ชอบเรียนแบบพฤติกรรมของคนอื่นผิดปกติมั้ยคะ

            คำถาม: จากอาการของเราเราควรไปพบจิตแพทย์มั้ยคะ แล้วในความเห็นขอวคนอ่านคิดว่า คนๆนี้เป็นอะไรกันแน่?       

 สวัสดีค่าาา คือ เราเป็นคนที่ถ้าชื่นชอบดาราหรือนักแสดงคนไหนเราจะชอบเรียนแบบเขา เช่น เค้าไม่ชอบทุเรีนมากๆ แต่เราชอบกินสุดๆ ก็จะเริ่มทำเป็นรู้สึกว่าทุเรียนมันเหม็น จนตอนนี้ก็ไม่ชอบไปแล้ว 

                     แต่บางที มันเป็นการอยากเรียนแบบพฤติกรรมที่ไม่ค่อยดี แบบ ติดเกมส์อย่างหนัก แต่อันนี้ยังไม่เคยทำเพราะเป็นคนที่เล่นเกมไม่เก่งเท่าไหร่

มันมีช่วงที่น่าจะเครียดเรื่องสอบ เพราะชอบย้อนไปมองตัวเองในอดีต แล้วรู้สึกว่าตัวเองขยันกว่านี้มาก รวมถึงเป็นคนที่ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ที่เค้าอ่านนส กันจนดึกบางก็ถึงเช้า มันจะรู้สึกหนักๆหน่วงๆช่วงกลางอก หรือ ฐานจิต อะค่ะ มันจะทำให้หัวตื้อ แล้วเราก็จะเอามันไปเป็นข้ออ้างไม่อ่านนส เราทำตัวชิลมาก คือเรารู้ แต่เราเหมือนคุมตัวเองไม่ได้ เรารู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก วันนั้นไม่มีใครอยู๋ห้อง เราเลยตัดสินใจคุยกับตัวเอง เราร้องไห้หนักมากแล้วก็พูด เราคิดว่าตัวเองมันแย่ ความรับผิดชอบก็ไม่มี เรามือสั่น ใจสั่น แต่มันหยุดร้องไห้ไม่ได้ จนอยู่ดีๆ จากที่ร้องหนักๆ อยู่ดีๆก็หยุด แล้วกลายเป็นเหมือนอีกคนที่ไม่ใช่เราพูด เขาว่า เขาพูดในข้อเสีย เขาให้กำลังใจ เขาดูเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆ เราเป็นวนไปอย่างนี้สามสีรอบ จนกว่าจะกลับมาอ่านนส.ได้ 

ก่อนหน้านี้เราจะร้องไห้บ่อยๆ ในช่วงเวลาเดิมๆ มันรู้สึกเหนื่อยๆแปลกๆ เราเรียกมันคูลดาวน์ ทุกอย่างมันดูช้าไปหมด มันเป็นฟิลแบบ เครื่องยนต์กำลังจะดับ
เรามีอาการปวดตามตัว คอ นอนไม่หลับ เราเลยลองเสิร์ชหา ข้อมูลมันดูตรงกับโรคเครียด เราก็เลยอ่านเกี่ยวมันเยอะขึ้นเราก็เริ่มทำเลียนแบบอาการอื่นๆ ที่เราไม่เคยเป็น

เราได้ทำแบบทดสอบความเครียดในห้อง คะแนนความเครียดของเราอยู่ที่ 40 ซึ่งเกณณ์มันบอกว่า 30 ควรไปพบแพทย์ เรารู๋สึกดีใจที่ผลออกมาเป็นอย่างนั้น เพื่อนๆในห้องก็ตกใจว่าเรามีไรให้เครียด เพราะเวลาอยู่โรงเรียนเราจะร่าเริงมากกกก ชอบทำตัวเปิ่นๆ บ้าๆ บอๆ ให้เพื่อนหัวเราะ (ตอนนี้เราคิดว่าเราคงทำไปเพราะแค่เรียกร้องความสนใจ คนอะไรจะดีใจที่ได้คะแนนความเครียดเยอะขนาดนั้น)     

พอไปหาครูครูก็ถามว่าอาการมันเป็นยังไงเราก็ตอบตามความจริงอะ ว่าอยู๋กับเพื่อนมันก็มีความสุขดี แต่พอออกจะโรงเรียน เหมือนสิ่งดีๆมันหลุดออกจากร่างมันจะเศร้า หงุดหงิด แต่เราไม่เคยบอกครูว่ามันถึงขั้นทำร้ายตัวเอง มันไม่ร้ายแรงหรอก ก็แค่จิกต้นขา ต้นคอ กัดมือตัวเอง ตบหน้าตัวเอง หลังๆเริ่มมีดึงผม แบบเหมือนที่เค้าตบกันในละครอะค่ะ แต่เราทำแค่พอให้มันร็สึกว่าโดนดึง เราไม่กล้าเอามีดหรือคัตเตอร์กรีดตัวเองหรอก แค่นี้ยังขี้คลาดเลย เราเคยเดินข้ามถนนแล้วเกือบโโนถนแค่อีกมันห่างประมาณก้าวนึง ความคิดที่เค้ามาในหัวอันแรกคือ ทำไมเดินให้เร็วกว่านี้วะ จะได้ตายๆไปซะ แต่อยู๋ดีๆเราก็คิดว่าคนปกติเค้าคิดกันอย่างนีหรอ เราเป็นคนพูดเรื่องความตายได้ชิลมาก เราไม่รู้สึกเสียใจกับการตายของใคร เราแค่คิดว่ามันถึงเวลาของเค้าดวงจะตายยังไงก็๖้องตาย เราเคยอยู่ดีๆก็พิมพ์ไปบอกเพื่อนสนิทว่างานศพเรา เราอยากให้จัดแบบไหน จริงๆ คิดเรื่องนี้มาสักพักก็เลยบอกเพื่อน เพื่อนพรุ่งนี้ไม่ตื่น แต่เพื่อนก็ว่าเราว่าอย่าพูดแบบนี้ เราก็แค่ไม่เข้าใจว่ากลัวตายไปทำไม เรายอมที่จะเสี่ยงตายไปโดยไม่ร็ว่ามันจะมีโลกหลังความตายมัน ดีกว่าที่จะอยู่กับโลกแบบนี้อีก เราไม่ใจจริงๆว่าทำไมคนส่วนใหญ่ถึงกลัวตาย แต่เราเข้าใจว่าทำไมคนอยากตาย ผ่านมาสักพัก หลังจากเหตุการรถวันนั้น เราก็ร็สึกอยากตาย ไม่อยู๋อยู่ไปทำไม เราเคยว่าแผนเล่นที่จะโดดตึกนะ เมื่อปีก่อน แต่ตอนนั้นก็แค่คิดเล่นไม่ได้อยากตายอะไรขนาดนั้น

