มันบังเอิญไปไหมคะที่เป็นแบบนี้ ขอความคิดเห็นกับเรื่องนี้หน่อยนะคะ หาทางออกไม่ได้แล้วค่ะ

สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้ที่6ที่เกี่ยวกับพี่ผู้ชายที่เราปลื้มๆค่ะ เข้าเรื่องเลยค่ะ คือตอนนี้เรากำลังพยายามลดความรู้สึกกับพี่เขา จากที่เคยชอบมากๆกลายเป็นชอบแบบปกติไม่ได้คิดอะไรขอแค่เจอกันยิ้มให้ได้พูดคุยกันก็พอ และทุกอย่างก็โอเคค่ะ พอเราเริ่มไม่อยากรู้สึกกับเขามากเราก็ได้พูดคุยกันมากขึ้นด้วยอาการปกติไม่เขินไม่เกร็งเขาก็พูดคุยกับเราดี แต่เรื่องไม่คิดก็เกิดขึ้นอีกค่ะ
ช่วงสัปดาห์นี่เป็นช่วงสอบของเรา ก่อนเราสอบเราจะพยายามค้นหาว่าใครเป็นคนคุมสอบเรา แต่หาไม่เจอเราก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้อย่าเป็นพี่เขาคุมสอบเลย (ไม่ใช่ไม่อยากเจอนะแต่ถ้าเราเจอเราคงทำข้อสอบไม่ได้) ซึ่งในการสอบที่ผ่านมาเรายังไม่เคยโดนพี่เขาคุมสอบค่ะ จนครั้งนี้ สอบวันแรกก่อนเข้าห้องสอบเราก็คิดว่า คงไม่ใช่พี่เขานะ ลุ้นๆอยู่ สักพักเห็นอาจารย์ผู้หญิงยืนหน้าประตู โอเค เป็นอันโล่ง เพราะพี่เขาไม่ได้คุมสอบ สอบวันแรกผ่านไปด้วยดีจนถึงวันที่สองค่ะ เราก็ภาวนาอีก ขอให้อย่าเป็นพี่😊... คุมสอบเรานะ เราเดินขึ้นตึกที่จะสอบเราสอบชั้น3 เห็นเพื่อนของพี่😊ซึ่งเป็นกลุ่มที่เขาอยู่ด้วยกันยืนอยู่หน้าห้องชั้น2 เราแอบคิดในใจแล้วว่าชั้น3คลไม่ใช่นะ เด็กในคณะตั้งหลายร้อยห้องคงไม่เจอกันหรอก แต่ก็ยังกลัวๆ จนเราเดินมาหน้าห้องเห็นผู้ชายยืนอยู่แต่เราไม่เห็นหน้ารู้แค่ว่าเป็นผู้ชาย ตอนนั้นใจเราเต้นหนักมากสักพักผู้ชายคนนั้นยื่นหน้าออกมาเรียกเด็กเข้าห้อง สรุปเป็นอาจารย์ เราโล่งใจมากกกกกไม่ใช่แน่ๆแล้ว คราวนี้ก็ทำตัวสบายๆเข้าห้องสอบ และนี่คือจุดพีค เราเข้าไปปุ้ปเจอพี่แกยิ้มให้อย่างละมุนปั้ป เห้ยยยยย ตอนนั้นสั่นมากเลยค่ะ คือตอนเเรกเราไม่เห็นพี่แก เราเห็นแค่อาจารย์ของเรา แล้วพี่แกก็ยืนตรวจบัตรอยู่ข้างๆ เราสะดุ้งแรงมากหน้าเราตื่นตัวมาก เราสะดุ้งแล้วพูดว่าเอ้าพี่😊 เพื่อนๆและอาจารย์ทั่ยืนอยู่ก็งงว่าทำไมต้องตกใจขนาดนั้น ส่วนพี่คนนั้น หึ ยืนอมยิ้มใส่เรา ประมาณว่าไม่คิดละสิ... เราก็โอเคเข้าห้องสอบด้วยความสั่น ลืมทุกอย่างที่จำมาที่อ่านมา ลืมแม้แต่เลขที่นั่ง จนต้องออกมาดูหน้าห้อง วุ่นวายไปหมด นั่งเขียนชื่อก็สั่นๆ เรานั่งแถว3ซึ่งตรงกับที่นั่งของคนสอบพอดี ระหว่างนั่งเขียนชื่อ ก็จะมีอาจารย์ให้เซ็นชื่อ ตอนเเรกเป็นพี่ผู้หญิงทีเดินกระดาษเซ็นชื่อ พอเขาเดินเข้าแถว2เราได้ยินแล้ว พี่😊เข้าไปบอกว่า มาเดี่ยวผมเดินเอง เอาอีกแล้วเราสั่นไปหมดอีกแล้ว เหมือนโดนแกล้งทั้งๆที่ไม่มีอะไร พี่เขาเดินเข้ามาใกล้โต้ะเราแล้วเหลืออีก2โต้ะ เราสั่นมาก จนได้ยินอาจารย์ผู้ชายมาพูดว่า มาครับเดี๋ยวผมเดินให้ คุณไปนั่งดีกว่า (ตอนนั้นเราโล่งมากกกก) เราก็ทำข้อสอบของเราไปๆหลงๆลืมๆบ้าง เราทำไปสักครึ่งชม.