สวัสดีครับเพื่อนสมาชิกพันทิป ผมมีเรื่องอึดอัดใจอยากจะมาแชร์และขอความเห็นในเชิงจิตวิทยาครับ เรื่องมีอยู่ว่าผมไปวิ่งที่สวนสาธารณะเป็นประจำ แล้วมีกลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง (ที่มักจะมานั่งที่โต๊ะเดิมประจำ) มีพฤติกรรมแปลกๆ ใส่ผมมาสักพักแล้วครับ จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผมเสียความรู้สึกสุดๆ ดังนี้ครับ:
1. พฤติกรรมดึงความสนใจที่ "จงใจ" เกินไป
ในขณะที่ผมกำลังวิ่งผ่านกลุ่มนี้ในระยะประชิด หนึ่งในนั้นตะโกนแซวกันเสียงดังขึ้นมาทันที ซึ่งมันไม่ใช่การคุยกันปกติ เพราะจังหวะมันเป๊ะกับตอนที่ผมวิ่งผ่านพอดี เมื่อผมเดินเข้าไปถามตรงๆ ว่าทำไปเพื่ออะไร เด็กคนนั้นกลับทำ "หน้างง" ใส่ผมแล้วตอบว่า "อ๋อ หนูแซวเพื่อนค่ะพี่" ทั้งที่ระยะห่างระหว่างเขากับเพื่อนคือเดินติดกันเลย
2. มุมมองจากคนนอก (หลักฐานยืนยันความผิดปกติ)
ผมได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษาคนรู้จัก เพื่อเช็กว่าผมคิดไปเองไหม ให้ความเห็นที่น่าสนใจมากครับว่า:
ตรรกะปกติ: ถ้าจะแซวเพื่อนเรื่องผู้ชายที่ชอบในระยะประชิด คนปกติจะ "กระซิบเบาๆ" ไม่ใช่ตะโกนข้ามหัว
ความจงใจ: การตะโกนเสียงดังจังหวะที่ผมวิ่งผ่านพอดี มองว่ามัน "บังเอิญเกินไป" และไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเสียงดังขนาดนั้น
สรุปพฤติกรรม: มองว่านี่คือพฤติกรรมของ "เด็กไม่มีมารยาท" อย่างชัดเจนครับ
3. อาการ "สู้หน้าไม่ได้" (The Flight Response)
หลังจากที่ผมถามจี้จุดตายไปแบบนั้น ตอนขากลับผมพิงรถมอเตอร์ไซค์อยู่ตรงทางออกซึ่งเป็นทางบังคับ เด็กกลุ่มเดิม (โดยเฉพาะตัวหลักๆ 2 คน) รีบเดินสับตีนแตกผ่านหน้าผมไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สบตา ผมตีความได้สองอย่างคือ "เขินจนลน" หรือไม่ก็ "รังเกียจจนไม่อยากมองหน้าเพราะกลัวผมถามจี้อีก"
4. การตอบโต้ของผม: ทำให้เป็น "อากาศธาตุ"
หลังจากโดนปั่นประสาทจนเสียเซลฟ์ ผมตัดสินใจว่า "นับจากนี้พวกคุณคืออากาศธาตุ" ผมเลิกหันไปมองที่โต๊ะนั้นอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพื่อดึงอำนาจการควบคุมอารมณ์กลับมาที่ตัวเองและเลิกให้ค่ากับพฤติกรรมกะล่อนเหล่านั้น
คำถามที่อยากชวนคุยครับ:
ในทางจิตวิทยา การที่เด็กทำหน้างงแล้วบอกว่า "แซวเพื่อน" ทั้งที่ตะโกนข้ามหัวคนอื่น คือการ Gaslighting (ปั่นหัวให้เราสงสัยตัวเอง) ใช่ไหมครับ?
อาการรีบเดินหนีสับตีนแตกตอนเจอผมที่รถมอเตอร์ไซค์ สะท้อนว่าเขารู้ตัวว่าสิ่งที่ทำมันผิดมารยาทใช่ไหม?
