ช่วง3-4ปีมานี้พ่ออารมณ์เเย่มากๆค่ะไม่รู้ทำไม
อายุ 50-55 เเล้วค่ะ ทะเลาะกับพ่อบ่อยมากๆค่ะ
จนอยากออกบ้านไปอยู่คนเดียวมากๆค่ะบางที
เเบบว่าเหนื่อยนิดหน่อยค่ะเวลาพ่ออารมเสีย
เรื่องนิดๆหน่อยๆทำอะไรไม่ถูกใจหรือช้านิดเดียว
จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่หมดเลยค่ะ
ส่วนมากเราก็ใจเย็นอยู่ค่ะเเต่บางเรื่องนี่หัวร้อนขึ้นมาจริงๆค่ะเพราะบางทีก็ทำไรไม่ถูกใจก็ด่าว่านี่มันโง่
หรือว่าคำต่างๆค่ะ เเล้วพ่อไม่ได้ทะเลาะกับเราเเค่คนเดียวค่ะพี่หรือเเม่หรือกับคนอื่นก็เป็นค่ะ เเต่ว่าเราอยู่กับพ่อสองคนเลยโดนหนักสุดๆเลยค่ะ
ยกตัวอย่าง2เรื่องนะคะ พ่อให้เราช่วยยกของเป็นรูปปั้นหินทั้งเเท่งสูงเท่าเราประมาณ160หนักมากๆ
ซึ่งเราบอกพ่อว่าเอ้ยหนูไม่ไหวจริงๆให้หาคนอื่นมาเเทนดีกว่ามั้ยเช่นจ้างเเต่พ่อก็หงุดหงิดจะให้ยกๆ
จนเราก็ยกค่ะพอทีนี้มันเอนไปหาพ่อเราก็พยามสุดๆมากๆเลยกลัวจะไปทับพ่อซึ่งเเล้วมันก็ล้มจริงๆค่ะเรากับพ่อไม่ไหวมันหล่นไปหาพ่อในใจคิดเเล้วว่าอื้มทำไงดีขาพ่อหักเเน่เลยเเต่ดีค่ะพ่อหลบทันเราใจหายมากๆพอเข้ามาบ้านมาเรานั่งคุยกับพ่อว่าหาคนดีกว่ามั้ยถ้าเมื่อกี้หลบไม่ทันต้องเข้าโรงพยาบาลเลยนะพ่อสวนขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดว่าเเค่นี้ทำไมจะยกไม่ได้เวลาใช้เงินไม่เห็นบ่นเเล้วก็ด้าสารพัดเลย
เราร้องไห้จริงๆเเค่อยากจะพูดว่าที่หนูพูดเพราะหนูเป็นห่วงเเต่ก็ไม่กล้าพูดร้องไห้อย่างเดียว55
ไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่ ( ยกขึ้นรถ)
เรื่องที่2สั้นๆค่ะ เราช่วยพ่อต้มไข่พยามวางเบาๆเเล้วค่ะเเต่เเค่มีเสียงกระทบหม้อพ่อก็อารมร้อนเเบบมากๆขึ้นมาเลยค่ะว่าทำอะไรไม่รอบคอบเดี๋ยวไข่ก็เเตกเเล้วก็หายใจฟึ้ดฟัด (ไข่ไม่เป็นอะไรเลย)
เราเเค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอารมเเรงขนาดนนี้
พอพ่อเป็นบ่อยๆเราก็เครียดมากๆเลยค่ะ
กลัว บางทีก็ไม่รู้ว่าจะอารมดีไม่ดีคอยระเเวง
โดนมากๆไม่รู้ผิดอะไรจนร้องไห้หนักบางทีก็
ซื้อกระจกมาต่อยจนเเตกค่ะพอต่อยเเล้วก็หายเครียดได้มากๆค่ะ
หนูไม่เข้าใจพ่อเลยค่ะ
พ่อวัยทอง?
อายุ 50-55 เเล้วค่ะ ทะเลาะกับพ่อบ่อยมากๆค่ะ
จนอยากออกบ้านไปอยู่คนเดียวมากๆค่ะบางที
เเบบว่าเหนื่อยนิดหน่อยค่ะเวลาพ่ออารมเสีย
เรื่องนิดๆหน่อยๆทำอะไรไม่ถูกใจหรือช้านิดเดียว
จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่หมดเลยค่ะ
ส่วนมากเราก็ใจเย็นอยู่ค่ะเเต่บางเรื่องนี่หัวร้อนขึ้นมาจริงๆค่ะเพราะบางทีก็ทำไรไม่ถูกใจก็ด่าว่านี่มันโง่
หรือว่าคำต่างๆค่ะ เเล้วพ่อไม่ได้ทะเลาะกับเราเเค่คนเดียวค่ะพี่หรือเเม่หรือกับคนอื่นก็เป็นค่ะ เเต่ว่าเราอยู่กับพ่อสองคนเลยโดนหนักสุดๆเลยค่ะ
ยกตัวอย่าง2เรื่องนะคะ พ่อให้เราช่วยยกของเป็นรูปปั้นหินทั้งเเท่งสูงเท่าเราประมาณ160หนักมากๆ
ซึ่งเราบอกพ่อว่าเอ้ยหนูไม่ไหวจริงๆให้หาคนอื่นมาเเทนดีกว่ามั้ยเช่นจ้างเเต่พ่อก็หงุดหงิดจะให้ยกๆ
จนเราก็ยกค่ะพอทีนี้มันเอนไปหาพ่อเราก็พยามสุดๆมากๆเลยกลัวจะไปทับพ่อซึ่งเเล้วมันก็ล้มจริงๆค่ะเรากับพ่อไม่ไหวมันหล่นไปหาพ่อในใจคิดเเล้วว่าอื้มทำไงดีขาพ่อหักเเน่เลยเเต่ดีค่ะพ่อหลบทันเราใจหายมากๆพอเข้ามาบ้านมาเรานั่งคุยกับพ่อว่าหาคนดีกว่ามั้ยถ้าเมื่อกี้หลบไม่ทันต้องเข้าโรงพยาบาลเลยนะพ่อสวนขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดว่าเเค่นี้ทำไมจะยกไม่ได้เวลาใช้เงินไม่เห็นบ่นเเล้วก็ด้าสารพัดเลย
เราร้องไห้จริงๆเเค่อยากจะพูดว่าที่หนูพูดเพราะหนูเป็นห่วงเเต่ก็ไม่กล้าพูดร้องไห้อย่างเดียว55
ไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่ ( ยกขึ้นรถ)
เรื่องที่2สั้นๆค่ะ เราช่วยพ่อต้มไข่พยามวางเบาๆเเล้วค่ะเเต่เเค่มีเสียงกระทบหม้อพ่อก็อารมร้อนเเบบมากๆขึ้นมาเลยค่ะว่าทำอะไรไม่รอบคอบเดี๋ยวไข่ก็เเตกเเล้วก็หายใจฟึ้ดฟัด (ไข่ไม่เป็นอะไรเลย)
เราเเค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอารมเเรงขนาดนนี้
พอพ่อเป็นบ่อยๆเราก็เครียดมากๆเลยค่ะ
กลัว บางทีก็ไม่รู้ว่าจะอารมดีไม่ดีคอยระเเวง
โดนมากๆไม่รู้ผิดอะไรจนร้องไห้หนักบางทีก็
ซื้อกระจกมาต่อยจนเเตกค่ะพอต่อยเเล้วก็หายเครียดได้มากๆค่ะ
หนูไม่เข้าใจพ่อเลยค่ะ