โดนเพื่อนเลิกคบ เพราะหาว่าติดแฟนแต่จริงๆเราเป็นโรคซึมเศร้า!!!

สวัสดีค่ะ คือเราคบกับเพื่อนกลุ่มนี้มาได้เกือบๆ4ปี ก่อนหน้านี้เราก็มีแฟนนะมีแบบคุยบ้างคุยเยอะสับลาง ไปหาแฟนบ้างเสาร์อาทิตย์ แต่ถ้าเพื่อนชวนไปไหนก็คือไปเพราะตอนนั้นเรียนอยู่ละก็ขอเงินพ่อแม่ง่าย เลิกเรียนก็คือไปไหนไปกัน (เราเรียนอยู่มหาลัยแล้วนะคะ) แต่มาช่วงหลังนี้คือเราคบกับคนๆหนึ่งตอนแรกก็เป็นแค่แฟนกันอะค่ะ ไปมาหาสู่กันปกติ แต่ตอนนั้นเราก็ให้เพื่อนเต็ม100เหมือนเดิมนะ ละที่นี้ก็มีเรื่องนิดหน่อยทำให้เรากับแฟนตรงหมั้นกันละที่บ้านเราก็เลยให้แฟนเรามาอยู่ที่บ้านด้วยกันเลย แล้วที่นี้ที่บ้านก็บอกว่าให้เราอะใช้เงินกับแฟนไปเลย ไม่ต้องมาขอแม่แล้ว เราก็คิดว่าเราออกจากเรียนละมาทำงานดีกว่าแล้วค่อยไปเรียนเสาร์อาทิย์เอา เพราะเกรงใจทุกคนทั้งแฟนทั้งที่บ้าน เพราะไม่ค่อยมีตังกัน ละผ่านมาสักพักแฟนก็ออกจากงานเพราะมันไกล เราก็ออกจากเรียน สรุปคือตกงานคู่เลยค่ะ55555 ก็พยายามหางานกันนะคะแต่ก็หายากพอสมควร นอนว่างกันเกือบ2เดือน แต่เรากับแฟนเป็นประเภท มีอะไรก็กิน คือจิปาถะอะค่ะ แต่พ่อแม่ก็บ่นอยู่ดี เลยทำให้มีปากเสียงกันแทบทุกวัน บวกกับเราเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว เลยทำให้มันหนักไปกันใหญ่  ทะเลาะกันทีเราร้องไห้ตลอด พฤติกรรมโรคซึมเศร้าเราคือ ชอบเก็บตัว หงุดหงิดง่าย ร้องไห้ง่ายย ความจำสั้น สมองสั่งงานช้า เครียดง่าย รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตลอด บางครั้งมีอยากทำร้ายตัวเอง อยากฆ่าตัวตาย( ไม่ขอเล่าสาเหตุที่ทำให้เป็นโรคนี้นะคะ) พอหลังๆมามันเริ่มหนักค่ะ ทะเลาะกับพ่อไปครั้งหนึ่งเราร้องไห้แล้วขว้างโทรศัพท์เลยค่ะ แล้วแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำเอาหัวโขกกับผนัง เอาเล็บจิกแบนตัวเอง คือเหมือนมันมีใครสิงลางเราเลยค่ะณ.