รู้สึกแย่ตลอดเวลา

ก็ตามหัวข้อนั้นแหละค่ะ ตอนนี้เรารู้สึกแย่แล้วก็อยากร้องอยู่ตลอดเวลาเลยอะค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่แบบทำไมเราถึงทำอะไรไม่ได้เลยทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องไม่มีประโยชน์อะไรซักอย่างเราเริ่มไม่อยากที่จะออกไปไหนอยากจะอยู่แต่ในห้องคนเดียวไม่ทำอะไร เราเคยอยู่แต่ในห้องแบบเกือบ1อาทิตย์ถ้าจะออกมาจากห้องก็แค่ออกมาเจ้าห้องน้ำเอาของกินเข้าไปไว้ในห้องอะค่ะแล้วเราก็ไม่ค่อยหิวอะไรมากแล้วก็กินน้อยมากๆแล้วก็ทั้งวันจะไม่พูดเลยค่ะเพราะมันรู้สึกแบบจะพูดไปทำไมในเมื่อเราก็ไม่ได้มีอะไรให้น่าสนใจอยู่แล้วเราก็จะเป็นคนที่เวลาอยู่คนเดียวจะเงียบแบบเงียบมากๆอะค่ะแต่พออกไปข้างนอกเราก็จะรู้สึกเหมือนดฝเราต้องแสร้งมาเราอารมณ์ดีตลอดเวลาเราต้องยิ้มต้องขำกับอะไรต่างๆเพราะเรารู้สึกว่าเราไม่อยากให้เราไปเป็นภาระหรือตัวถ่วงใครเราเคยคิดที่จะฆ่าตัวตายบ่อยมากแต่เราก็ไม่ทำเพราะเราคิดถึงใจของแม่เราอะค่ะ จริงๆเมื่อก่อนเราก็เป็นเด็กที่ร่าเริงมากแต่เราถูกเลี้ยงมาแบบคนในครอบครัวชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกันคนอื่นแล้วก็เวลาเราชอบอะไรก็จะบอกว่าไร้สาระมีอยู่ครั้งนึงตอนป.3-4เราเคยวาดรูปแม่ให้ออกมาเป็นตัวการ์ตูนเราเอาไปให้แม่ดูพอแม่ดูเสร็จแม่ก็บอกว่าทำไมวาดแต่รูปอะไรไร้สาระวาดแต่การ์ตูนอะไรก็ไม่รู้ทำไมไม่ไปวาดอะไรที่เหมือนกับความเป็นจริงดูหล่ะหัดทำอะไรที่มีประโยชน์ซะบ้างตอนนั้นเราเสียใจมากๆค่ะเราเสียใจที่ว่าทำไมแม่ถึงไม่ชมเราบ้างหรือถามว่าเราวาดรูปอะไรแล้วทำไมแม่ถึงต้องมาว่าเราด้วยแล้วก่อนหน้านั้นเราอะได้เป็นตัวแทนเเข่งวาดรูปอะค่ะเราแค่อยากได้คำชมเป็นกำลังใจเราคิดว่าจะเซอร์ไพส์แม่แต่พอแม่บอกมาอย่างงั้นเราก็รู้สึกแบบเสียใจมากๆแล้วเราก็ขอถอนตัวจากการเป็นตัวแทนเลยค่ะเราอาจจะดูโง่นะคะแต่เราเสียใจจริงๆจากที่มีความสุจจากการวาดรูปหลังจากนั้นเราก็ไม่มีความสุขกับมันอีกเลยแล้วก็อีกอย่างนะคะเราอะเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอังกฤษแล้วเกรดเราก็แบบไม่ได้แย่นะคะก็กลางๆแต่แม่เราก็บังคับให้ท่องศัพท์กริยา3ช่องอะค่ะแล้วพอเราท่องไม่ได้แม่ก็จะเอาไม้แขวนเสื้อมาฟาดเราอะค่ะตอนนั้นเรากลัวมากแบบถึงขนาดไม่มีสติเลยค่ะคือตอนนั้นเราอยู่เเค่ป.5แต่ทำไมแม่ต้องทำขนาดนี้แล้วก็นะคะเราเคยบอกแม่ว่าเราอยากเป็นจิตกรรมวาดภาพอะไรพวกนี้อะค่ะแต่แม่ก็จะบอกว่าทำไมไม่เป็นพวกหมออะไรพวกนี้หล่ะไม่อยากใฟ้แม่มีความสุขหรอแต่แม่ก็จะไม่บังคับลูกหรอกนะแต่ทำไมไม่ไปเป็นพวกราชการล่ะดีกว่าตั้งเยอะ คือเเค่ฟังก็รู้แล้วว่าแม่อะอยากให้เราเป็นหมอทั้งๆที่ไม่ได้อยากเป็นแล้วทีนี้พอเราขึ้นม.1แม่ก็คาดหวังในตัวเรามากว่าต้องได้เกรดเท่านี้นะห้ามตำกว่านั้นนะแต่พอเราถามกลับว่าถ้าเราทำได้แม่จะให้อะไรแม่ก็จะตอบว่าของแบบนี้ต้องมีการแลกเปลี่ยนด้วยหรอก็ได้เกรดดีๆมาเป็นของแลกเปลี่ยนแล้วหนิแล้วคือเราก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปแล้วก็บอกว่าเออเนอะก็ได้เกรดดีๆแล้วทั้งที่ใจในก็คิดว่าเออถ้าได้เกรดดีๆแล้วแม่ซื้อของหรือพาไปเที่ยวอะไรบ้างก็ยังดีแต่ก็ไม่ได้แบบที่ใจคิดเลยน่าตลกนะคะว่ามั้ยแล้วพอม.2อะค่ะกลุ่มเพื่อนที่เราสนิทด้วยทั้งกลุ่มจะมี4คนค่ะตอนม.1ก็สนิทกันดีทุกอย่างแต่พอม.2เพื่อนทั้งสามคนก็เริ่มเหมือนแบบคุยกันแค่3คนนั้นอะค่ะเวลามีอะไรก็จะคุยกันแค่3คนจะไปไหนก็ไปกัน3คนทั้งๆที่เราก็อยู่ด้วยแล้วเราอะเป็นคนไม่ค่อยโมโหใครง่ายๆเราทนตั้งแต่ม.1จนถึงม.2เทอม1เราก็ทนไม่ไหวแล้วแล้วพอเราโกรธเพื่อนในกลถ่มก็ว่าเราอะงี่เง่าโกรธไร้สาระแล้วก็ทิ้งเราไว้ไม่คิดจะขอโทษหรืออะไรเลยแต่พอมีเพื่อนอีกคนที่เป็นคนแบบโกรธบ่อยมากๆๆๆพอนางโกรธทีนี้แบบโอ๋กันจังขอโทษกันจังแล้วพอเราเริ่มปลงกับกลุ่มนี้เวลาที่3คนนี้คุยกันเราก็จะชอบเอาโทรศัพท์มาเล่นพอเราเล่นเพื่อนในกลุ่มก็จะมาว่าว่าเราไม่สนใจอะไรเลยเราก็แบบเอ้าก็ใครเริ่มก่อนหล่ะคือแบบยิ่งอยู่ยิ่งเหมือนเราถูกลืมอะค่ะแล้วคนที่บ้านเราก็จะชอบใส่ร้ายเราบ่อยๆว่าแบบเราเอาของอันนั้นไปอันนี้ไปวันๆไม่ทำอะไรเลยน้ำกินแล้วก็ไม่เติมอะไรแบบนี้อะค่ะทั้งๆที่นั้นไม่ใชเราเลยพอเราบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อเรารู้สึกแย่มากๆเลยค่ะเรารู้สึกแย่จนเราเครียดอะค่ะเรียนจนกินอะไรไม่ได้เลยกินแล้วก็อาเจียนออกมา ปวดหัว นอนแล้วก็สะดุ้งตื่นตลอดเลยอะค่ะเราเคยเครียดมากจนทำร้ายตัวเองด้วยเราจะชอบคิดตลอดเวลาเลยว่าเรามันก็แค่ภาระเรามันก็แค่สิ่งของไร้ประโยชน์เรามันไม่มีอะไรดีเลยไม่น่าเกิดมาเลยทำอะไรก็ไม่ดีซักอย่างทำอะไรก็ผิดไปหมดเรามันสมควรหายไปด้วยซ้ำแต่ว่าเราก็ยังเป็นห่วงแม่ของเราอยู่อะค่ะไม่ว่าจะยังไงเราก็ยังรักแม่อยู่เราควรจะทำยังไงดีค่ะเคยขอให้แม่พาไปหมอจิตแพทย์แล้วแต่แม่ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรหรอกแค่คิดไปเองอย่าทำอะไรให้ยุ่งยากได้มั้ยตอนนี้เราเลยไม่รู้อะค่ะว่าสภาวะจิตของเรามันเป็นยังไง