รู้สึกไม่มีความสุขเมื่ออยู่บ้าน แม่ค่อยทำให้เราเหนื่อยใจอยู่ตลอดเวลา :(

สวัสดีครับ เราเป็นเด็กคนหนึ่งที่โตมากับแม่ที่เป็นห่วงเรามากจนเกินไป เหมือนไข่ในหินเลยก็ว่าได้ ไม่เคยได้รับอิสระ และมีแต่ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเราใดๆทั้งสิ้น มีแต่ความไม่พอของแม่ที่นำให้เราลำบากใจ เราเป็นเด็กคนหนึ่งที่ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำทุกอย่างในสิ่งที่เราทำ เริ่มทำงาน Part-time ตั้งแต่มอ 3. ตอนช่วงปิดเทอม ทุกๆปิดเทอมก็จะไปทำงาน Part-time ยันจบมหาวิทยาลัย เอาเงินที่ทำงานได้ส่งตัวเองเรียน ตอนเรียนจบก็ด้เกียรตินิยมอันดับ 1 (เหรียญทอง)  บ้านค่อนข้างไกลมหาวิทยาลัยมาก แต่เราก็ต้องตื่นเช้า นั่งรถวันละ 2 ชั่วโมงเพื่อไปมอ ตอนกลับยิ่งหนัก รถติด 2-3 ชม. กว่าจะถึงบ้าน เดินทางไปกลับอย่างงี้ตั้งแต่ปี 1-4  ได้ทุนเรียนฟรีจากที่เราเรียนดี  3 เทอม แม่ชอบเปรียบเทียบเรากับคนอื่นบ่อยครั้ง และเราใช้เงินเรื่องกินค่อนข้างเยอะ แบบปกติเราก็อ้วนอะเนอะ 555 คือ ทั้งแม่และพ่อก็จะคิดว่าเราเอาเงินไปเลี้ยงผช เลี้ยงคนอื่นบ้าง เอาเงินไปทำในสิ่งที่ไม่ดีบ้าง ทั้งๆที่เราไม่เคยทำเลย และไม่คิดจะทำ และในอดีตก็ไม่มีประวัติที่ทำมาก่อน (เราเป็นเกย์นะ) เรารู้สึกเหนื่อยมาก รู้สึกว่า เราพยายามทุกๆวัน ให้ตัวเองมีสิ่งที่ดีๆ และจะได้ดูแลคนที่บ้านได้แต่ที่บ้านมีแต่ทำให้เราเหนื่อยใจ รู้ว่าท่านหวังดี แต่หวังดีจนเราลำบากใจ จนเหมือนมันบีบบังคับเราไปหมด บางทีเราก็อยากพักผ่อน  Relax ทำอะไรหลังจากเลิกเรียนเลิกงานบ้าง ปกติเหนื่อยกาย ไม่ว่าเรียนหนักแค่ไหนทำงานหนักแค่ไหนก็สู้ ตอนนี้เราเหมือนคาดว่าเหมือนตัวเองจะเป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับ ทำให้มีอาการเพลียๆ ง่วงนอนบ่อย พอเริ่มเข้าทำงาน เงินเราจบใหม่ สตาร์ท อยู่ 23K เราก็บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ว่า เราคาดว่าจะเป็นโรคนี้นะอยากรักษา แบบ อยู่ที่ทำงานมีเพลียๆบ้างแต่เราก็ไม่ถึงกับทำงานแล้วหลับ พยายามฝืนตัวเองเพื่อรอการรักษาคิวจองมันค่อนข้างนานเพราะคนน่าจะเป็นเยอะ เราก็ตั้งใจทำในหน้าที่ของเราอย่างเต็มที่ จน ทำงานไปได้แค่ 3 อาทิตย์ เขาเห็นแววว่าเรามีคุณสมบัติเพียงพอ และผลงานดี พี่เขาก็จะปรับเงินให้ จาก 23 เป็น 26 ท่านกลับเป็นห่วงเรามาก ว่าอยากฟังเพลงดูไรไปเรื่อยหลังเลิกงาน ดึกหน่อย เรารู้ว่าเราต้องหลับต้องนอนตอนไหน แต่แม่ก็จะคอยมากุมหัวเราตลอด 4 ทุ่มมาไล่เราไปนอนแหละ ถ้ายังไม่ไปนอนก็จะโวยวาย