เงยหน้ามาพักสายตา จ้าาาพี่เขานั่งที่คนคุมสอบซึ่งตรงกับเราเป้ะ มองเราแล้วอมยิ้มนิดๆ เราคิดในใจเอาอีกแล้ววว มันมาอีกแล้ว เราเลยก้มหน้าทำต่อ คือกว่าจะรวบรวมจะคิดอะไรได้ก็นานมาก เราก็ทำต่อพี่เขาก็เล่นโทรศัพท์ไปบ้าง เเต่ทุกครั้งที่เราเงยหน้าขึ้นก็จะสบตากับแกประมาณ4 ครั้ง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่ก็ก็เงยหน้า แล้วมันตรงกันไม่รู้มันบังเอิญอะไรขนาดนี้ เราทำไปๆ ยางลบเราร่วงไปอยู่ที่แถว1เลยซึ่งมันไกลกับขาเรามาก เราพยายามหาเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆให้สนใจเราเพื่อเตะยางลบมาให้ แต่เพื่อนไม่สนใจเลย ในห้องเงียบมาก จนเราพยายามส่งสายตาบอกพี่เขาที่นั่งอยู่ เราทำนนมากครั้งนี้เขาไม่เงยหน้ามามองเหมือน4ครั้งก่อน เราก็เออช่างละ ทีเรามีปัญหาแล้วช่วยไม่ได้ เราก็ก้มหน้าทำต่อๆไป สักพักใหญ่ๆมีคนเอายางลบมาวางให้บนโต๊ะ พอเราเงยหน้าไปมองเท่านั้นแล้ะจ้า โลกเป็นสีชมพูอีกแล้ว อมยิ้มหวานๆอีกแล้ว(พี่แกเป็นคนยิ้มเก่ง) เราก็ไหว้แล้วยิ้มทำข้อสอบต่อ เรื่อยๆจนเสร็จเอาไปส่ง พี่เขาแอบถามเบาๆแบบกระซิบ "ทำได้ไหม" เราไม่กล้าตอบก็ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัว คือปกติคนคุมสอบเขาไม่ให้คุยกับเด็กค่ะ เรานี่รีบเดินออกมาเลย สรุปวันนี้เป็นสันสอบที่แย่จริงๆ มันเหมือนจะดีที่ได้เจอพี่เขา แต่เราลืมทุกๆอย่างที่จำมา เราแอบโกรธเขาด้วย แต่คิดแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เรารู้สึกว่าเราไม่น่าเจอกันจริงๆ จากที่เคยคิดว่าจะเลิกชอบจะลดสถานะความรู้สึกได้แล้ว ตอนนี้ดันหยุดคิดไม่ได้จริงๆทำไมเขาถึงได้มีผลกับใจเราขนาดนี้ เห้อ ก่อนหน้านี่เราก็ฝันถึงพี่เขา2คืนติดกัน ไม่คิดว่าจะเจอในห้องสอบ คนคุมสอบตั้ง200กว่าคน เด็กในคณะมีหลายพันคน บังเอิญจริงๆ แล้วถ้าเป็นเพื่อนๆในพันทิปเป็นเรา จะทำยังไงดี เราควรหยุดเรื่องนี้ดีไหมจะได้ไม่มีผลต่อใจเรา แล้วควรหยุดยังไง ขอวิธีด้วยค่ะ ไม่อยากให้มีผลอะไรมากมายกับใจเรา ซึ่งเราก้ไม่รู้ด้วยว่าเขาคิดยังไงกับเราบ้าง กลัวคิดไปคนเดียวอีก ขอคำแนะนำด้วยนะคะทุกคน