ความเดิมตอนที่แล้ว >>>
https://pantip.com/topic/38636248
ผมออกมาอยู่นอกบ้านได้สองปี จนจะเข้าปีที่สาม ผมไม่ค่ีอยได้กลับบ้าน เพราะเมื่อใดก็ตามที่กลับบ้านไป ผมจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้ง และไม่อยากรับฟังเรื่องราวเดิมๆที่มันเกิดขึ้น ซึ่งเรื่องส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ผมได้เคยทำผิดพลาดเล็กๆน้อยๆไว้ และส่วนมากเป็นเรื่องเงิน ที่ท่านมักจะบอกว่า ไม่มี ไม่มี ไม่มี ตลอดเวลา หมดกับผมบ้างแหละ หมดไปกับค่านู่นนั่นนี่มากมาย ซึ่งมันทำให้ผมอึดอัด
ผมเคยมีแฟนครับ คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนเราเวลาคบกันไปคบกันมาถึงระยะหนึ่ง จนมั่นใจ ก็อยากพาเข้าบ้าน ให้พ่อแม่รู้จัก แฟนคนแรก ผมเคยพาเข้ามา แกก็เข้ามา กลับกลายเป็นว่า แทนที่แม่จะจะถามถึงสารทุกข์สุกดิบ ถามเรื่องการเรียน ถามเรื่องครอบครัว พูดคุยกันทั่วไป กลับเอาเรื่องเก่าๆ ของผมและพ่อ มาพูดได้เป็นชั่วโมง
อีกคนหนึ่งยิ่งแล้วใหญ่ ด้วยความที่ว่าแฟนผมคนนี้อายุมากกว่าผม กลับกลัวว่าเขาจะมาจับผมไปทำสามี ไม่วางใจ แค่ไปเจอกัน อยู่ๆนึกจะโมโหขึ้นมาก็เรียกมาด่าเป็นชั่วโมง มันยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของแม่ผมดูไม่ดีเข้าไปอีก นางก็เที่ยวเอาแม่เราไปว่าลับหลังบ้าง ต่อหน้าเราบ้าง ตัวผมเองไม่อยากมีเรื่องด้วย บางครั้งก็เงียบๆไว้ ฟังไปเฉยๆ แต่ในใจดิ เจ็บ
พอมาถึงคนล่าสุดครับ คนนี้ ผมก็คบได้ไม่นาน เธอเคยมีครอบครัวมาแล้ว และมีลูกติด 1 คน ที่ผมเลือกคบกับเธอ ใครๆก็หาว่าผมนั้นบ้า ผมคงบ้าจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ดูอะไรมากมาย ด้วยวัย และอายุ ตอนนี้ผมเองก็ 28 เข้าไปแล้ว สิ่งที่ผมเลือกเธอมาเป็นคู่ชีวิต เพราะผมเห็นความเป็น "แม่" ของเธอเธอครับ จากที่ผมรู้จัก แต่เธอไม่ได้เรียนสูงเท่าผมครับ ตอนนี้เธอท้อง มันทำให้ผมต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ผมจึงคิดอยากจะจับมือสมานฉันท์ และ ขอคมาคุณแม่ และผมได้ทำไปแล้ว ในตอนแรก ทุกอย่างเหมือนจะจบได้ด้วยดี ผมพาเธอไปหาแม่ของผม แม่ของผมก็เอาแต่ถามซ้ำไปซ้ำมาว่า ท้องจริงป่าว ท้องจริงป่าว และยังมาพูดกับผมว่า ใช้ลูกผมไหม ถามวนๆ ซ้ำๆ และดูเหมือนจะช่วยให้กับไปอยู่บ้าน แต่เพียงแค่วันเดียว ผมไม่ทราบว่าแม่ผมไปได้ยินใครพูดสะกิดมา กลับโทรมาบอกผมว่า ผมต้องทำตามข้อตกลงนะ จะไม่ให้ผมและภรรยาเข้าบ้าน จนกว่าจะคลอด ผมก็งง ว่า อ้าว อะไรพูดกลับไปกลับมา คือทางบ้านภรรยาผม สภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยต่อการมีครอบครัวครับ เนื่องจากบ้านมีบริเวณที่แคบไป แค่ครอบครัวของภรรยา