พระนางสัมพุลา (๓)

มากับพี่ดีดีเถิดที่รัก
อย่าอีหลักอีเหลื่อเผื่อใจสอง
หวังสิ่งใดจะได้ดั่งใจปอง
มาเถิดน้องอย่าคิดมากลำบากใจ

โอ้น้องนาง พร่างพราวระยิบระยับ
เลื่อมสลับดั่งดาวพราวไสว
สัมพุลา ลีลาช้าอยู่ไย
เจ้าจะได้ดั่งแล้วแต่แก้วมณี

แน่ะน้องน้อย ชะรอยคอยหลีกเลี่ยง
ทั้งบ่ายเบี่ยงร่างน้อยจะถอยหนี
แม่เนื้อเย็นเป็นเมียข้าเสียโดยดี
จงอย่ามีแม้แต่แค่ยอมพอ

ครั้นอสูรทูนทัดฉัตรชฎา
ผู้หยาบช้าคดเคี้ยวทั้งเขี้ยวขอ
ทั้งยื้อยุดฉุดรั้งทั้งป้อยอ
ไม่รั้งรอรุกล้ำก้ำเกินนาง

สัมพุลา อิดหนาระอาใจ
ตกอยู่ในอำนาจปิศาจสาง
โอ้ลูกเจ้าจะระแวงกินแหนงนาง
รำพึงพลางพร่ำร้องไม่สองใจ

ถึงยักข์จะเคี้ยวกระเดี้ยวกระดูก
โอ้องค์ลูกเจ้าข้าอย่าสงสัย
ชีวินจะสิ้นสลายจงตายไป
โอ้หทัยเจ้าอย่าแหนงระแวงวา

เห็นทีว่าเทวดาหามีไม่
โลกนี้ไซร้บ่ปกปักษ์อารักขา
รากษสนี้กดขี่ย่ำยีวา
จะห่วงหาห้ามให้ไม่มีเลย

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้(อสูรกล่าวว่า) มาเถิดเธอ เชิญขึ้นมายังภูเขานี้ เธอจงเป็นใหญ่กว่าภรรยา ๔๐๐ คนของเรา
จะสำเร็จความประสงค์ทุกอย่าง.

ดูก่อนน้องนางผู้มีผิวพรรณเปล่งปลั่งดังดวงดาว
เจ้าจะได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งแน่นอน สิ่งของทั้งหมดของพี่หาได้ง่าย
เชิญเจ้ามาอภิรมย์กับเราในวันนี้เถิด.

ดูก่อนน้องนางสัมพุลา หากเจ้าไม่ยอมเป็นมเหสีของเรา
ชะรอยเจ้าจักต้องเป็นภักษาหารของเรา ในเวลาเช้าวันพรุ่งเป็นแน่นอน.

(พระศาสดาตรัสว่า) ครั้นอสูรผู้มีชฎา ๗ ชั้น หยาบช้า เขี้ยวออกนอกปากกินคนเป็นอาหาร
ได้จับแขนนางสัมพุลาผู้มองไม่เห็นที่พึ่งในป่า.

นางสัมพุลาถูกปีศาจผู้หยาบช้า มุ่งอามิสครอบงำแล้ว ต้องตกอยู่ในอำนาจของศัตรู
เศร้าโศกถึงพระสวามีเท่านั้น รำพันว่า

ถึงยักษ์จะเคี้ยวกินเราเสีย เราก็ไม่มีความทุกข์ ทุกข์อยู่แต่ว่า
พระหฤทัยของทูลกระหม่อมของเรา จักเคลือบแคลงเป็นอย่างอื่นไป.

เทพยเจ้าทั้งหลายคงจะไม่มีอยู่แน่นอน ท้าวโลกบาลก็คงไม่มีในโลกนี้เป็นแน่
เมื่อยักษ์ผู้ไม่สำรวมทำด้วยอาการหยาบช้า จะหาผู้ช่วยห้ามป้องกันไม่มีเลย.

: ยังมีต่อ