เรายอมรับว่าเราอยากตาย เราเคยคิดวิธีฆ่าตัวตาย แต่เรา ไม่เคยคิดจะทำมันจริงๆ  จนบางทีเราก็คิดว่าหรือตัวเองเป็นซึมเศร้า ละก็นั้นแหละลูปเดิมกับโรคเครียดเลยค้นหา พยายามทำ เราดูซีรี่ย์เรื่องนึง เกี่ยวกับเด็กซึมเศร้า เค้าไม่มีเพื่อนที่รร. ผิดกับเราที่มี จนเค้าได้ร็จักกับสเก็๖บอร์ด เค้ากินยาฆ่าตัวตาย แต่พอมองเห็ฯสเก็ตบอร์ด เค้าก็คิดว่า ขอเล่นมันอีกสักครั้งได้มั้ยเค้าเลยล้วงคอ เอายาออก มันทำให้เราคิดว่าแล้วเราอะ เราอยากอยู๋ที่จะทำอะไร มันมีนะแต่พอร็ว่ายังไงก็เป็นไปไม่ได้ มันก็เลยไม่มีอะไรที่เราอยากอยู่เพื่อนทำมัน เราเป็นคนค่อนข้างขวางโลก เราจะมีข้อขัดแย้งกับทุกอย่าง เช่นแบบ ความพยายามอยู่ี่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั้น  เราก็ว่ามันไม่จริง หรือจริงๆเราแค่ไม่พยายามทำไรเลยมากกว่า จนวันนึงมันดาวน์มากๆอีกแล้วแต่ทุกคนอยู่ห้องเราร้องไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกัน เราไม่อยากให้แม่หรือยายรู้ว่าเราร้อง เราทักไปหาเพื่อนคนเดิม มันเหมือนเราแค่ต้องการระบาย แต่ทุกคำที่เราพิมที่เราบอก เพื่อนมันก็จะคัดแย้งกับความคิดเราตลอดมันทำให้เรารู้สึกแย่มากขึ้นเรื่อยๆ เค้าเอาแต่พูดว่าถ้าแม่รู้ว่าเราคิดแบบนี้ ร็ว่าเราอยากตายเค้าจะร็สึกยังไง เชื่อดิต่อห้เราตายเค้าก็เสียใจแค่ไม่กี่วันเดี๋ยวก็หาย ดูเลวใช่มั้ย เราไม่ฟังอะไรที่มันพูดนะตอนนั้นหรอก เราโคตรปิดตัวมันไม่อยากรับร็อะไนแล้ว เราเลยบอกว่า ช่างเหอะ เดี๋ยวก็หาย ก่อนหน้านี้เราเคยบอกมันว่าเราคิดว่าเราเป็นซึมเศร้า มันบอกแบบ ไม่หรอกปะ น้ำเสียงมันดูไม่แคร์ไม่สนใจเลยอะ ว่าเรื่องที่เราพูดอยู่ มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะเว้ยสำหรับเรา เราก็คิดนะว่าถ้าเราไม่ได้เป็นจริงๆ เราก็คงแค่เรียกร้องความสนใจ เราก็หาข้อมูลเหมือนเดิม แล้วมันไปตรงกับตัวละคร ออย ในซีรี่ย์ ฮอร์โมน เราเลยคิดว่าเออ คงเป็นแค่เรียกร้องความสนใจแหละ เราดูตรงวิะ๊รับมือ เค้าบอกให้ไม่ต้องสนใจเดี่ยวก้เลิกเองเราเล่นไปบอกเพื่อนว่าถ้าเราทำแบบนั้นอีกไม่ต้องสนใจ เราทำไปคงแค่เรียกร้องความสนใจ เดี๋ยวเราก็หยุดเองแหละ

จำข้างบนที่เราบอกว่าเหมือนมีคนอีกคนนึงมั้ยคะ นั้นแหละค่ะหลายคนอาจเดาได้โรคหลายบุคคลิก แต่เราไม่สนใจิะไรมากเพราะเค้าบอกว่ามันจะเป็นเหมือนคนมายืนล้อมกันแล้วสปอตไลท์ก็จะฉายไปที่แต่ละคน แต่แปลกตรงที่เราร็ว่า พี่เค้าชื่อส้ม อายุ 22 เกิด 19 เมษา 2539 แต่ข้อมูลมันจะเกิดตอนเราคิดถึงมัน มันจะขึ้นมาเอง เวลาที่เราสงสัย แต่เราคิดว่าเราคงกำลังพยายามเลียนแบบอีกรึป่าว  เราควรไปพบจิตแพทย์มั้ยคะ แล้วสรุปเราเป็นอะไรกันแน่