เรากำลังมีปัญหากับจิตใจและความคิดของเราเองเราไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไง
เราเรียนจบและทำงานมาแล้วประมาณ 6 เดือนกว่าๆ สภาพแวดล้อมการทำงานคือเพื่อนร่วมงานเกือบทุกคนไม่ชอบหัวหน้างาน มีอะไรที่ขัดใจไปหมดทุกอย่าง และหัวหน้าเป็นคนแปลกๆด้วย เช่น ด่าทุกคนอย่างไม่ไว้หน้า แต่พอสักพักก็เปลี่ยนอารมณ์กลายเป็นยิ้มแย้ม เป็นต้น คนร่วมงานก็บางคนก็ดี บางคนก็แย่ เห็นแก่สบายตัว เราที่เป็นเด็กใหม่เข้าไป มันก็ทำอะไรไม่ถูก งงๆกับทุกอย่าง โดนดุบ่อย โดนเหยียดๆเพราะจบจากมหาลัยต่างจังหวัด แบบไม่เคยทำหรอ? ที่มอคงไม่ค่อยได้เรียนสินะ ทั้งที่เราไม่ได้จับต้องสิ่งนั้นมาปีกว่าๆ เดือนแรกกดดันมาก อึดอัด ไม่อยากทำงาน อยากกลับบ้าน จนเดือนต่อมามีเพื่อนจากมอเดียวกันมาทำงานด้วย และเราก็สนิทกัน แต่ในเดือนนั้น เมทเราที่ทำงานด้วยกันก็ลาออก หดหู่หัวใจมาก เราเสียใจมาก แต่ก็เข้าใจเพราะเค้าไม่มีความสุขที่ทำงานอยู่ที่นี่เลย เค้าร้องไห้ทุกวัน เราก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ... เราทำงานมาเรื่อยๆ ในช่วงยังไม่ผ่านโปร เราได้โอทีเยอะกว่าเด็กใหม่คนอื่นๆ จนผ่านโปร ตารางเวรเราก็นรกทันที เราทำงานอย่างน้อยวันละ 12 ชม. นั่นคือมีโอทีทุกวัน สัปดาห์ 3-4 วัน เราต้องทำงาน 16 ชม. วันหยุดของเราคือวันที่เราเลิกงาน 8 โมงเช้า และวันหยุดจริงๆที่ไม่ใช่เลิกงาน 8 โมงเช้ามีแค่ 1-2 วันต่อเดือน ... เดือนที่เราบรรจุเป็นพนง.หรือผ่านโปรคือเดือนธค. เราทำงานจนถึง 31 ธค.จนเที่ยงคืนและวันที่ 1 มค. เราก็เข้างาน 8 โมง จนเดือนมค.งานเราก็หนักขึ้นเพราะเพื่อนเราออกอีกคน เราเหนื่อย ท้อ เราร้องไห้บ่อยขึ้นจากอาการเหนื่อย ไม่อยากไปทำงาน เราโทรไปร้องไห้กับแม่เหมือนคนจะขาดใจ บอกว่าไม่ไหวแล้วจะออก ทำไมต้องทำงานขนาดนี้ ไหนเวลาพักผ่อนของหนู หนูเหนื่อย ก่อนไปทำงานก้ร้องไห้ เลิกงานก็ร้องไห้ จนคิดว่า ถ้าเราไม่อยู่ก็ดีสินะ ไม่ต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ อยากหายๆไปจากโลกใบนี้ ร้องไห้จนรู้สึดเจ็บปวด เจ็บปวดอะไรก็ไม่รู้ เราเจอปัญหามากมายตลอดทั้งเดือนทำงานผิดพลาด หรือแม้แต่เรื่องของเพื่อนที่เค้าผิดพลาด หัวหน้าก็เอาเราไปนั่งฟังความผิดของเพื่อนที่เราไม่ได้อยากรู้ กดดันเพื่อนร่วมงานของเรา แล้วหันมาถามเราง่าเพื่อนมีข้อเสียยังไงต่อหน้าที่เรานั่งกับเพื่อน