การนิ่งเฉยและมองข้ามเหมือนเขาไม่มีตัวตน เป็นวิธีจัดการกับเด็กหิวแสงแบบนี้ที่ได้ผลที่สุดหรือเปล่าครับ?
ช่วยวิเคราะห์หน่อยครับ เจอเด็กกลุ่มหนึ่งปั่นประสาทกลางสนามวิ่ง พอเดินไปถามกลับทำหน้าซื่อโกหกหน้าตาย
1. พฤติกรรมดึงความสนใจที่ "จงใจ" เกินไป
ในขณะที่ผมกำลังวิ่งผ่านกลุ่มนี้ในระยะประชิด หนึ่งในนั้นตะโกนแซวกันเสียงดังขึ้นมาทันที ซึ่งมันไม่ใช่การคุยกันปกติ เพราะจังหวะมันเป๊ะกับตอนที่ผมวิ่งผ่านพอดี เมื่อผมเดินเข้าไปถามตรงๆ ว่าทำไปเพื่ออะไร เด็กคนนั้นกลับทำ "หน้างง" ใส่ผมแล้วตอบว่า "อ๋อ หนูแซวเพื่อนค่ะพี่" ทั้งที่ระยะห่างระหว่างเขากับเพื่อนคือเดินติดกันเลย
2. มุมมองจากคนนอก (หลักฐานยืนยันความผิดปกติ)
ผมได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษาคนรู้จัก เพื่อเช็กว่าผมคิดไปเองไหม ให้ความเห็นที่น่าสนใจมากครับว่า:
ตรรกะปกติ: ถ้าจะแซวเพื่อนเรื่องผู้ชายที่ชอบในระยะประชิด คนปกติจะ "กระซิบเบาๆ" ไม่ใช่ตะโกนข้ามหัว
ความจงใจ: การตะโกนเสียงดังจังหวะที่ผมวิ่งผ่านพอดี มองว่ามัน "บังเอิญเกินไป" และไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเสียงดังขนาดนั้น
สรุปพฤติกรรม: มองว่านี่คือพฤติกรรมของ "เด็กไม่มีมารยาท" อย่างชัดเจนครับ
3. อาการ "สู้หน้าไม่ได้" (The Flight Response)
หลังจากที่ผมถามจี้จุดตายไปแบบนั้น ตอนขากลับผมพิงรถมอเตอร์ไซค์อยู่ตรงทางออกซึ่งเป็นทางบังคับ เด็กกลุ่มเดิม (โดยเฉพาะตัวหลักๆ 2 คน) รีบเดินสับตีนแตกผ่านหน้าผมไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สบตา ผมตีความได้สองอย่างคือ "เขินจนลน" หรือไม่ก็ "รังเกียจจนไม่อยากมองหน้าเพราะกลัวผมถามจี้อีก"
4. การตอบโต้ของผม: ทำให้เป็น "อากาศธาตุ"
หลังจากโดนปั่นประสาทจนเสียเซลฟ์ ผมตัดสินใจว่า "นับจากนี้พวกคุณคืออากาศธาตุ" ผมเลิกหันไปมองที่โต๊ะนั้นอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพื่อดึงอำนาจการควบคุมอารมณ์กลับมาที่ตัวเองและเลิกให้ค่ากับพฤติกรรมกะล่อนเหล่านั้น
คำถามที่อยากชวนคุยครับ:
ในทางจิตวิทยา การที่เด็กทำหน้างงแล้วบอกว่า "แซวเพื่อน" ทั้งที่ตะโกนข้ามหัวคนอื่น คือการ Gaslighting (ปั่นหัวให้เราสงสัยตัวเอง) ใช่ไหมครับ?
อาการรีบเดินหนีสับตีนแตกตอนเจอผมที่รถมอเตอร์ไซค์ สะท้อนว่าเขารู้ตัวว่าสิ่งที่ทำมันผิดมารยาทใช่ไหม?
การนิ่งเฉยและมองข้ามเหมือนเขาไม่มีตัวตน เป็นวิธีจัดการกับเด็กหิวแสงแบบนี้ที่ได้ผลที่สุดหรือเปล่าครับ?