พ่อ แม่ ก็ถือว่าบ้านดูเล็กไปแล้ว แต่ที่บ้านผมค่อนข้างใหญ่ และมีบริเวณ มีสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับเด็กที่จะเกิดมา ผมวางอนาคตไว้จะทำอาชีพเสริมเพื่อจุนเจือครอบครัว แต่ไม่มีสภาพแวดล้อมใดที่จะทำให้งานมันเกิดได้เลยนอกจากที่บ้านของผม แต่แม่ท่านก็ได้แต่ตั้งท่ารังเกียจชาติตระกูลเขา พยายมผลักไสไล่ส่งให้มาอยู่กับพ่อ(ซึ่งมีครอบครัวใหม่)
ผมได้แต่บอกตัวเอง ว่า ชีวิตครอบครัวของผม(และเธอ)มันเละเทะมามากแล้ว ผมต้องทำให้มันดีกว่าแต่เก่า ผมอยากมีชีวิตครอบครัวที่ดีครับ พยายามทำทุกอย่าง แต่มันเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลย บ้าน ก็ยังไม่เป็นบ้าน ครอบครัว ที่เหมือนกับเอาไว้ร่วมทุกข์ร่วมสุข วันนี้ ไม่มีแล้ว แม่และน้องสาวขับไสไล่ส่งผมออกจากบ้าน เพียงเพราะว่ามีภรรยาไม่ถูกใจแม่ และ เพียงคำพูดแค่ว่า เหมือนจะช่วย แต่ทำไมไม่ช่วยเลย ทำไมยังพูดถึงเรื่องเก่าๆ ผมในวัยใกล้ 30 กลับต้องเจอเหตุการณ์ loop เดิม มาโดยตลอด ชีวิตผมตอนนี้มันได้พลาดไปแล้ว หวังเพียงแค่ว่า ครอบครัว น่าจะเป้นสิ่งสุดท้าย ที่หันมาหาได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แม่ ที่เคยพูดว่า เลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด ในวันนี้พอผมล้มลงจริงๆ กลับทำแบบนี้ ผมม งง ครับ จบ
เรื่องจริง ที่ไม่อยากตั้งชื่อ 2
ผมออกมาอยู่นอกบ้านได้สองปี จนจะเข้าปีที่สาม ผมไม่ค่ีอยได้กลับบ้าน เพราะเมื่อใดก็ตามที่กลับบ้านไป ผมจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้ง และไม่อยากรับฟังเรื่องราวเดิมๆที่มันเกิดขึ้น ซึ่งเรื่องส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่ผมได้เคยทำผิดพลาดเล็กๆน้อยๆไว้ และส่วนมากเป็นเรื่องเงิน ที่ท่านมักจะบอกว่า ไม่มี ไม่มี ไม่มี ตลอดเวลา หมดกับผมบ้างแหละ หมดไปกับค่านู่นนั่นนี่มากมาย ซึ่งมันทำให้ผมอึดอัด
ผมเคยมีแฟนครับ คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนเราเวลาคบกันไปคบกันมาถึงระยะหนึ่ง จนมั่นใจ ก็อยากพาเข้าบ้าน ให้พ่อแม่รู้จัก แฟนคนแรก ผมเคยพาเข้ามา แกก็เข้ามา กลับกลายเป็นว่า แทนที่แม่จะจะถามถึงสารทุกข์สุกดิบ ถามเรื่องการเรียน ถามเรื่องครอบครัว พูดคุยกันทั่วไป กลับเอาเรื่องเก่าๆ ของผมและพ่อ มาพูดได้เป็นชั่วโมง
อีกคนหนึ่งยิ่งแล้วใหญ่ ด้วยความที่ว่าแฟนผมคนนี้อายุมากกว่าผม กลับกลัวว่าเขาจะมาจับผมไปทำสามี ไม่วางใจ แค่ไปเจอกัน อยู่ๆนึกจะโมโหขึ้นมาก็เรียกมาด่าเป็นชั่วโมง มันยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของแม่ผมดูไม่ดีเข้าไปอีก นางก็เที่ยวเอาแม่เราไปว่าลับหลังบ้าง ต่อหน้าเราบ้าง ตัวผมเองไม่อยากมีเรื่องด้วย บางครั้งก็เงียบๆไว้ ฟังไปเฉยๆ แต่ในใจดิ เจ็บ
