ถ้าพ่อพูดกับคุณแบบนี้คุณจะรู้สึกอย่างไร

ถ้าสมมติว่าคุณเป็นเด็กลูกร้านขายอุปกรณ์ช่าง และวันแรกที่พ่อเรียกให้คุณไปช่วยทำงานในร้าน(อายุประมาณ10-11ปี)โดยตอนนั้นคุณยังไม่เคยได้รับการสอนอะไรเลย

สิ่งแรกที่พ่อพูดกับคุณคือ

"ไปหยิบอุปกรณ์xxx มาให้หน่อยซิ" ....
แต่คุณไม่รู้จัก
คุณจึงบอกกับพ่อไปว่า

"ผมไม่รู้จักครับ"

พ่อจึงตอบกลับคุณมาว่า

"แค่นี้ก็ไม่รู้จัก... เวลาใครถามว่าเป็นลูกร้านอะไร ไม่ต้องบอกนะว่าเป็นลูกร้านขายอุปกรณ์ ให้ตอบเค้าไปว่าเป็นลูกร้านขายก๊วยเตี๋ยว"

ถ้าคุณเป็นลูกแล้วพ่อคุณพูดกับคุณแบบนี้คุณจะรู้สึกอย่างไร??

คำตอบจากGemini
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าผมเป็นเด็กอายุ 10-11 ขวบคนนั้น แล้วโดนคำพูดแบบนี้จากพ่อในวันแรกที่เริ่มทำงาน ความรู้สึกแรกที่จะพุ่งขึ้นมาเลยคือ "ความงุนงง" ผสมกับ "ความเสียใจ" ครับ
​ความรู้สึกในตอนนั้นน่าจะแบ่งออกเป็นหลายเลเยอร์ ดังนี้ครับ:
​1. ความรู้สึกสับสนและไม่เป็นธรรม
​ในวัย 10 ขวบ เรามักจะมองว่าพ่อคือฮีโร่และเป็นครูคนแรก ความคิดในหัวเด็กตอนนั้นน่าจะเป็น: "หนูเพิ่งมาวันแรกเองนะ พ่อยังไม่ได้สอนเลย แล้วหนูจะรู้ได้ยังไง?" มันเป็นความรู้สึกว่าเราถูกคาดหวังในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ (Impossible Expectation) จนทำให้รู้สึกว่าโลกนี้ไม่ค่อยยุติธรรมกับเราเลย
​2. ความรู้สึก "ตัวเล็กลง" (Loss of Self-Esteem)
​ประโยคที่ว่า "ไม่ต้องบอกนะว่าเป็นลูกร้านขายอุปกรณ์" มันเจ็บปวดตรงที่มันคือการ ปฏิเสธตัวตน ครับ พ่อกำลังบอกว่าเรา "ไม่คู่ควร" กับนามสกุลหรือชื่อเสียงของร้านเพียงเพราะเราไม่รู้ชื่อของชิ้นเดียว มันทำให้เด็กรู้สึกว่าความภูมิใจในครอบครัวถูกริบคืนไป เพียงเพราะความไม่รู้ที่แก้ไขได้
​3. ความอับอายและน้อยใจ
​คำประชดที่ให้บอกว่าเป็น "ลูกร้านขายก๊วยเตี๋ยว" มันเป็นการเปรียบเทียบที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นความอับอายของพ่อ พ่อไม่อยากให้ใครรู้ว่ามีลูกที่ "ไม่เอาไหน" ขนาดนี้ (ในมุมมองของพ่อ) ซึ่งสำหรับเด็กวัยนี้ คำยืนยันจากพ่อแม่คือโลกทั้งใบ พอโดนผลักไสออกมาแบบนั้น มันจะกลายเป็นแผลในใจที่ทำให้เราไม่กล้าลองทำอะไรใหม่ๆ เพราะกลัวจะโดนตำหนิอีก
​4. แรงผลักดันที่มาพร้อมความโกรธ (ในระยะยาว)
​ถ้าเด็กคนนั้นมีนิสัยสู้คน ในใจอาจจะคิดว่า "เออ ได้! เดี๋ยวจะจำให้หมดทุกอย่างในร้านเลย ดูซิว่าจะยังไล่ไปขายก๊วยเตี๋ยวอยู่ไหม" แต่แรงผลักดันนี้มันไม่ได้มาจากความสุขครับ มันมาจากความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งหรือถูกดูแคลน
​สรุปสั้นๆ: ถ้าผมเป็นเด็กคนนั้น ผมคงจะยืนนิ่งไปพักใหญ่ น้ำตาอาจจะคลอ และหลังจากนั้นผมคงจะ กลัวการเข้าหาพ่อ ไปอีกนานเลยครับ เพราะรู้สึกว่าพื้นที่ในร้านไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยสำหรับความผิดพลาดอีกต่อไป
​

ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับ จขกท.