เรามันแย่ หรือแม่ที่ไม่ดี

สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากขอคำปรึกษาหรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้  เริ่มเลยนะคะ คือเราเป็นลูกคนเดียวของบ้าน พ่อกับแม่ต่างเคยมีครอบครัวมาก่อน หลายคนคงคิดว่าเป็นลูกคนเดียวสบาย แต่ไม่เลยค่ะ ตอนเป็นเด็กไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้แม่นะ แม่ชอบด่าว่าเราเสมอ ว่าเราโง่ “” คำนี้บ่อยมากค่ะ จนมันเหมือนฝังใจเรามาตลอด เราเลยพยายามเรียนให้เก่ง แม่จะได้เลิกด่าว่าโง่สักที แต่ก็โดนเป็นประจำ ถึงจะสอบได้ที่1ทุกปี ก็ยังโดนแขวะว่า ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด พอเริ่มโตมาอยู่ป.6เหมือนรู้สึกเก็บกดกับคำๆนี้มาก ก็เลยเหมือนพูดใส่แม่ไปครั้งนึง ประมาณว่าหนูไม่ได้โง่นะ เลิกด่าหนูด้วยคำนี้สักที เราก็โดนตบไม่ยั้งเลยค่ะ ไม่รู้สิคะ เราเป็นคนที่มีพ่อแม่ครบ แต่ทำไมยังรู้สึกขาดความอบอุ่นได้ขนาดนี้ พ่อก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน เพราะพ่อทำงานขับรถส่งของค่ะ อยู่กับแม่แล้วรู้สึกทรมานมากเลยค่ะ เหมือนโดนจิก โดนโขกสับตลอดเวลา จนบางทีเราก็สงสัยนะ ว่าแม่เราเก็บเรามาเลี้ยงรึเปล่า แต่พ่อเราจะตามใจเรามาก เราอยากได้อะไรก็มีแต่พ่อ ที่ซื้อให้ แม่ก็จะคอยกันตลอด ว่าจะซื้อให้มันทำไม อะไรแบบนี้ น้อยใจมาตลอด แล้วพวกเสื้อผ้าหรืออะไรของเรา เราก็ซักเองทำเองทุกอย่าง เคยตื่นสาย ไปรรไม่ทัน แม่ก็ไม่เคยปลุกเลย พูดเหมือนประมาณว่า ไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย นี่ก็อดทนค่ะ คิดว่ายังไงเขาก็คือแม่ แต่ก็ไม่ได้สนิทกับแม่เท่าไหร่ ช่วงปิดเทอม หลายคนอาจดีใจ แต่สำหรับเราไม่เลยค่ะ เพราะเราหิว ปิดเทอมถ้ามีเราอยู่คนเดียว แม่จะไม่ทำกับข้าวเลย บางวันก็มีข้าว บางวันก็ต้องมาหุงมาหาเอง แต่วันไหนพ่ออยู่ เราจะรู้สึกดีมาก เพราะตื่นมาคือมีข้าวกินแน่ๆ แม่จะเตรียมให้พ่อเสมอ แต่พอเรา กลับไม่มีอะไรเลย เราไม่อยากปิดเทอม ไม่อยากอยู่บ้าน เพราะไม่มีข้าวกิน ขอตังไปซื้ออาหารตามสั่งก็ไม่ให้ ส่วนของที่เรากินก็มีแต่ไข่เจียว ไข่ดาว ฮอทดอกทอด จนบางทีกินจนท้องผูกไปหลายวันเลย ตังก็ไม่มีใช้ ต้องใช้ตังเก็บตัวเองจากช่วงไปเรียน เอามาใช้ตอนปิดเทอม เชื่อไหมส่าเป็นคนที่เรียนเก่ง สอบได้ที่1ทุกปี แต่กลับไม่เคยได้นับคำชมจากปากแม่ ไม่เคยได้ของขวัญจากแม่เลย แม่เคยได้เป็นแม่ดีเด่นที่รร คนอื่นเขากอดหอมแม่ดูมีความสุข แต่เรากลับไม่กล้าที่จะแตะตัวแม่เลย ได้แต่กราบ แล้วก็ให้พวงมาลัย แค่นั้น มันน้อยใจนะ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง หลายครั้งเขาชอบพูดเหมือนว่าเราเป็นภาระ ไม่รู้จะเกิดมาทำไม มันเจ็บใจทุกครั้ง แล้วตอนนี้เรากำลังจะขึ้นม.6แล้ว ก็กำลังอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยแลิวค่ะ ก็เคยบอกแม่นะ แต่ก็ไม่เคยได้รับกำลังใจ บางวันก็โดนใช้งาน ข้าวก็ต้องหากินเอง กว่าจะได้อ่านก็เที่ยงแล้วค่ะ อาหารที่กินก็ไม่มีอะไรมาบำรุงเลย กินแต่พวกจองทอดๆ ปวดหัวบ่อยมาก โตมาก็เป็นคนเข้ากับคนง่ายนะ แต่เซนซิทีฟมากๆ เพราะโดนมาตั้งแต่เด็ก เคยโดนตีกลางดึกเพราะลุกมาเห็นพ่อกับแม่กำลังทำอะไรกัน ตอนนั้นอยู่ป.3งงมากเลยค่ะ แถมยังโดนด่าประมาณว่าเป็นภาระ คือเราเสียใจนะ โตมาก็เคยคุยกับแม่นะ เรื่องหลายเรื่องแบบนี้ แม่ก็หาว่าเราเถียง คิดไปเอง คืออะไรๆเราก็ไม่ดีไปซะทุกอย่าง เราก็โดนด่าว่าสารพัด โดนแช่ง แล้วก็ปาข้าวของใส่ จนเนื้อช้ำ พอแม่เห็นแม่ก็บอกว่าสมน้ำหน้า แต่พอทะเลาะเสร็จเราก็ร้องไห้แล้วก็ขอโทษแม่นะ แต่แม่ก็ดูไม่อะไรเลย คือแล้วตอนนี้กำลังเตรียมตัวเข้ามหาลัย มันเครียดมากเลยค่ะ กำลังใจก็ไม่มี พ่อก็ไม่เคยมารับรู้ เราไม่เคยบอกพ่อถึงเรื่องราวแบบนี้เลย ไม่รู้ทำไม กลัว ไม่กล้าบอก หรือบางทีเราบอก กลายเป็นเราที่โดนรุมด่า เราไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมผู้ใหญ่ไม่เคยยอมรับฟังเลย อะไรก็โทษแต่เด็กหรอ เราเหนื่อย เราเครียดจังเลยค่ะ บางทีแม่อารมณ์เสียเรื่องอื่น แต่มาลงที่เรา เราเหนื่อยตังเลยค่ะ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ภายนอกเราดูมีความสุขดีนะ แต่ข้างในมันน่าหดหู่มาก จริงๆแล้วที่มาตั้งกระทู้คือเราอยากระบาย เหนื่อยมากจริงๆ😢