อยากมีเพื่อน

คือมันเริ่มมาตั่งเเต่ประถมเเล้วค่ะมันเริ่มคิดว่าไม่มีใครเป็นคนดีรู้สึกระเเวงรู้สึกว่าทุกคนคิดจะทำร้ายเราตลอดจนไม่กล้าคุยกับใครรู้สึกโดดเดียวไม่เคยมีเพื่อนเลยค่ะ ไม่มีใครอยากคุยด้วยต้องนั่งอยู่เงียบๆที่ห้องสมุด เพราะไม่มีใครคุยกับหนูๆหนูเลยต้องไปเล่นกับ เด็กพิเศษเช่นเด็กที่เป็นโรคเอสด์(เอสด์เขียนอย่างนี้ถูกไหมค่ะ)เเละก็ เด็กที่พิการทางสมองค่ะ ไม่มีเพื่อนคนไหนสนใจหนูเลยค่ะหนูไม่เคยมีตัวตนในห้องเลยจนครั้งหนึงวันที่ครูให้เเบ่งกลุ่มทำงานครูจับหนูเเยกออกมาอยู่หน้าห้องกับเด็กออทิสติกคนหนึ่งเเล้วบอกว่าหนูกับเขาเป็นเศษ เเล้วถามว่ามีใครจะรับเข้ากลุ่มไหม ทุกคนเลือกเด็กออทิสติกค่ะเเล้วครูก็ถามว่ามีใครจะเลือกหนูไหมทุกคนส่ายหน้าหมดเลยค่ะเเล้วทุกคนก็หัวเราะทำเหมือนหนูเป็นตัวตลก
ของที่หนูเก็บใส่ใต้โต๊ะหายตลอดค่ะเเล้วหนูก็รู้ด้วยว่าใครเอาไปตลอดช่วงประถมหนูโดนเเกล้งตลอดค่ะครั้งหนึ่งหนูเป็นเวรทำความสะอาดห้องทุกคนที่เป็นเวรกับหนูไม่มีคนทำเลยคะหนูทำคนเดียวตลอดเเละหนูได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินหนูเเองมองดูผ่านรูเล็กๆบนผนังไม้หนูเห็นเพื่อนหยิบรองเท้าหนูเอาไปไหนไม่รู้หนูเดินตามไปเห็นพวกเขาโยนรองเท้าหนูใส่ที่ไฟเผาขยะหนูช็อกมากไม่คิดว่าเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั่งเเต่อนุบาลจะทำกับหนูอย่างนี้หนูวิ่งกลับไปเอากระเป๋าเเล้วก็กลับบ้านเลยค่ะพอยายถามหนูก็บอกว่ารองเท้าหายยายพาไปหาที่โรงเรียนเลยคะพอหาไม่เจอยายก็ซื้อรองเท้าใหม่ให้เเต่ก็เป็นเหมือนเดิมค่ะทุกครั้งที่หนูถอดรองเท้าใว้หนูจะพบมันอีกทีที่ถังขยะหลังอาคารเเละบนหลังคาโรงเรียนหนูก็ต้องหาวิธีเอากลับมาเองคะพอถึงเวลาไปรับประทานอาหารทางโรงเรียนจะมีถาดหลุมให้เป็นของตัวเองหนูไม่เคยมีถาดหลุมหรอกคะเพราะว่าคนที่ไม่ล้างถาดจะเอาถาดไปทิ้งเเล้วเอาถาดหนูไปใส่กับข้าวทานค่ะหนูต้องตักกับข้าวใส่ห่อข้าวกินเองคะบางวันก็โดนครูด่าหนูทักท้วงครูอย่างไรครูก็ว่าเป็นเด็กเถียงเก่งไม่มีมารยาทบ้างละเป็นเด็กขี้ฟ้องบ้างละจนวันหนึ่งพี่ชายมารับหนูทุกคนในโรงเรียนไม่เว้นเเม้เเต่ครูหรือป้าขางบ้านก็ว่าหนูต่างๆนาๆว่าเป็นเด็กใจเเตกว่าเป็นเด็กนิสัยไม่ดีเเต่นี้พี่ชายหนูนะ😢😭หนูไม่เคยมีตัวตนในสายตาใครหรอกคะหนูจะมีตัวตนเฉพาะเวลาจ่ายตังนี่เเหละคะทุกอย่างที่พิมพ์ไปมันเป็นเรื่อยมาจนหนูขึ้น ม.2 นี้เเหละค่ะเเละอาจจะเป็นต่อไปด้วยถ้าหนูอยากมีเพื่อนมีตัวตนในสายตาคนอื่นหนูต้องทำอย่างไรคะ?