สวัสดีค่ะ
กระทู้นี้ให้เป็นกระทู้สนทนาแลกเปลี่ยน หรือ พี่สอนน้องก็ได้ค่ะ
คือตอนนี้เราคิดว่าเรามีปัญหา
เราเพิ่งลาออกจากงานที่ทำต่อเนื่องมา 11 ปี หลังจากเรียนจบ ตอนนี้ออกมาได้ เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว ยังไม่ได้เดินหางานจริงจัง แต่มันรู้สึกเศร้ามากๆ สบัดความคิดไปไม่ออก รู้สึกแย่เวลาญาติๆได้มีงานดีๆทำ รู้สึกแย่เมื่อเห็นรูปเพื่อนแต่งชุดราชการ รู้สึกแย่เวลาเพื่อนที่ทำงานเก่าเมื่อก่อนคุยกันบ่อยๆเดี๋ยวนี้แทบไม่ทักไม่คุย รู้สึกเสียใจที่จัดสรรเงินเดือนที่เคยได้มาไม่ได้ ตั้งหลักปักฐานไม่ได้
คิดตลอดเวลาว่า คนอื่นเขาได้ดี มีชีวิตที่เลือกได้ เพราะเขามีความตั้งใจ มีชีวิตที่เป็นแบบแผน ไม่เหมทือนเรา เราก็มัวไปอิจฉาเขา เขามีบ้านดีๆ มีครอบครัวดีๆก็เพราะเขาเลือกทางเขาดี แต่เราวนไปวนมาก็ไม่มีอะไรดีเลย รู้สึกหายใจไม่ออกเวลาที่รู้ว่าจะต้องกลับบ้าน มันอึดอัด มันแน่นไปหมด เราคิดว่าเป็นเพราะเราเลือกงานที่มันไม่ดี แต่จริงๆแล้ว เราวางแผนชีวิตไม่ดีต่างหาก ตอนนี้ก็อายุ 33 แล้ว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมีมาก เหนื่อยล้าจากการใช้พลังทำงานก็มีมากเช่นกัน
เราได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่าทำไม ทำไม ทำไมถึงปักหลักไม่ได้เสียที ตอนนี้ชีวิตอาจจะแค่สะดุด แต่ไม่รู้เลยว่าถ้าล้มจริง จะลุกขึ้นมาไหวหรือป่าว บ้านยังไม่มีเป็นของตัวเอง อาศัยพี่ชายอยู่ เมื่อไรนะจะตั้งตัวได้ มีใครต้องฝืนใจกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ไหมคะ เราอาจอยู่กับแม่นะ แต่อยากให้อยู่ด้วยกันที่นี่ ไม่อยากไปอยู่ในที่ที่แม่อยู่เลยค่ะ
ขอกำลังให้ผ่านชีวิตช่วงนี้ไปให้ได้หน่อยได้ไหมคะ
อยากให้ทุกคนแนะนำเราหน่อยค่ะ
กระทู้นี้ให้เป็นกระทู้สนทนาแลกเปลี่ยน หรือ พี่สอนน้องก็ได้ค่ะ
คือตอนนี้เราคิดว่าเรามีปัญหา
เราเพิ่งลาออกจากงานที่ทำต่อเนื่องมา 11 ปี หลังจากเรียนจบ ตอนนี้ออกมาได้ เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว ยังไม่ได้เดินหางานจริงจัง แต่มันรู้สึกเศร้ามากๆ สบัดความคิดไปไม่ออก รู้สึกแย่เวลาญาติๆได้มีงานดีๆทำ รู้สึกแย่เมื่อเห็นรูปเพื่อนแต่งชุดราชการ รู้สึกแย่เวลาเพื่อนที่ทำงานเก่าเมื่อก่อนคุยกันบ่อยๆเดี๋ยวนี้แทบไม่ทักไม่คุย รู้สึกเสียใจที่จัดสรรเงินเดือนที่เคยได้มาไม่ได้ ตั้งหลักปักฐานไม่ได้
คิดตลอดเวลาว่า คนอื่นเขาได้ดี มีชีวิตที่เลือกได้ เพราะเขามีความตั้งใจ มีชีวิตที่เป็นแบบแผน ไม่เหมทือนเรา เราก็มัวไปอิจฉาเขา เขามีบ้านดีๆ มีครอบครัวดีๆก็เพราะเขาเลือกทางเขาดี แต่เราวนไปวนมาก็ไม่มีอะไรดีเลย รู้สึกหายใจไม่ออกเวลาที่รู้ว่าจะต้องกลับบ้าน มันอึดอัด มันแน่นไปหมด เราคิดว่าเป็นเพราะเราเลือกงานที่มันไม่ดี แต่จริงๆแล้ว เราวางแผนชีวิตไม่ดีต่างหาก ตอนนี้ก็อายุ 33 แล้ว ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมีมาก เหนื่อยล้าจากการใช้พลังทำงานก็มีมากเช่นกัน
เราได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่าทำไม ทำไม ทำไมถึงปักหลักไม่ได้เสียที ตอนนี้ชีวิตอาจจะแค่สะดุด แต่ไม่รู้เลยว่าถ้าล้มจริง จะลุกขึ้นมาไหวหรือป่าว บ้านยังไม่มีเป็นของตัวเอง อาศัยพี่ชายอยู่ เมื่อไรนะจะตั้งตัวได้ มีใครต้องฝืนใจกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ไหมคะ เราอาจอยู่กับแม่นะ แต่อยากให้อยู่ด้วยกันที่นี่ ไม่อยากไปอยู่ในที่ที่แม่อยู่เลยค่ะ
ขอกำลังให้ผ่านชีวิตช่วงนี้ไปให้ได้หน่อยได้ไหมคะ