ยายชอบบอกว่าผมเป็นภาระ :[

พ่อแม่เลิกกันครับ ผมอาศัยอยู่กับตายายฐานะทางบ้านก็พอมีพอกิน ตายายผมไม่มีลูกครับยายเลยไปขอแม่ผมจากน้องชายยายมาเลี้ยง แม่ผมเลยเป็นลูกคนเดียว ตายายเลยตั้งความหวังกับแม่ผมไว้มาก แต่แม่ผมดันพลาดท้องมารหัวขนอย่างผมขึ้นมาตอนอายุเพียง 20 ผมเดาว่าความฝันคนเป็นพ่อแม่อย่างตากับยายต้องสลายแน่ๆ และมันก็น่าจะเป็นอย่างที่ผมเดา แม่ผมทิ้งผมไว้ให้ตากับยายเลี้ยงแล้วไปอยู่กับพ่อที่ต่างจังหวัด ตอนนั้นผมจำได้ว่าฐานะทางบ้านผมตอนนั้นถือว่ารวยเลยทีเดียว ผมเรียนเอกชนค่าเทอมหลายบาท ใช้ชีวิตสุขสบายงานไร่ไถ่นาไม่เคยได้จับ ชีวิตผมก็สบายมาเรื่อยๆจนกระทั่งปี 60 ที่ผ่านมาพ่อกับแม่ผมได้เลิกกันความสบายในชีวิตผมค่อยๆลดลงจนไม่เหลือเลย แถมแม่ยังเอาน้องสาวตัวน้อยมาไว้กับยายผมอีกคน แต่แม่ผมดันไปมีครอบครัวใหม่สามีแม่มีลูกติด 2 คนแม่กับเลือกที่จะไปอยู่กับครอบครัวใหม่ของแม่ผมไม่รู้สาเหตุที่แม่เลือกทางนั้นแต่ผมเกลียดแม่ผมมากที่ทำให้ชีวิตผมและตายายเป็นแบบนี้ แม่เอาที่นาที่ตาแบ่งไว้ให้ผมและแม่ไปขายและใช้เงินอย่างราชา แต่ตัดภาพมาที่ผมและครอบครัวชีวิตเริ่มแย่ลงเรื่อยๆเพราะที่นาเหล่านั้นคือแหล่งทำเงินของบ้านผม ยายแกเริ่มเครียดเริ่มบ่นและด่าผมว่าเลี้ยงผมเหมือนเลี้ยงแม่ ลูกต้องเหมือนแม่ ยายเอาผมไปเปรียบกับลูกสาวข้างบ้านว่าทำงานบ้านดี ผมตอบกลับสั้นๆว่า"แต่เค้าเรียนไม่ได้ครึ่งผม"ยายผมกลับปรี๊ดขึ้นมาและต่อว่าผมว่าผมต้องนิสัยเหมือนแม่ ผมอยากตายทุกครั้งที่ยายบ่นว่าผมเป็นภาระ ประกันผมได้หลายแสนบาท ผมเกลียดที่ชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ อีกใจผมก็สงสารยาย แต่ยายไม่เข้าใจผม ผมตื่นมาหุงข้าวกับทำกับข้าวเองโดยของพวกนี้ผมซื้อเองด้วยเงินจากการแคสเกม ผมปรึกษาเจ้าของแอ็คทุกวัน ผมและเค้าก็เครียดในปัญหาเดียวกัน แต่สิ่งที่ผมทำไปยายกลับมองว่ามันยังไม่ดีพอผมหาเงินได้เดือนละ 500-1,000 บาทจากการเล่นเกมซื้อของทำกับข้าวเองหมดเลย แต่มันจะมีคำๆหนึ่งที่มักจะจี้หัวผมคือ "ไม่น่าเกิดมาเลยรู้ตัวไหมคือภาระของGuที่กูเหนื่อยเพราะ" เงินประกันผมรวมๆได้ 300,000 กว่าบาท ผมคิดตลอดว่าผมอยากให้ยายหายเหนื่อยและผมไม่อยากเป็นภาระยายอีกแล้ว