คือก่อนหน้านี้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแต่กลับมาอยู่บ้าน มีปู่ย่า อาผู้หญิง และน้องชายลูกของอาผู้ชาย(แต่เขาแต่งงานใหม่เลยแยกไปอยู่)
พ่อแม่ทำงานอยู่ต่างจังหวัดค่ะ เลยไม่ได้อยู่ด้วย
แต่เราเครียดมาก โดยเฉพาะกับปู่ คือเราทราบดีว่า ทั้งสองคนรักเราและห่วงเรามาก เราก็รักและห่วงเขามากเช่นกัน
อาทิตย์ก่อนปู่แน่นหน้าอกหายใจไม่ออกกลางดึก เรียกคนที่บ้านพาไปโรงพยาบาล เราเครียดมาก นอนไม่หลับเลย
เป็นห่วงสุดๆ ร้องไห้ด้วย แล้วยิ่งคืนนั้นเราพึ่งเถียงกับเขาไปเลย รู้สึกผิดที่สุด
ส่วนตัวเราเป็นโรคซึมเศร้าแบบหนักเลย ++ ตอนนี้ตั้งครรภ์ด้วย (ไม่ได้อยู่กับแฟนค่ะ อยู่คนละประเทศ)
บางทีรู้สึกเหนื่อย ตัวคนเดียว เครียดไปหมด บางที ขึ้นห้องมาร้องไห้ ควบคุมไม่อยู่จริงๆ ทำร้ายตัวเองสารพัด
แต่ก็นึกถึงลูกเลยพยายามหยุด เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ปู่เราปากเสียจริงๆ บางทีเรากับอาๆ ก็ไปนั่งกินอะไรกัน ก็คุยกัน อาก็เคยพูดกับเขาตรงๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มันกลายเป็นว่า เราไม่อยากคุยเลยแม้แต่น้อย กลายเป็นโรคจิตชนิดที่ว่า พอเขาพูดอะไรนิดนึง เหมือนใจเราอคติไปแล้ว
ต่อต้านไปแล้ว มันรู้สีกไม่ดีมากๆ บางที เผลอหลุดตะคอกไปด้วยซ้ำ ก็มาคิดว่าเขาไม่ได้ว่าเลยนะ
ด้วยความที่หลายครั้งชอบพูดจาไม่ดีใส่ บางทีเขาน่าเบื่อมาก เรารู้สึกว่าอะไรๆก็เรา เห็นหน้าเราไม่ได้เลยหรอ
แล้วบางทีใช้คำพูดดีๆ ไม่เป็น ก็คิดว่าไม่ต้องคุยกันเลยดีกว่ามั้ย
บางทีเรากลับมาเราก็นั่งเล่นข้างล่าง ระหว่างที่เขาไปเดินเล่นในหมู่บ้าน (แต่ส่วนใหญ่ก็ไปนั่งเม้าส์อยู่กลางซอย
ซึ่งเราเกลียดมาก เป็นเหมือนสมาคมแม่บ้านปากตลาด นินทาเขาไปทั่ว เรื่องอะไรไม่รุ้บางทีไปรับรู้มา
รุ้เรื่องเขาไปทั่ว เรารู้สึกว่าเขาไม่น่ารักเลย แล้วบางทีก็เอาเรื่องในบ้านไปเล่า
เราไม่รู้เขาเคยไปพูดอะไรบ้าง แต่อาเคยเล่าให้ฟัง ย่าก็บอก บางทีย่าก็ว่าเขา
วันก่อนเราพูดลอยๆกับย่าว่า อยากขายของอันนี้ๆๆ เขาก็บอกอย่าเลย แกต้องเลี้ยงลูกตัวน้อยนะ
ส่วนปู่นั่งอยู่หลังบ้านกินข้าวอยู่ รีบตะโกนมาทันที ว่าเราประมาณว่า สารรูปแบบนี้ จะไปมีปัญญาทำอะไร
อารมณ์เราเสียมาก เราตะโกนกลับไปว่า จะมาว่าอะไรนักหนาเนี่ย แล้วก็ไปทำงานเลย
เป็นเช้าที่ไม่โอเคสุดๆ เคยจะออกไปหาพี่ที่คอนโดใกล้ๆ เขาพูดประมาณว่า เราจะออกไปมีอะไรกับคนอื่น
คือเรา งง มาก พี่เขาผู้หญิง เราแค่ไปนั่งคุยนั่งเล่นที่ห้องเขา เพราะเราเครียด
มันกลายเป็นไม่อยากอยู่บ้านเลย มีอีกหลายๆครั้ง แต่เราไม่อยากนึกเลยค่ะ จะร้องไห้
พูดตรงๆ ว่า เรารำคาญเราเบื่อ เหนื่อย และท้อแท้มาก คิดถึงพ่อกับแม่