บอก นู้นนี้นั่นคนอื่นเขาไม่มีโอกาสเหมือนเราต่างๆ คนพิการคนอะไรเขายังพยายามเลย นี้ไม่ต้องพยายามอะไร  ทำไมไม่พักผ่อนตั้งใจทำงาน (คือเหมือนฉันไม่ได้ตั้งใจอะไรเลยอะเนอะในชีวิต) (เราก็แบบ งงในความคิดของแม่มาก) ทำให้ทุกวันเราเหนื่อยใจมาก แม่คงคิดว่าตอนทำงานเราหลับ ทำงานไม่ดี แล้วเขาจะไล่ออก มองไม่ดีต่างๆ สารพัด ชอบเปรียบเทียบกับคนที่เรียนหมอบ้าง ชอบให้เราแต่งตัวดีๆ แบบ ใส่อะไรก็ต้องแบบของแบรนด์ คือปกติเราก็ใส่ชุดทำงานสุภาพอยู่แล้ว (ตามชาวบ้านเขาใส่กัน) ความคิดตอนนี้คืออยากออกไปอยู่ที่อื่น ทั้งๆเราก็ช่วยส่งค่าบ้านช่วยพ่อ ให้เงินแม่ตอนเงินออก พาไปกินข้าว ทุกอย่างที่ทำมาเหมือนไม่มีความหมาย ตั้งใจเรียนก็แล้ว ทำงานก็ตั้งใจทำ เงินเดือนสำหรับเราสูงกว่าที่คาดไว้เยอะมาก คือเอาง่ายๆ อยู่นอกบ้านเขามีความสุขมาก แฮปปี้มากกว่าอยู่ที่บ้าน ทุกครั้งที่เราพยายามทำอะไรให้สำเร็จ เหมือนแม่ไม่ได้ช่วยทำให้เรามีความสำเร็จนั้นขึ้นมาเลย มีแต่จะทำให้เราเหนื่อยใจ ไม่รู้จะทำยังไงดี บางทีก็คิดว่าแม่ตัวเองป่วยทางจิตหรือเปล่า กังวล ระแวง คิดมาก เป็นห่วงเกินเหตุ เพื่อนๆคนอื่นเขาก็ได้มาสัมผัสเขาก็ว่าแบบ "เกินไป" พอเข้าวัยทำงานเพื่อนก็แบบมีพบปะบ้าง แบบพบกันที่ร้านนั่งชิว แบบมีกินแอลกอฮอล์บ้าง แต่เขาไม่กินนะ กินนิดเดียว พ่อกับแม่ก็แบบว่าอันตรายนะสังคมมีหลายรูปแบบนู้นนี้ คือเราก็ไม่ได้หลงทาง ไม่ได้หน้ามืดตามัว คือเราก็รู้อะไรถูกอะไรผิดอะ แล้วทุกวันแม่จะโทรมาตลอด หลังเลิกงานถามว่ากลับบ้านหรือยังถึงไหนแล้ว ถ้าเราไม่รับสาย หรือไปที่อื่นนางก็จะโทรมาอีก จนกว่าเราจะถึงบ้าน เรารู้สึกอยากมีอิสระบ้าง ไม่อยากเหนื่อยใจอยู่ที่บ้าน ถ้าถามว่า อยากออกไปอยู่ที่อื่นคนเดียวไหม ก็คงตอบว่าอยาก แต่คือ จะทำยังไงดีละ แม่คงไม่ให้ไปแน่ๆ แม่เราตอนนี้ อ้วนมาก ไม่ทำงาน แต่พ่อทำงาน สองงานในวันเดียว รู้สึกสงสารพ่อมาก เพราะพ่อต้องส่งบ้าน แต่นี้ก็ช่วยพ่ออยู่ แต่นี้รู้สึกไม่โอเคกับแม่เลย บอกตรงๆ เหมือนไม่ได้ส่งเสริมชีวิตอะไรให้เราดีขึ้นเลย ท่านก็บอกเสมอว่า เคารพพ่อแม่ บูชาพ่อแม่ชีวิตจะเจริญ เรารู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้เราเจริญคือความพยายามของเรามากกว่า ใครจะหาว่าเราอกตัญญูก็ได้นะ แต่คือเราก็รักท่านแหละ แต่ท่านทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ อึดอัด จนวันหนึ่งเราเหมือนจากเด็กที่ไม่มีปัญหา กลายเป็นเด็กมีปัญหา ถ้าเจออย่างนี้ไปเรื่อยๆเราคงไม่พบกับอิสระที่แท้จริง คงจะเป็นโรคซึมเศร้าแน่ๆ