เราควรรู้สึกยังไงหรอ เราตอบแบบกลางๆค่อนไปทางเข้าข้างเพื่อน เค้าก็ดูไม่พอใจ เรากลับมาร้องไห้ กอดกะเพื่อน มันแย่อ่ะ... อาการเราเป็นอยู่นานมากจนเข้าเดือนกพ. เราก็ยังเป็นแบบเดิมๆ เหมือนไม่มีจิตวิญญาณไปทำงาน หน้าตาไม่สดชื่น ไปสมัครงานอื่นๆเยอะมาก จนได้แล้วแต่ไม่โอเค หรือทั้งไม่ได้ เครียดมันสะสมมันเริ่มไม่ไหว ร้องไห้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือดิ่งหนักขึ้น อยากหายไปคือความคิดที่มีอยู่ในใจทุกวันไม่ได้อยากตายแต่อยากหายจากโลกนี้ไปเฉยๆ เหมือนหลับไปแล้วไม่ฟื้นอีกเลย ไม่ได้อยากทำร้ายตัวเอง ถึงบางทีก็คิด แต่ก็ยังไม่กล้า กลัวเจ็บเพราะพื้นฐานเป็นคนที่กลัวเจ็บมาก เรามีสิ่งเยียวยาใจอยู่ตลอดแต่อาการดิ่งตอนนี้มันเริ่มช่วยอะไรไม่ได้ กลายเป็นเบื่อ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำ ไม่อยากอะไรทั้งสิ้น ...เราไม่ยากใช้ชีวิตที่ทำงานเยอะขนาดนี้ มีเพื่อนร่วมมากแย่ๆหัวหน้าบ้าๆ สิ่งแวดล้อมตรงนี้ที่เราอยู่มันโหดร้ายมาก เราควรทำไงดี เราไม่อยากรู้สึกอะไรๆแบบนี้ รู้สึกว่ามันไม่ดี ทำร้ายตัวเอง คิดถึงการไม่มีชีวิตอยู่ มันแย่ เรารู้ แต่ไม่รู้จะหยุดความคิดนี้ยังไง...ช่วยเราที
เรากำลังซึมเศร้ารึป่าว?
เราเรียนจบและทำงานมาแล้วประมาณ 6 เดือนกว่าๆ สภาพแวดล้อมการทำงานคือเพื่อนร่วมงานเกือบทุกคนไม่ชอบหัวหน้างาน มีอะไรที่ขัดใจไปหมดทุกอย่าง และหัวหน้าเป็นคนแปลกๆด้วย เช่น ด่าทุกคนอย่างไม่ไว้หน้า แต่พอสักพักก็เปลี่ยนอารมณ์กลายเป็นยิ้มแย้ม เป็นต้น คนร่วมงานก็บางคนก็ดี บางคนก็แย่ เห็นแก่สบายตัว เราที่เป็นเด็กใหม่เข้าไป มันก็ทำอะไรไม่ถูก งงๆกับทุกอย่าง โดนดุบ่อย โดนเหยียดๆเพราะจบจากมหาลัยต่างจังหวัด แบบไม่เคยทำหรอ? ที่มอคงไม่ค่อยได้เรียนสินะ ทั้งที่เราไม่ได้จับต้องสิ่งนั้นมาปีกว่าๆ เดือนแรกกดดันมาก อึดอัด ไม่อยากทำงาน อยากกลับบ้าน จนเดือนต่อมามีเพื่อนจากมอเดียวกันมาทำงานด้วย และเราก็สนิทกัน แต่ในเดือนนั้น เมทเราที่ทำงานด้วยกันก็ลาออก หดหู่หัวใจมาก เราเสียใจมาก แต่ก็เข้าใจเพราะเค้าไม่มีความสุขที่ทำงานอยู่ที่นี่เลย เค้าร้องไห้ทุกวัน เราก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ... เราทำงานมาเรื่อยๆ ในช่วงยังไม่ผ่านโปร เราได้โอทีเยอะกว่าเด็กใหม่คนอื่นๆ จนผ่านโปร ตารางเวรเราก็นรกทันที เราทำงานอย่างน้อยวันละ 12 ชม. นั่นคือมีโอทีทุกวัน สัปดาห์ 3-4 วัน เราต้องทำงาน 16 ชม. วันหยุดของเราคือวันที่เราเลิกงาน 8 โมงเช้า และวันหยุดจริงๆที่ไม่ใช่เลิกงาน 8 โมงเช้ามีแค่ 1-2 วันต่อเดือน ... เดือนที่เราบรรจุเป็นพนง.