รู้สึกว่าคนในครอบครัวไม่ใส่ใจ

สวัสดีค่ะ เราอยากทราบว่าหลายๆครอบครัวเป็นแบบนี้ไหม เราเคยตั้งกระทู้มาบ้างค่ะเกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็น ผ่านไปไม่นาน คนในครอบครัวก็เหมือนจะดีขึ้นค่ะ แต่ตอนนี้เค้าเปลี่ยนไปอีกแบบเลย กลายเป็นคนที่ไม่สนใจ เรียกว่าไม่เคยถามเลยค่ะว่าสิ่งที่เค้าให้เรามาเราต้องการไหม อาการเราก็เหมือนจะดีขึ้นนะคะ แต่พอมีอะไรมากระทบน้ำตาตกทุกที แต่ก็ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละค่ะ เข้าเรื่องเลยนะคะ เมื่อช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเราตั้งใจว่าจะสอบชิงทุนค่ะ เราเคยบอกเรื่องนี้กับป้าเมื่อปีที่แล้ว พอปีนี้ถึงเวลาสมัครเราก็บอกเค้าค่ะ เราก็ขอเค้าสมัครและสอบ สิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือให้เราลองค่ะ นี่แหละค่ะต้นเหตุที่ทำให้เราเริ่มคิด หลังจากที่เราเข้าไปศึกษาข้อมูลการสมัคร ซึ่งต้องกรอกเอกสารเยอะพอควร เราก็บอกเค้าว่าต้องใช้อันนี้ๆ เค้าบอกว่าได้เดี๋ยวจัดการให้ เราก็รอค่ะเพราะระยะเวลาการสมัครมีเยอะพอสมควร ทีนี้มันมีคอร์สเรียนเกี่ยวกับทุนโดยตรง เราอยากเรียนนะคะ แต่พอเห็นราคาแล้ว เรารู้เลยว่าเค้าไม่ให้เรียนแน่นอน เราก็ตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือเองเลย ตอนที่เริ่มอ่านรู้สึกว่าเนื้อหาไม่ครบเท่าไหร่จึงอยากได้หนังสือเพิ่มเราก็บอกให้เค้าพาไปซื้อ รอนานมากๆค่ะ เป็นอาทิตย์ แต่สรุปแล้วเราก็ต้องขอติดรถไปกับคนแถวบ้าน ถึงจะได้หนังสือ พออยากเรียนพิเศษเค้าก็บอกว่าจะหาให้แต่ตอนนี้ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นและก็เงียบหายไป  พอเราหาที่เรียนได้เค้าก็บอกว่าไปเรียนสิ่แต่ก็ไม่ได้ตกลงอะไรให้เอกสารสมัครก็ไม่ดูให้ก็รอต่อไปจนไม่ได้เรียนเลยสงสัยว่าเค้าอยากให้เราสมัครและสอบจริงไหม แต่เมื่อช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมามีญาติมาเที่ยวที่บ้าน เค้าก็โอ้อวดว่าเราจะสอบทุนอย่างนั้นทุนอย่างนี้ เรากลับรู้สึกว่าจริงๆแล้วเราทำเพื่อตัวเองใช่ไหม เราไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่นๆ ตอนนี้การแข่งขันสูง ทุกคนอยากได้ ทุกคนพร้อม แต่เราพยายามแค่ไหน ที่บ้านก็อยากให้ทำงานราชการ ความฝันของเราไม่เคยมีแรงสนับสนุนแรงผลักดันจากคนรอบข้าง หลายๆอย่างที่เราอยากทำก็ล้มเลิกไปหลายครั้ง ทุกครั้งที่บอกกับครอบครัวว่าอยากเป็นนั่นอยากเป็นนี่อยากทำอะไรหลายๆอย่างก็มักจะเจอกับคำถามที่ถามว่า คิดว่าทำแล้วจะไปได้ไกลเหรอ คิดว่าทำแล้วจะสำเร็จเหรอ และก็จะเจออีกกับคำว่าก็ลองดูสิ่ แต่คำว่าลองดูสิ่ เรากลับพยายามอยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่ข้างหลังให้เรากลับไปในวันที่เราท้อ หันหลังไปพบแต่ความว่างเปล่า พอมองไปข้างหน้ากลับไม่เห็นทางเดิน เราเริ่มมีอาการอยากอยู่เงียบๆคนเดียว อยากหายไป อยากอยู่เฉยๆแบบไร้หนทาง เรากลับมาคิดและจมดิ่งกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว กำลังใจสำคัญไหมคะ สำหรับเราม้นสำคัญนะคะ เพราะเราไม่เคยได้มันเลย เลยอยากทราบว่า แรงสนับสนุนเราไม่มากพอเหรอคะ เค้าใส่ใจเราพอไหม หรือเราแค่ท้อ