เราเปลี่ยนไป หรือ เราตามไม่ทันเอง.

คือผมเป็นลูกคนที่ 2 แต่แม่กับพ่อแยกทางกัน เลยย่ากับปู่ผมเป็นคนดูแลผมเอง ผมเลยไม่สนิทกับพ่อแม่ หรือคนในบ้านสะเท่าไหร่ เพราะ ผมเป็นคนชอบอยู่คนเดียวจนมีคนทักว่าผมเป็นซึมเศร้าไหม ผมก็ตกใจ ผมเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมหมู่มาก เพราะผมว่ามันวุ่นวาย  กับที่บ้านก็เช่นกัน เมื่อ 2-3 ปีที่แล้วทางบ้านผมทะเลาะกันบ่อยมาก โดยเฉพาะพ่อ ผมอายุ 14 พ่อผมอายุ 40 กว่าแล้ว พ่อผมทำตัวเหมือนคนอายุ 18-19 มันมีหลายเหตุผลมาก แล้วเมื่อไม่นานนี้ ผมเกิดอุบัติเหตุผมขาหัก ยิ่งทำให้ผมเครียดไปอีกว่าแบบ ทำไมเราต้องมาทำให้คนในครอบครัวเครียด จากผมจะเป็นเสาหลักของบ้านก็กลายสะว่าทำอะไรไม่ได้เลย ส่วนพ่อผมคิดว่าผมไม่สามารถพึ่งได้เพราะ เขายังทำตัวไม่มีอนาคตเอาสะเลย เช่น ขอเงินย่า ขอเงินผมก็มีนะ แต่คือผมไม่มีรายได้เลย มีแต่เงินเก็บจากรร. แล้วครอบครัวก็มีน้อง พ่อเดียวกันแต่คนละแม่เลย โอเคทุกอย่าง แต่ผมมองว่าตามใจน้องมากเกินไปจนที่ว่าน้องร้องไห้คือต้องตามใจสะทุกอย่างเลย น้องคือแม่กะปู่สลับกันเลี้ยง แต่ผมพ่อแม่ไม่เคยเลี้ยงเลยมีแค่มาหาบ้าง ละก็ทะเลาะกันเช่นเดิมครับ ผมก็จะเป็นคนกลางตลอด อีกปัญหาเลยคือเรื่องเงิน ผมคิดว่าคงเป็นเงินนี้ละที่ทำให้บ้านมีแต่ความเครียด เพราะ ย่าบ่นให้ผมฟังตลอดเลย ยิ่งทำให้ผมเครียด อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากพบหน้าคนในบ้านหรือสังคม ความคิดที่ผมเป็นแบบนี้เป็นที่ผมไม่สามารถปรับตัวเข้ากับใคร หรือ ผมปรับตัวไม่ทัน ขอคำปรึกษาหน่อยนะครับ ผมเครียดมากๆ จนกระทบผลการเรียยเลยละ