั่งวางแผน หาความรู้เพิ่มเติม เพื่อให้ผ่านไปได้
แต่ผมไม่อยากเป็นคนที่แค่ทำงานเช้าค่ำแล้วตายไปแค่นั้น
ผมรู้ว่าผมยังมีศักยภาพจะช่วยอีกหลายๆคนที่ผมพบเจอ
วันก่อนร่างกายผมแทบไม่ไหว เลยมาพิมทิ้งเรื่องราวไว้เล่นๆ
ต่อไปผมคงต้องแบ่งเวลาให้ดีขึ้นกว่านี้

แม้ผมจะทำชีวิตได้เพอร์เฟคสักแค่ไหน
มันก็ต้องมีตอนจบและแยกย้าย ผมห่วงและกังวลมาก
ไม่รู้พ่อแม่พี่น้อง แฟน ต่อไปจะเป็นอย่างไรถ้าไม่มีผม
ตายเป็นเรื่องธรรมดาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกไม่ดีนี้หายไปได้
เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ธรรมดา ยอมรับได้ยาก
พระพุทธเจ้าได้เห็นเทวทูต การเกิด แก่ เจ็บ ตาย ยังออกบวช
มันเป็นเรื่องที่น่าสะเทือนใจมากจริงๆนะ พอใกล้ตายถึงได้รู้
คนที่ยังใช้ชีวิตแต่ละวันหรือยังไม่แก่คงไม่รู้หรอก
บางคนคงคิดว่าตายก็แค่แวบเดียว ไม่ต้องกังวล อันนั้นแค่คิด
เหมือนคุณคิดว่าจะเคี้ยวพริกที่เผ็ดที่สุดในโลกได้ง่ายๆ
ชีวิตมีความรู้สึกนะ มีร้อน มีเย็น มีทุกข์ มีสุข
ต้องทบทวนและทุ่มเท เพื่อให้วันที่จะมาถึง คุณจะผ่านไปได้ดี
ผมขอฝากไว้เท่านี้สำหรับชีวิตของคนที่มีชีวิตสำเร็จแล้ว
ไม่ต้องไปดิ้นรนในแต่ละวัน ไม่เริ่มเดี๋ยวจะไม่ทันนะ
สำหรับคนที่มีธรรมผมมองเห็นการปล่อยวาง มีธรรมหลายข้อ
เป็นธรรมขั้นสูง ชีวิตที่ดีงาม หากเราก้าวผ่านจุดนี้ไปได้