เรามักจะโทรไประบายกับเขา พ่อเราก็บอกว่าเขาเป็นแบบนี้แหละ สมัยเด็ก ๆ เขาทั้งโดนด่า โดนตีสารพัด จนคนรอบข้างสงสาร
แต่เขาก็รักเรา จริงๆ ทั้งบ้านเราก็เป็นแบบนี้จนเราเครียด
เพราะเมื่อก่อนจะสอบติดมาทำงาน กทม จะอยู่พ่อกับแม่เรา พ่อเราเป็นคนสมัยใหม่ และใจดี ให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง
แต่เรายังหาทางย้ายไปไม่ได้ อีกใจคิดจะย้ายกลับมาเป็นห่วงเขา เขาจะรู้สึกแย่ไหม
ตอนเราย้ายออกไปอยู่ห้อง เราเข้ามาขนของมืดๆ เขาพูดว่าจะไปไหน ไปทำไม ทำไมไม่อยู่กับเขาหรอ
เราปวดใจที่สุด ตอนนี้เราสับสนสิ่งที่ควรจะคิด จะทำมาก เราไม่ได้อยากเป็นหลานแย่ๆ
บางทีก็น้องลูกอา ย่าเราเลี้ยงแบบสปอยด์เขามาก จนเขานิสัยไม่ดี คามใจสุดๆ จะขึ้นป.4 แล้ว
ยังใส่แพมเพิส ไม่กินข้าวเองเลย เราไม่รุ้ทำไมเขาต้องทำให้ตัวเขาเหนื่อยขนาดนั้น
แล้วชอบพูดว่าเขาจะไม่เลี้ยกลูกเราๆๆๆ รู้สึกดิ่งมากค่ะ ไม่เลี้ยงก็ไม่เลี้ยง เราเลี้ยงเองได้
แค่อย่าพูดได้ไหม + น้องมันก็ไม่ชอบลูกเรา พ่อน้องเคยมาเล่าให้ฟังว่า มันชอบพูดกับเขาตลอด
แบบแลมันคิดมาก เครียดๆ เรื่องที่เรามีน้อง เหมือนกลัวแย่งความรักไป
เคยมาตีๆท้องเรา เคยมาพูดแบบแขวะลูกเรา แล้วบางทีย่าก็สนับสนุน
เราเคยนอนอยู่น้องมันกระโดดเล่นบนเตียงมาเหยียบเรา เราว่ามัน ย่าก็สวนมาว่าเรามานอนตรงนี้ทำไม
เรารู้สึกเหมือนเราไม่ควรมีชีวิตอยู่ตรงนี้เลย เราเหมือนส่วนเกิน เครียดมากๆๆๆ
เครียดกับคนแก่ที่บ้านทำยังไงดีคะ
พ่อแม่ทำงานอยู่ต่างจังหวัดค่ะ เลยไม่ได้อยู่ด้วย
แต่เราเครียดมาก โดยเฉพาะกับปู่ คือเราทราบดีว่า ทั้งสองคนรักเราและห่วงเรามาก เราก็รักและห่วงเขามากเช่นกัน
อาทิตย์ก่อนปู่แน่นหน้าอกหายใจไม่ออกกลางดึก เรียกคนที่บ้านพาไปโรงพยาบาล เราเครียดมาก นอนไม่หลับเลย
เป็นห่วงสุดๆ ร้องไห้ด้วย แล้วยิ่งคืนนั้นเราพึ่งเถียงกับเขาไปเลย รู้สึกผิดที่สุด
ส่วนตัวเราเป็นโรคซึมเศร้าแบบหนักเลย ++ ตอนนี้ตั้งครรภ์ด้วย (ไม่ได้อยู่กับแฟนค่ะ อยู่คนละประเทศ)
บางทีรู้สึกเหนื่อย ตัวคนเดียว เครียดไปหมด บางที ขึ้นห้องมาร้องไห้ ควบคุมไม่อยู่จริงๆ ทำร้ายตัวเองสารพัด
แต่ก็นึกถึงลูกเลยพยายามหยุด เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ปู่เราปากเสียจริงๆ บางทีเรากับอาๆ ก็ไปนั่งกินอะไรกัน ก็คุยกัน อาก็เคยพูดกับเขาตรงๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มันกลายเป็นว่า เราไม่อยากคุยเลยแม้แต่น้อย กลายเป็นโรคจิตชนิดที่ว่า พอเขาพูดอะไรนิดนึง เหมือนใจเราอคติไปแล้ว
ต่อต้านไปแล้ว มันรู้สีกไม่ดีมากๆ บางที เผลอหลุดตะคอกไปด้วยซ้ำ ก็มาคิดว่าเขาไม่ได้ว่าเลยนะ
ด้วยความที่หลายครั้งชอบพูดจาไม่ดีใส่ บางทีเขาน่าเบื่อมาก เรารู้สึกว่าอะไรๆก็เรา เห็นหน้าเราไม่ได้เลยหรอ
