เราพึ่งเลิกกับแฟนได้ไม่ถึงอาทิตย์
แต่รู้สึกร้อนใจอยู่ตลอดเวลา ใจเต้นแรง หวิวท้อง
กินข้าวไม่ลงเลยค่ะ นอนไม่หลับ
จะหลับก็เมื่ออดนอนสะสมเป็นเวลานานๆ
รู้นะคะว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพตัวเราเอง
แต่พยายามฝืนมันอยู่ค่ะ
ช่วงวันสองวันแรกเราร้องไห้หนักมากๆ
วันต่อมาได้มีโอกาสติดต่อคุยปัญหากับเพื่อนของเขา
เราร้องไห้ตลอดการคุยเป็นเวลาร่วม2ชั่วโมง
หลักจากนั้นก็เริ่มดีขึ้น เพราะเหมือนเรามีความหวัง
แต่หลักจากนั้นไม่นานก็รู้สึกหมดหวังอีกแล้ว
พยายามทำใจยอมรับแต่ทำไม่ได้สักทีค่ะ
อาการตอนนี้คือคิดถึงเขามาก ตลอดเวลา จะร้องไห้
แต่น้ำตาแทบไม่ไหลเลยค่ะ ทรมานมากเหมือนไม่ได้ระบายออกไป ไม่รู้จะคุยกับใคร บอกใครดี
ตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดมันยิ่งเคว้งคว้างเข้าไปอีก
ใจหวิวๆ ตื่นมาตอนเช้าใจเต้นแรง กินข้าวได้น้อย
สาเหตุที่เลิกกันเพราะเราค่อนข้างงี่เง่ามั้งคะ
แต่ด้วยความที่เรารู้จักและชอบกันมาเกือบๆ7ปี
พอครั้งนี้ได้กลับมาในเวลาที่ถูกจริงๆ ได้คบกัน
มันก็เลยทำให้เราเป็นตัวเองที่ค่อนข้างจะแย่มากไป
เศร้าและเสียใจจริงๆค่ะ เพราะวางอนาคตไว้กับเขา
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรต่อไป เราไม่มีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
เราไม่ได้ทำงานแต่เปิดธุรกิจส่วนตัวของตัวเองค่ะ
และพื้นที่ตรงนี้ก็มีแต่เขาอยู่ด้วยกันมาตลอด ยิ่งเศร้า
อยากจะง้อเขาเพราะสาเหตุมันดูไม่ใหญ่มาก เขาน่าจะให้อภัย
แต่รู้ว่าเขาก็คงต้องการเวลาเหมือนกัน
อยากได้โอกาสจากเขา แต่ไม่รู้ต้องทำอย่างไร
ใจเราตอนนี้คือรอเขากลับมาแบบรอไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เราตั้งใจจะรอเขาแบบจริงจัง
เพราะ7ปีที่ผ่านมาตอนเรายังได้แค่คุย เราก็มีแฟน1คน
แล้วก็ยังแบบติดตามเขาอยู่เรื่อยๆ
แต่พอตอนนี้ได้คบแล้ว ต้องกลับมาเป็นคนที่รู้จักกันเฉยๆ
รู้สึกเจ็บปวดมากๆ เหมือนสูญเสียทุกสิ่งไปหมด
ทั้งคนที่เรารัก และคนรู้จักดีๆรอบตัว
เราค่อนข้างจะมีเพื่อนน้อย เลยยิ่งรู้สึกเคว้งและสูญเสียอย่างแรง
ชีวิตเรามีแค่พ่อแม่ แต่ไม่ค่อยสนิท
ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าไปค่ะ
ตอนแรกคิดว่าถ้ายังรักกันเขาน่าจะให้อภัยเราได้
เดี๋ยวเขาก็กลับมา เพราะเขาก็รักเราแหละ
แต่วันนี้รู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว
โอกาสที่เขาจะกลับมามันยากมากกกกก
จริงๆอยากได้ทั้งการทำใจยอมรับ การรอคอยอย่างไม่เจ็บปวด
หรือใครมีวิธีง้อแนะนำก็บอกได้นะคะ
แนะนำได้หมดค่ะ หรือจะแนะนำให้ไปขอพรก็แนะนำได้นะคะ
รู้สึกเสียใจมากๆ เราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนค่ะ
เพราะปกติเป็นคนเฮฮาร่าเริง พอเป็นแบบนี้มันซึมมาก ทำตัวไม่ถูก
สุดท้ายแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ อย่างน้อยเหมือนเราได้ระบายออกไปนิดหน่อย ก็พอให้รู้สึกดีขึ้น