หรือผ่านโปรคือเดือนธค. เราทำงานจนถึง 31 ธค.จนเที่ยงคืนและวันที่ 1 มค. เราก็เข้างาน 8 โมง จนเดือนมค.งานเราก็หนักขึ้นเพราะเพื่อนเราออกอีกคน เราเหนื่อย ท้อ เราร้องไห้บ่อยขึ้นจากอาการเหนื่อย ไม่อยากไปทำงาน เราโทรไปร้องไห้กับแม่เหมือนคนจะขาดใจ บอกว่าไม่ไหวแล้วจะออก ทำไมต้องทำงานขนาดนี้ ไหนเวลาพักผ่อนของหนู หนูเหนื่อย ก่อนไปทำงานก้ร้องไห้ เลิกงานก็ร้องไห้ จนคิดว่า ถ้าเราไม่อยู่ก็ดีสินะ ไม่ต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ อยากหายๆไปจากโลกใบนี้ ร้องไห้จนรู้สึดเจ็บปวด เจ็บปวดอะไรก็ไม่รู้ เราเจอปัญหามากมายตลอดทั้งเดือนทำงานผิดพลาด หรือแม้แต่เรื่องของเพื่อนที่เค้าผิดพลาด หัวหน้าก็เอาเราไปนั่งฟังความผิดของเพื่อนที่เราไม่ได้อยากรู้ กดดันเพื่อนร่วมงานของเรา แล้วหันมาถามเราง่าเพื่อนมีข้อเสียยังไงต่อหน้าที่เรานั่งกับเพื่อน เราควรรู้สึกยังไงหรอ เราตอบแบบกลางๆค่อนไปทางเข้าข้างเพื่อน เค้าก็ดูไม่พอใจ เรากลับมาร้องไห้ กอดกะเพื่อน มันแย่อ่ะ... อาการเราเป็นอยู่นานมากจนเข้าเดือนกพ. เราก็ยังเป็นแบบเดิมๆ เหมือนไม่มีจิตวิญญาณไปทำงาน หน้าตาไม่สดชื่น ไปสมัครงานอื่นๆเยอะมาก จนได้แล้วแต่ไม่โอเค หรือทั้งไม่ได้ เครียดมันสะสมมันเริ่มไม่ไหว ร้องไห้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือดิ่งหนักขึ้น อยากหายไปคือความคิดที่มีอยู่ในใจทุกวันไม่ได้อยากตายแต่อยากหายจากโลกนี้ไปเฉยๆ เหมือนหลับไปแล้วไม่ฟื้นอีกเลย ไม่ได้อยากทำร้ายตัวเอง ถึงบางทีก็คิด แต่ก็ยังไม่กล้า กลัวเจ็บเพราะพื้นฐานเป็นคนที่กลัวเจ็บมาก เรามีสิ่งเยียวยาใจอยู่ตลอดแต่อาการดิ่งตอนนี้มันเริ่มช่วยอะไรไม่ได้ กลายเป็นเบื่อ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากทำ ไม่อยากอะไรทั้งสิ้น ...เราไม่ยากใช้ชีวิตที่ทำงานเยอะขนาดนี้ มีเพื่อนร่วมมากแย่ๆหัวหน้าบ้าๆ สิ่งแวดล้อมตรงนี้ที่เราอยู่มันโหดร้ายมาก เราควรทำไงดี เราไม่อยากรู้สึกอะไรๆแบบนี้ รู้สึกว่ามันไม่ดี ทำร้ายตัวเอง คิดถึงการไม่มีชีวิตอยู่ มันแย่ เรารู้ แต่ไม่รู้จะหยุดความคิดนี้ยังไง...ช่วยเราที