พอมาถึงคนล่าสุดครับ คนนี้ ผมก็คบได้ไม่นาน เธอเคยมีครอบครัวมาแล้ว และมีลูกติด 1 คน ที่ผมเลือกคบกับเธอ ใครๆก็หาว่าผมนั้นบ้า ผมคงบ้าจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ดูอะไรมากมาย ด้วยวัย และอายุ ตอนนี้ผมเองก็ 28 เข้าไปแล้ว สิ่งที่ผมเลือกเธอมาเป็นคู่ชีวิต เพราะผมเห็นความเป็น "แม่" ของเธอเธอครับ จากที่ผมรู้จัก แต่เธอไม่ได้เรียนสูงเท่าผมครับ ตอนนี้เธอท้อง มันทำให้ผมต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ผมจึงคิดอยากจะจับมือสมานฉันท์ และ ขอคมาคุณแม่ และผมได้ทำไปแล้ว ในตอนแรก ทุกอย่างเหมือนจะจบได้ด้วยดี ผมพาเธอไปหาแม่ของผม แม่ของผมก็เอาแต่ถามซ้ำไปซ้ำมาว่า ท้องจริงป่าว ท้องจริงป่าว และยังมาพูดกับผมว่า ใช้ลูกผมไหม ถามวนๆ ซ้ำๆ และดูเหมือนจะช่วยให้กับไปอยู่บ้าน แต่เพียงแค่วันเดียว ผมไม่ทราบว่าแม่ผมไปได้ยินใครพูดสะกิดมา กลับโทรมาบอกผมว่า ผมต้องทำตามข้อตกลงนะ จะไม่ให้ผมและภรรยาเข้าบ้าน จนกว่าจะคลอด ผมก็งง ว่า อ้าว อะไรพูดกลับไปกลับมา คือทางบ้านภรรยาผม สภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยต่อการมีครอบครัวครับ เนื่องจากบ้านมีบริเวณที่แคบไป แค่ครอบครัวของภรรยา พ่อ แม่ ก็ถือว่าบ้านดูเล็กไปแล้ว แต่ที่บ้านผมค่อนข้างใหญ่ และมีบริเวณ มีสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับเด็กที่จะเกิดมา ผมวางอนาคตไว้จะทำอาชีพเสริมเพื่อจุนเจือครอบครัว แต่ไม่มีสภาพแวดล้อมใดที่จะทำให้งานมันเกิดได้เลยนอกจากที่บ้านของผม แต่แม่ท่านก็ได้แต่ตั้งท่ารังเกียจชาติตระกูลเขา พยายมผลักไสไล่ส่งให้มาอยู่กับพ่อ(ซึ่งมีครอบครัวใหม่)
ผมได้แต่บอกตัวเอง ว่า ชีวิตครอบครัวของผม(และเธอ)มันเละเทะมามากแล้ว ผมต้องทำให้มันดีกว่าแต่เก่า ผมอยากมีชีวิตครอบครัวที่ดีครับ พยายามทำทุกอย่าง แต่มันเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลย บ้าน ก็ยังไม่เป็นบ้าน ครอบครัว ที่เหมือนกับเอาไว้ร่วมทุกข์ร่วมสุข วันนี้ ไม่มีแล้ว แม่และน้องสาวขับไสไล่ส่งผมออกจากบ้าน เพียงเพราะว่ามีภรรยาไม่ถูกใจแม่ และ เพียงคำพูดแค่ว่า เหมือนจะช่วย แต่ทำไมไม่ช่วยเลย ทำไมยังพูดถึงเรื่องเก่าๆ ผมในวัยใกล้ 30 กลับต้องเจอเหตุการณ์ loop เดิม มาโดยตลอด ชีวิตผมตอนนี้มันได้พลาดไปแล้ว หวังเพียงแค่ว่า ครอบครัว น่าจะเป้นสิ่งสุดท้าย ที่หันมาหาได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แม่ ที่เคยพูดว่า เลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด ในวันนี้พอผมล้มลงจริงๆ กลับทำแบบนี้ ผมม งง ครับ จบ