ทำไมรู้สึกว่าหนทางการโตเป็นผู้ใหญ่มันเหนื่อยเเบบนี้

คือ ตอนนี้ก็ ม.5เเล้วอ่ะ ตัวเราเองก็รู้สึกว่าเหนื่อยไปหมดทุกเรื่องเลย เหนื่อยไปซะทุกอย่างเลยครับ เรื่องเพื่อน ครอบครัว หัวใจ การเรียน สภาพเเวดล้อมรอบตัว ทำไมมันถึงได้รู้สึกเเย่ไปหมดเลยอ้ะครับ หากำลังใจจากใครไม่ได้เลยนอกจากตัวเอง คือ เพื่อนก็ไม่มีสักคนเลยอ้ะ เรื่องมีอยู่ว่า เรามีกลุ่มเดิมของเรา มี6คน เรามีเพื่อนสนิทตอนเด็กในกลุ่มนี้1 คน เพื่อนสนิท 3 คน มีคนที่เราไม่ชอบอีก 1 คน เเล้วเราก้มาผิดกับเพื่อน สนิท 1 คน เป็นว่าในกลุ่ม มี6 คุยกับเราเเค่3 คน เราเลยถอยออกมา ไปอยู่อีกกลุ่มนึง กลุ่มนั้นก็ดีนะ เเต่ดูๆเเล้วเค้าก็ไม่ค่อยจะยอมรับเราเท่าไหร่อ้ะครับ คือเค้าไปไหนก็จะไม่รอ ไปไหนก็จะไม่ชวนเราไปด้วยเลย เหมือนเเบบมีเราหรือไม่มีก็ได้ คบกันเพื่อให้เราช่วยทำข้อสอบ เวลาอื่นก็ไม่เห็นค่า เเต่เราก็มาใกลเกินจะไปกลุ่มเดิมเเล้วอ้ะ เขาก็ไม่ได้มีเราอยู่ในกลุ่มของพวกเขาอีกต่อไปเเล้ว มันก็เลย กลายเป็นว่า ผมก็ไม่มีเพื่อนไปเเล้ว บางทีไปไหน เขาไม่รอผม ผมก็ต้องเดินคนเดียว ไปกับเพื่อนๆที่ มาสายบ้าง คนเขาก็จะมองออกไปว่าผมไม่มีใครคบซึ่งก็เเบบนั้นจริงๆ มี เรื่องอะไรผมก็พูดให้ใครฟังไม่ได้อยู่ดี ก็มีเเต่กระทู้นี้ ส่วนในห้องเรียน ผมได้อยู่ห้อง คละ เเต่ผมเรียนเก่งนะ ก็จะมีพวกอ่อนๆ ก็จะเสียงดัง โวยวาย เรียกร้องความสนใจ ทำให้ผมไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ 1 ในนั้น ก็มีอดีตคนรักผมด้วย ในห้องผมมี 38 คน ตอนนี้ผมเหมือนจะเสียเพื่อนสนิทไปเเล้ว 5 คน คนที่อยู่กลุ่มเก่าด้วยกันนั้น ก็คุยกันได้เเต่เค้าก็ไม่ได้อะไรผม ผมไม่ยุ่งกะเค้าเค้าก็ไม่ยุ่งกับผม เเละเพื่อนๆ ของก็เหมือนจะกีดกันเราไปอีกด้วย มาเรื่อง ครอบครับ พ่อกับเเม่ก็ต่างคนต่างอยู่ รู้สึกว่าตัวเองขาดความอบอุ่นไปเสียเเล้ว เราไม่ได้อยู่กับเเม่ของเราเเล้ว อีกเรื่อง ผมก็เพิ่งเลิกรากับคนรักเก่า ที่อยู่ห้องด้วยกันไป เมื่อ 3 เดือนก่อนนี้เอง ทำให้รู้สึกว่า ทำไมชีวิตต้องมาเป็นเเบบนี้ด้วย อาจจะเพราะเรา หรือสภาพเเวดล้อมรอบตัวด้วย คนเขาก็คงจะมองว่าสมเพชอ่ะ ครับ ผมยังสมเพชตัวเองเลย เเต่ก็อย่างว่า คนเขาไม่อยู่จุดนี้ไม่รู้ฟรอกครับว่ามันรู้สึกยังไง มีปัญหาเเทบจะทุกเรื่องในชีวิต พูดให้ใครฟังก็ไม่ได้ เพื่อนก้ไม่มี คนรอบข้างไม่ได้เห็นค่าไรด้วยซ้ำ หายไปพวกเขาเหล่านี้ก็คงจะไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก พร้อมจะเหยียบย่ำเมื่อตอนผมล้มตลอดเวลา ปีนี้ก็ปีชงด้วย มะเส็ง 100% ผ่านมาปีใหม่ก็มีเรื่องได้ค่อยจะดีกับตัวเองซะเท่าไหร่ หากำลังใจจากใครไม่ได้จริงๆ เลยหาจากตัวเองเเต่มันก็ไม่พอที่จะลบ การเหยียดหยามจากคนพวกนี้ได้จริงๆ ชีวิตน่าเศร้าจังคับ รู้สึกสงสารตัวเองมาก ต้องเข้มเเข็งขนาดไหนอ้ะ มีปัญหาไรก็ต้องผ่านไปด้วยตัวเองเท่านั้น ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาชีวิตของผมครับ ผมต้องทำไงดีครับ ขอบคุณล่วงหน้าคับ