ช่วยแนะนำวิธีการทำใจยอมรับการจากลา หรือวิธีง้อให้เขากลับมาคืนดีหน่อยค่ะ
แต่รู้สึกร้อนใจอยู่ตลอดเวลา ใจเต้นแรง หวิวท้อง
กินข้าวไม่ลงเลยค่ะ นอนไม่หลับ
จะหลับก็เมื่ออดนอนสะสมเป็นเวลานานๆ
รู้นะคะว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพตัวเราเอง
แต่พยายามฝืนมันอยู่ค่ะ
ช่วงวันสองวันแรกเราร้องไห้หนักมากๆ
วันต่อมาได้มีโอกาสติดต่อคุยปัญหากับเพื่อนของเขา
เราร้องไห้ตลอดการคุยเป็นเวลาร่วม2ชั่วโมง
หลักจากนั้นก็เริ่มดีขึ้น เพราะเหมือนเรามีความหวัง
แต่หลักจากนั้นไม่นานก็รู้สึกหมดหวังอีกแล้ว
พยายามทำใจยอมรับแต่ทำไม่ได้สักทีค่ะ
อาการตอนนี้คือคิดถึงเขามาก ตลอดเวลา จะร้องไห้
แต่น้ำตาแทบไม่ไหลเลยค่ะ ทรมานมากเหมือนไม่ได้ระบายออกไป ไม่รู้จะคุยกับใคร บอกใครดี
ตอนนี้เป็นช่วงวันหยุดมันยิ่งเคว้งคว้างเข้าไปอีก
ใจหวิวๆ ตื่นมาตอนเช้าใจเต้นแรง กินข้าวได้น้อย
สาเหตุที่เลิกกันเพราะเราค่อนข้างงี่เง่ามั้งคะ
แต่ด้วยความที่เรารู้จักและชอบกันมาเกือบๆ7ปี
พอครั้งนี้ได้กลับมาในเวลาที่ถูกจริงๆ ได้คบกัน
มันก็เลยทำให้เราเป็นตัวเองที่ค่อนข้างจะแย่มากไป
เศร้าและเสียใจจริงๆค่ะ เพราะวางอนาคตไว้กับเขา
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรต่อไป เราไม่มีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
เราไม่ได้ทำงานแต่เปิดธุรกิจส่วนตัวของตัวเองค่ะ
และพื้นที่ตรงนี้ก็มีแต่เขาอยู่ด้วยกันมาตลอด ยิ่งเศร้า
อยากจะง้อเขาเพราะสาเหตุมันดูไม่ใหญ่มาก เขาน่าจะให้อภัย
แต่รู้ว่าเขาก็คงต้องการเวลาเหมือนกัน
อยากได้โอกาสจากเขา แต่ไม่รู้ต้องทำอย่างไร
ใจเราตอนนี้คือรอเขากลับมาแบบรอไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เราตั้งใจจะรอเขาแบบจริงจัง
เพราะ7ปีที่ผ่านมาตอนเรายังได้แค่คุย เราก็มีแฟน1คน
แล้วก็ยังแบบติดตามเขาอยู่เรื่อยๆ
แต่พอตอนนี้ได้คบแล้ว ต้องกลับมาเป็นคนที่รู้จักกันเฉยๆ
รู้สึกเจ็บปวดมากๆ เหมือนสูญเสียทุกสิ่งไปหมด
ทั้งคนที่เรารัก และคนรู้จักดีๆรอบตัว
เราค่อนข้างจะมีเพื่อนน้อย เลยยิ่งรู้สึกเคว้งและสูญเสียอย่างแรง
ชีวิตเรามีแค่พ่อแม่ แต่ไม่ค่อยสนิท
ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าไปค่ะ
ตอนแรกคิดว่าถ้ายังรักกันเขาน่าจะให้อภัยเราได้
เดี๋ยวเขาก็กลับมา เพราะเขาก็รักเราแหละ
แต่วันนี้รู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเราแล้ว
โอกาสที่เขาจะกลับมามันยากมากกกกก
จริงๆอยากได้ทั้งการทำใจยอมรับ การรอคอยอย่างไม่เจ็บปวด
หรือใครมีวิธีง้อแนะนำก็บอกได้นะคะ
แนะนำได้หมดค่ะ หรือจะแนะนำให้ไปขอพรก็แนะนำได้นะคะ
รู้สึกเสียใจมากๆ เราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนค่ะ
เพราะปกติเป็นคนเฮฮาร่าเริง พอเป็นแบบนี้มันซึมมาก ทำตัวไม่ถูก
สุดท้ายแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ อย่างน้อยเหมือนเราได้ระบายออกไปนิดหน่อย ก็พอให้รู้สึกดีขึ้น