เวลานั้น ควบคุมอารมไม่ได้นิดหน่อยคือร้องไห้เลย แล้วเราไม่ได้บอกใครเลยนะคะว่าเราเป็นโรคนี้ คือเราคิดว่าถ้าบอกต้องคิดว่าเราเรียกร้องคะแนนความสงสารชัว เพราะปกติเราในสายตาคนอื่นคือก็ปกติอะ แต่ถ้าเราอยู่คนเดียวมันจะเป็นอีกคน อะมาเข้าเรื่องที่เพื่อนเริ่มห่างและเราก็เริ่มห่างจากเพื่อนด้วย คืออเพื่อนชวนไปไหนเราก็ไม่ค่อยไปแล้วเพราะไม่มีตัง  หลังๆเพื่อนก็ไม่ชวนเลย เริ่มห่างไม่ค่อยคุยกันเลย แต่งานวันเกิดทุกคนเราไปนะ แต่พอถึงงานเราไม่มีแม้แต่คำอวยพร ปกติเราขอแม่ได้นะคะเรื่องตังแต่เราไม่อยากขอแล้วเรารู้สึกว่าเราโตแล้ว เวลาไปเรียนก็แล้วแต่จะให้บ้างวันก็ไม่ให้ ผิดกับเพื่อนๆที่มี่บ้านให้เป็นอาทิตย์  ทำให้ไปแต่ล่ะทีจะกินอะไรแบบหมูทะงี้เราบอกไม่มีตังนะ เพื่อนก็จะแบบเออยืมกูก่อนก็ได้ จนสะสมจำนวนเงินเริ่มเยอะ เพื่อนก็เริ่มทวง แต่เราว่าเพื่อนน่าจะเข้าใจนะคะแต่ใครเค้าจะอยากออกให้เราตลอด แต่เรารู้อยู่แล้วแหละค่ะว่าต้องโดนนินทาลับหลัง  เวลามันชวนไปไหนเราก็เลยตัดปัญหาโดยการไม่ไปเลย แต่พวกเพื่อนเราก็คิดว่าเราติดแฟน ทั้งๆที่ไม่ใช่เลย เช้ามาแฟนไปทำงานเลิกงานมานางก็ไปหาเพื่อนกลับบ้านทีก็5ทุ่มทุกวัน (ลืมบอกไปว่าตอนนี้แฟนเราได้งานแล้วส่วนเราเป็นแม่บ้านให้แฟนระหว่างหางาน) สรุปก็คือเราไม่ไปเพราะไม่มีตังเพราะไม่อยากเป็นหนี้  เราเบื่อผุ้คนเราชอบอยู่ในห้อง ไปทีก็โดนบัฟบ้างโดนกะแหนะกะแนบ้าง กลุ่มเราหลักๆไม่มีอะไรเลยค่ะนอกจากนินทาคน เพราตอนแรกกลุ่มเรามีเยอะ แต่ใครที่ออกไปก้ต้องโดนนินทา แต่เราก็รักพวกเค้านะ ตอนนี้คือเหมือนเราโดนตัดออกไปเลย เราขี้น้อยใจอะค่ะ ตอนนี้ทุกคนก็คิดว่าเราติดแฟน ทั้งๆที่จริงมันไม่ใช่ เราเคยอธิบายไปนะคะ แต่ถูกตอบกลับมาว่า เลยทำให้เรามาคิดว่าเราเลิกเครียดเลิกแคร์พวกมัน ละกลับมาสร้างครอบครัวดีกว่ามั้ย เหมือนกับว่าพวกมันเห็นเราแค่ด้านเดียวก้พากันเอาไปพุด แต่เพราะว่าเราแคร์มันเลยทำให้เลยมาน้อยใจแบบนี้ ไม่ใช่เพราะัว่าเราอยากตัดพวกเค้านะคะ  แต่พวกเค้าต่างหากที่ทำเหมือเราไม่มีตัวตน ไม่มีความรู้สึก เค้าคงไม่อยากชวนเพราะรุ้ว่าไม่มีตัง เอามาคงเป็นภาระให้ใครออก ที่คิดแบบนี้เพราะว่าเพื่อนเราเรารู้ดีค่ะ เราผิดมากเลยหรอค่ะที่ไม่มีตัง?  เราผิดมากเลยหรอค่ะที่เลือกอยู่บ้ายเพราะว่ามันสบายใจไม่อยากไปแสดงอารมหงุดหงิดใส่เพื่อนเพราะโรคที่เป็นอยู๋? เรารุ้สึกไร้ค่ามากเลยค่ะ