หากย้อนมองกลับไป... จุดเริ่มต้นของความรักครั้งนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ ผมได้พบกับ "เมียเก่า" สาวชาวมอญจากเมืองกาญจน์ที่ข้ามถิ่นมาดิ้นรน เราสบตากันและตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกันที่ สุพรรณบุรี ในวันที่เรายังมีเพียงมือเปล่าและความฝันลมๆ แล้งๆ ว่ารักจะชนะทุกอย่าง
แต่โลกความเป็นจริงมันช่างใจร้าย... เราใช้ชีวิตกัดก้อนเกลือกิน พาลูกน้อยทั้ง 2 คนระหกระเหินสู้ชีวิตอย่างยากลำบากมานานกว่า 7 ปีเต็ม จากสุพรรณฯ เราย้ายมาปักหลักสู้ต่อที่ นครปฐม หวังว่าฟ้าใหม่จะเปิดทางให้เราบ้าง แต่ความอัตคัดที่ยาวนานเกินไปกลับกลายเป็นกำแพงสูงชันที่ขวางกั้นความสุข
ในที่สุด... ที่นครปฐมแห่งนี้เองที่เป็นจุดสิ้นสุดของคำว่าครอบครัว ความลำบากที่บีบคั้นทำให้เธอทนไม่ไหวและเลือกที่จะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงรอยร้าวที่ยากจะประสาน ผมไม่ได้โกรธที่เธอทิ้งไปในวันที่ผมยังไม่มีอะไร แต่เสียใจที่ความอดทนของเธอมันสิ้นสุดลงก่อนที่โชคชะตาจะพลิกผันเพียงก้าวเดียว
เพราะหลังจากพายุพ้นผ่าน... ชีวิตผมกลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
หลังจากเลิกรากันไป ผมตั้งสติและสู้สุดตัวในโลกของตัวเลขและเทคโนโลยี จนกระทั่ง Bitcoin ที่ผมเฝ้าสะสมและศึกษาอย่างเงียบเชียบในห้องเช่าเก่าๆ วันนั้น กลายเป็นสินทรัพย์นับพันเหรียญในวันนี้ ชีวิตผมกลับมาดีขึ้นอย่างมหาศาล มีความรักครั้งใหม่ที่อบอุ่น และมีกำลังมากพอที่จะเนรมิตชีวิตที่สุขสบายที่สุดให้กับลูกๆ อย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน ลูกกับภรรยาใหม่ฯ เพราะลูกกับภรรยาเก่า เขาไม่ให้ไปยุ้ง ขนาดเรามีแบบไม่มีหมด เขาก็ไม่ให้มาช่วยเลี้ยงเลย ยากมาก
แต่ในวันที่ผมยืนอยู่ท่ามกลางความสำเร็จ ผมกลับได้รับข่าวคราวของเธอ... สาวชาวมอญที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
โชคชะตาที่ผกผัน: ข่าวที่แว่วมาทำให้ใจผมสั่นไหว เพราะชีวิตใหม่ที่เธอหวังว่าจะสบายกลับพังทลายลงอย่างน่าใจหาย เธอต้องเผชิญกับความลำบากที่หนักหนากว่าวันที่อยู่กับผมเสียอีก ชีวิตที่เคยคิดว่าเดินจากความทุกข์ไปหาความสุข กลับกลายเป็นการหนีเสือปะจระเข้ที่ไร้ทางออก
ความเสียดายที่ย้อนคืนไม่ได้: พอมองย้อนกลับไปในวันที่เราเลิกกันที่นครปฐม ผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเพียงแต่นั้นเธอกัดฟันสู้ต่ออีกนิด อดทนกับความลำบากที่มันสะสมมา 7 ปีให้ผ่านพ้นนาทีสุดท้ายไปได้ วันนี้เธอก็คะได้นั่งชื่นชมความสำเร็จและใช้ชีวิตที่หรูหราไปพร้อมกับผมและลูกๆ ในฐานะแม่ของลูกและเมียที่ร่วมสร้างกันมา
บทสรุปของเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... "รางวัลของความอดทนนั้นมีค่ามหาศาล แต่มันจะมอบให้เฉพาะคนที่ยืนหยัดอยู่รอจนถึงวินาทีที่ความสำเร็จเดินทางมาถึงเท่านั้น"
ความลำบาก7ปี ครอบครัว
แต่โลกความเป็นจริงมันช่างใจร้าย... เราใช้ชีวิตกัดก้อนเกลือกิน พาลูกน้อยทั้ง 2 คนระหกระเหินสู้ชีวิตอย่างยากลำบากมานานกว่า 7 ปีเต็ม จากสุพรรณฯ เราย้ายมาปักหลักสู้ต่อที่ นครปฐม หวังว่าฟ้าใหม่จะเปิดทางให้เราบ้าง แต่ความอัตคัดที่ยาวนานเกินไปกลับกลายเป็นกำแพงสูงชันที่ขวางกั้นความสุข
ในที่สุด... ที่นครปฐมแห่งนี้เองที่เป็นจุดสิ้นสุดของคำว่าครอบครัว ความลำบากที่บีบคั้นทำให้เธอทนไม่ไหวและเลือกที่จะเดินจากไปทิ้งไว้เพียงรอยร้าวที่ยากจะประสาน ผมไม่ได้โกรธที่เธอทิ้งไปในวันที่ผมยังไม่มีอะไร แต่เสียใจที่ความอดทนของเธอมันสิ้นสุดลงก่อนที่โชคชะตาจะพลิกผันเพียงก้าวเดียว
เพราะหลังจากพายุพ้นผ่าน... ชีวิตผมกลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ
หลังจากเลิกรากันไป ผมตั้งสติและสู้สุดตัวในโลกของตัวเลขและเทคโนโลยี จนกระทั่ง Bitcoin ที่ผมเฝ้าสะสมและศึกษาอย่างเงียบเชียบในห้องเช่าเก่าๆ วันนั้น กลายเป็นสินทรัพย์นับพันเหรียญในวันนี้ ชีวิตผมกลับมาดีขึ้นอย่างมหาศาล มีความรักครั้งใหม่ที่อบอุ่น และมีกำลังมากพอที่จะเนรมิตชีวิตที่สุขสบายที่สุดให้กับลูกๆ อย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน ลูกกับภรรยาใหม่ฯ เพราะลูกกับภรรยาเก่า เขาไม่ให้ไปยุ้ง ขนาดเรามีแบบไม่มีหมด เขาก็ไม่ให้มาช่วยเลี้ยงเลย ยากมาก
แต่ในวันที่ผมยืนอยู่ท่ามกลางความสำเร็จ ผมกลับได้รับข่าวคราวของเธอ... สาวชาวมอญที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
โชคชะตาที่ผกผัน: ข่าวที่แว่วมาทำให้ใจผมสั่นไหว เพราะชีวิตใหม่ที่เธอหวังว่าจะสบายกลับพังทลายลงอย่างน่าใจหาย เธอต้องเผชิญกับความลำบากที่หนักหนากว่าวันที่อยู่กับผมเสียอีก ชีวิตที่เคยคิดว่าเดินจากความทุกข์ไปหาความสุข กลับกลายเป็นการหนีเสือปะจระเข้ที่ไร้ทางออก
ความเสียดายที่ย้อนคืนไม่ได้: พอมองย้อนกลับไปในวันที่เราเลิกกันที่นครปฐม ผมอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเพียงแต่นั้นเธอกัดฟันสู้ต่ออีกนิด อดทนกับความลำบากที่มันสะสมมา 7 ปีให้ผ่านพ้นนาทีสุดท้ายไปได้ วันนี้เธอก็คะได้นั่งชื่นชมความสำเร็จและใช้ชีวิตที่หรูหราไปพร้อมกับผมและลูกๆ ในฐานะแม่ของลูกและเมียที่ร่วมสร้างกันมา
บทสรุปของเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... "รางวัลของความอดทนนั้นมีค่ามหาศาล แต่มันจะมอบให้เฉพาะคนที่ยืนหยัดอยู่รอจนถึงวินาทีที่ความสำเร็จเดินทางมาถึงเท่านั้น"