อยากทราบเหตุผลหรือความคิดว่าทำไมพ่อแม่ถึงชอบบอกลูก หรือผู้ใหญ่รอบตัวพูดกับเด็กๆ
ด้วยประโยคเช่น เก็บมาเลี้ยง เก็บมาจากถังขยะ มีคนทิ้งไว้เลยต้องเลี้ยง กับลูกแท้ๆครับ
คือความเข้าใจเราในตอนนี้คือเขาต้องการล้อเล่น
แต่ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้อายุ 20กว่า เรากลับรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง โดนผลักไส
ตอนเด็กๆเราเคยไปเที่ยวชายแดน แล้วโดนบอกว่าจะพาไปส่งคืน ผู้ใหญ่โดยรอบหลายคนก็หัวเราะกันสนุกสนาน
แต่เราคือเหมือนโลกแตก เหมือนไม่มีใครต้องการเลย แล้วโตมาความรู้สึกนั้นมันยังอยู่
บางครั้งที่ใจลอยแล้วเรื่องนี้โผล่มาก็คือดิ่งไปเลย อาจจะเพราะสภาพครอบครัวด้วยส่วนนึง
เลยอยากทราบว่าคนที่เคยพูดแบบนี้กับเด็กๆคิดอะไรอยู่บ้าง แล้วคิดถึงความรู้สึกเด็กบ้างหรือไม่
ผู้ใหญ่ทำไมถึงบอกลูกหรือเด็กเล็กๆว่า เก็บมาเลี้ยง เก็บมาจากถังขยะ ครับ
ด้วยประโยคเช่น เก็บมาเลี้ยง เก็บมาจากถังขยะ มีคนทิ้งไว้เลยต้องเลี้ยง กับลูกแท้ๆครับ
คือความเข้าใจเราในตอนนี้คือเขาต้องการล้อเล่น
แต่ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้อายุ 20กว่า เรากลับรู้สึกเหมือนโดนทิ้ง โดนผลักไส
ตอนเด็กๆเราเคยไปเที่ยวชายแดน แล้วโดนบอกว่าจะพาไปส่งคืน ผู้ใหญ่โดยรอบหลายคนก็หัวเราะกันสนุกสนาน
แต่เราคือเหมือนโลกแตก เหมือนไม่มีใครต้องการเลย แล้วโตมาความรู้สึกนั้นมันยังอยู่
บางครั้งที่ใจลอยแล้วเรื่องนี้โผล่มาก็คือดิ่งไปเลย อาจจะเพราะสภาพครอบครัวด้วยส่วนนึง
เลยอยากทราบว่าคนที่เคยพูดแบบนี้กับเด็กๆคิดอะไรอยู่บ้าง แล้วคิดถึงความรู้สึกเด็กบ้างหรือไม่