ชีวิตที่ต้องสุ้

รู้สึกน้อยใจในวาสนาตัวเองจัง คือผมมีปัญหาทุกอย่าง แต่ประคับประคองอดทนจนมาถึงทุกวันนี้ แต่เพิ่งมาอิจฉาเพื่อน อิจฉาในบุญวาสนาเค้า ที่ทำใมเราไม่มีวาสนาดีๆแบบนี้บ้าง เพื่อนคนแรก มีแฟน แล้วก็มีลูกด้วยกัน

มีคนมาพูดกับผมทำนองว่าไม่เคยลำบากอย่าปากดีไม่เคยดิ้นรนปากกัดตีนถีบจะไปรู้อะไรการที่ชีวิตเราไม่เคยลำบากยากจนอดมื้อกินมื้อมาก่อนนี่เราก็พอจะเข้าใจเรียนรู้ว่าความลำบากว่าเป็นยังไง ต้นทุนไม่เท่ากันจริงแต่

หลังจากที่ยื้อชีวิตกับคุณแม่มานาน ลำบาก ดิ้นรน อดมื้อ กินมื้อ ต่อสู้กับปัญหามาพักใหญ่ ตอนนี้ถึงเวลาไฟนอลของการตกต่ำในชีวิตแล้วจริง ๆ ห้องที่ซื้ออยู่กับคุณแม่มีหนังสือมาแจ้งว่ากำลังจะยึด หมดหนทางจะดิ้

หากย้อนมองกลับไป... จุดเริ่มต้นของความรักครั้งนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ ผมได้พบกับ "เมียเก่า" สาวชาวมอญจากเมืองกาญจน์ที่ข้ามถิ่นมาดิ้นรน เราสบตากันและตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกันที่ สุพรรณบุ

สวัสดีค่ะ เราเป็นคนลาวนะ เป็นเด็กจากต่างจังหวัดที่มาเรียนไฟฟ้าต่อในเมืองหลวง คอบครัวเราก็ทำมะดามากๆ ไม่ได้มีแรงสับสนุนอะไร เราเรียนจบแล้ว และได้ทำงานในเมืองหลวงที่เราเรียนจบมาเลยนานๆได้กับบ้าน แถมที่ท