แล้วบางทีใช้คำพูดดีๆ ไม่เป็น ก็คิดว่าไม่ต้องคุยกันเลยดีกว่ามั้ย
บางทีเรากลับมาเราก็นั่งเล่นข้างล่าง ระหว่างที่เขาไปเดินเล่นในหมู่บ้าน (แต่ส่วนใหญ่ก็ไปนั่งเม้าส์อยู่กลางซอย
ซึ่งเราเกลียดมาก เป็นเหมือนสมาคมแม่บ้านปากตลาด นินทาเขาไปทั่ว เรื่องอะไรไม่รุ้บางทีไปรับรู้มา
รุ้เรื่องเขาไปทั่ว เรารู้สึกว่าเขาไม่น่ารักเลย แล้วบางทีก็เอาเรื่องในบ้านไปเล่า
เราไม่รู้เขาเคยไปพูดอะไรบ้าง แต่อาเคยเล่าให้ฟัง ย่าก็บอก บางทีย่าก็ว่าเขา
วันก่อนเราพูดลอยๆกับย่าว่า อยากขายของอันนี้ๆๆ เขาก็บอกอย่าเลย แกต้องเลี้ยงลูกตัวน้อยนะ
ส่วนปู่นั่งอยู่หลังบ้านกินข้าวอยู่ รีบตะโกนมาทันที ว่าเราประมาณว่า สารรูปแบบนี้ จะไปมีปัญญาทำอะไร
อารมณ์เราเสียมาก เราตะโกนกลับไปว่า จะมาว่าอะไรนักหนาเนี่ย แล้วก็ไปทำงานเลย
เป็นเช้าที่ไม่โอเคสุดๆ เคยจะออกไปหาพี่ที่คอนโดใกล้ๆ เขาพูดประมาณว่า เราจะออกไปมีอะไรกับคนอื่น
คือเรา งง มาก พี่เขาผู้หญิง เราแค่ไปนั่งคุยนั่งเล่นที่ห้องเขา เพราะเราเครียด
มันกลายเป็นไม่อยากอยู่บ้านเลย มีอีกหลายๆครั้ง แต่เราไม่อยากนึกเลยค่ะ จะร้องไห้
พูดตรงๆ ว่า เรารำคาญเราเบื่อ เหนื่อย และท้อแท้มาก คิดถึงพ่อกับแม่
เรามักจะโทรไประบายกับเขา พ่อเราก็บอกว่าเขาเป็นแบบนี้แหละ สมัยเด็ก ๆ เขาทั้งโดนด่า โดนตีสารพัด จนคนรอบข้างสงสาร
แต่เขาก็รักเรา จริงๆ ทั้งบ้านเราก็เป็นแบบนี้จนเราเครียด
เพราะเมื่อก่อนจะสอบติดมาทำงาน กทม จะอยู่พ่อกับแม่เรา พ่อเราเป็นคนสมัยใหม่ และใจดี ให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง
แต่เรายังหาทางย้ายไปไม่ได้ อีกใจคิดจะย้ายกลับมาเป็นห่วงเขา เขาจะรู้สึกแย่ไหม
ตอนเราย้ายออกไปอยู่ห้อง เราเข้ามาขนของมืดๆ เขาพูดว่าจะไปไหน ไปทำไม ทำไมไม่อยู่กับเขาหรอ
เราปวดใจที่สุด ตอนนี้เราสับสนสิ่งที่ควรจะคิด จะทำมาก เราไม่ได้อยากเป็นหลานแย่ๆ
บางทีก็น้องลูกอา ย่าเราเลี้ยงแบบสปอยด์เขามาก จนเขานิสัยไม่ดี คามใจสุดๆ จะขึ้นป.4 แล้ว
ยังใส่แพมเพิส ไม่กินข้าวเองเลย เราไม่รุ้ทำไมเขาต้องทำให้ตัวเขาเหนื่อยขนาดนั้น
แล้วชอบพูดว่าเขาจะไม่เลี้ยกลูกเราๆๆๆ รู้สึกดิ่งมากค่ะ ไม่เลี้ยงก็ไม่เลี้ยง เราเลี้ยงเองได้
แค่อย่าพูดได้ไหม + น้องมันก็ไม่ชอบลูกเรา พ่อน้องเคยมาเล่าให้ฟังว่า มันชอบพูดกับเขาตลอด
แบบแลมันคิดมาก เครียดๆ เรื่องที่เรามีน้อง เหมือนกลัวแย่งความรักไป
เคยมาตีๆท้องเรา เคยมาพูดแบบแขวะลูกเรา แล้วบางทีย่าก็สนับสนุน
เราเคยนอนอยู่น้องมันกระโดดเล่นบนเตียงมาเหยียบเรา เราว่ามัน ย่าก็สวนมาว่าเรามานอนตรงนี้ทำไม
เรารู้สึกเหมือนเราไม่ควรมีชีวิตอยู่ตรงนี้เลย เราเหมือนส่วนเกิน เครียดมากๆๆๆ