เหมือนจะลืมแล้ว แต่พอเอาเข้าจริง...

คือเราพยายามจะลืมคนๆนึง พยายามมาสักพักใหญ่ๆแล้วครับ เขาเป็นคนแรกของผมเลย ผมลืมเขาไม่ได้เลยจริงๆ เขามีอิทธิพลต่อความรู้สึกผมมาก เหมือนความทรงจำต่างๆรั้งผมไม่ให้เริ่มต้นใหม่ ผมทำไม่ได้เลย เหมือนปิดใจไปแล้ว แต่เอาเข้าจริงเรื่องของผมกับคนๆนั้นค่อนข้างเศร้าครับ ผมมีอะไรกันแบบลับๆครับ เรื่องของผมเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนผม ม.2 ตอนนี้ผมปี4 แล้ว เขามีแฟนเป็นผญ ครับ เขารักกันดี เขาคบกันก่อนผมจะเข้ามาซะอีก แต่ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะมามีอะไรกับผมทำไม เขาเป็นผช แมนๆคนนึงเลยครับ ตอนแรกผมคิดว่าเขาแค่อยากลองแต่พอมีครั้งแรกแล้ว ครั้งที่สอง สาม สี่ ห้า ฯลฯ และตามมาอีกหลายๆรอบ เอาจริงผมพูดได้เลยครับว่าผมรักเขาแน่ๆ มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวนะครับ ผมเคยอยากให้เขาเลิกๆกันไป แต่ ต่อให้เขาเลิกกันไปเรื่องของผมกับเขาก็คงไม่มีทางเป็นไปได้ เขามองว่าเป็นแค่เรื่องเซ็กซ์แต่สำหรับผมมีมันมีอะไรเยอะมากๆ ความรู้สึก ผมแทบจะเป็นของเล่นเขาเลยด้วยซ้ำ ตอนเรียนม ผมอยู่หอประจำครับลืมบอก ตอนนั่งรถไปรร ผมต้องทนเห็นเขากับแฟนเขานั่งรถกันไปด้วยกัน ผมแทบไม่อยากมองเลย ตอนนี้มันก็ผ่านมานานมาแล้วครับ นับตั้งแต่วันนั้น แต่เรายังมีติดต่อกันบ้าง มีคนเข้ามาในชีวิตผมเหมือนกัน แต่ผมกลับไม่เลือกใครเลยเหมือนจะรอเขา ไม่รู้รอทำไม เขามีคงามสุขมากตอนนี้ผมจะรอเขาไปทำไมวะ ผมควรจัดการกับึวามรู้สึกยังไงครับ? ช่วยผมที ผมพยายามหลายรอบแล้ว ช่วยเตือนนสติผมหน่อย