ประสบการจริง มีเงามืดๆ ตาม

ผมนักเรียน อายุ 18 เปิดเทอมแรกมาไม่ค่อยสวยเท่าใหร่นักก็ตามหัวข้อเลยคับมีเงาประหลาด บ้างก็อยู่ไกล้ บ้างก็อยู่ไกล ที่ผมมองเห็น ตอนแรกก็ไม่ได้สงสัยอะไรนักหรอกแต่ 1 วันผ่านไป เงานั้นก็ยังไม่หายไป ยังคอยตามผมตลอด เมื่อผมเข้าไปโรงเรียนส่วนใหญ่เงาก็จะหายไป อาจเป็นเพราะโรงเรียนมีคนเยอะก็ได้ ผมจึงมักเดินกลับบ้านกันเพื่อนที่บ้านไกล้ๆกัน มีวันหนึ่งเวลาประมาณ 5 โมงเย็น ผมเดินกลับคนเดียวเพราะเพื่อนผมไม่สบายอยู่ที่บ้าน ผมเดินกลับบ้านตามปรกติเหมือนทุกวันแค่ไม่ได้เดินไปกับเพื่อน ผมรู้สึกถูกมองจากด้านหลังผมรู้สึกไม่ดีผมจึงรีบเดินกลับ ให้ถึงบ้านไวๆ ผมไม่กล้ามองไปข้างหลังเลยแต่ตอนนั้นเอง ผมได้ยินเสียงบางอย่าง เหมือนเสียงเท้าอะไรบางอย่างกำลังเข้ามาหาผม ผมจึงรีบวิ่งอย่างสุดกำลังโดยยังไม่ทันได้เห็นว่าสิ่งที่เข้ามาหาผมนั้นคืออะไร ขณะที่ผมวิ่งมือผมก็ชาไปหมด รู้สึกปวดหัวแปลกๆ รู้สึกอยากจะอวกและวินหัวมาก ผมวิ่งแบบนี้ไปจนถึงบ้านตัวเองและไปเจอ เพื่อนผมกำลังเข้สไปในบ้านของมัน ผมจึงตะโกนให้ดังที่สุดขนาดที่ว่าตะโกนทีเดียวคอเจ็บคอมาก เพื่อนผมก็หันมา ผมก็วิ่งไปหาเพื่อน เพื่อนผมก็พาผมไปเข้าบ้านมันและให้ผมนอนพักบ้านมัน (ผมขอมันเอง) วันต่อมาผมโทรไปหาแม่ ผมก็เล่าเรื่องให้เพื่อนและแม่ฟัง แม่จึงรีบมาที่บ้านเพื่อนผมและไปหาพระที่ไกลจากบ้านผมมากๆ ผมไม่ทราบว่าที่ใหนเพราะตอนนั้นผมยังรู้สึกคลื่นใส้อยู่ผมจึงนอน พอไปถึงก็ทำพิธีบางอย่าง เสร็จสับแล้วก็ไม่มีเงาคอยตามหลอกหลอนอีกเลย ชีวิตทุกวันนี้ก็ยังระแวงสิ่งรอบข้างอยู่

เหตุการนั้นผมไม่มีวันลืมอีก