สวัสดีครับผมแค่อยากจะมาเล่าเรื่องของผม ผมไม่รู้นะว่าจะมีใครมาอ่านรึป่าว
ผมได้เขียนประทู้นี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ 2025
ตอนนี้ผมอายุ 14 ปี ผมเจอเรื่องต่างๆมากมายเลยครับผมจะขอเล่าเป็นเริ่มตั้งแต่ตอนเด็กนะครับ
ผมเกิดในครอบครัวที่ไม่ค่อยมีตังค์มาก ตอนผมอยู่ประมาณ ป.1-3 น่าจะเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผมเพราะหลังจากนั้น พ่อกับแม่ของผมก็แยกทางกันผมจะโทษว่าเป็นความผิดของผมตลอดเพราะ ผมมักไม่ค่อยชอบให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันเลย เพราะพ่อกับแม่ชอบล้อเล่นว่าอยากมีน้องไหม ถ้ามีน้องละก็ผมคิดว่าความรักคงไม่มีให้ผมอีก ช่วงโควิดระบาดประมาณปี 2019 ผมได้ไปบ้านย่าที่ต่างจังหวัด วันนึงที่พ่อกับแม่เคยบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วบอกผมว่าเดียวกลับมาแต่ผมก็อยากไปด้วยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป พ่อกัแม่คงแค่อยากจะอยู่ด้วยกันเพราะหลังจากมีลูกแล้วไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันแต่ตอนนั้นผมไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ผมกลับโทรหาพ่อกับแม่เรื่อยๆคือการโทรถ้าไม่มีคนรับแล้วมันจะตัดสายใช่ไหมครับ หลังจากมันตัดสายผมก็โทรต่อจนมันขว่าว่าไม่ได้รับยาวมากๆ แต่ระยะเวลาที่พ่อกับแม่ไปแค่ประมาณ 30 นาทีเองแต่ผมคิดว่ามันนานมาก หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็มารับ คือผมถูกทิ้งไว้บ้านย่าแล้วตอนนั้นย่าก็เป็นโควิดทำให้ผมต้องรออยู่หน้าบ้าน ตอนพ่อกับแม่มารับก็บอกว่า จะโทรทำไมนักหนา หลังจากเหตุการ์ณผมก็ไม่เคยทำแบบนั้นอีกเลยแต่สุดท้ายพ่อกับแม่ก็แยกกัน ตอนป.1-3 เกรดของผมก็ไม่ได้ดีและแย่แต่ชีวิตมันก็เริ่มเปลี่ยนอีกครั้งตอน ป.4-6 เกรดของผมดีขึ้นเรื่อยๆทำให้ครอบครัวคิดว่าผมเก่งมากๆและตั้งมาตรฐานไว้คือได้ต้อง 4 แต่พอผมได้สอบเข้า ม.1 โรงเรียนมันมีแบบห้องสายเน้นอังกฤษและห้องเน้นวิทย์คณิตแล้วผมต้องไปสอบห้องวิทย์คณิตโดยแม่คิดว่าผมเก่งจะตายคงเข้าได้ง่ายๆแต่ผมก็สอบไม่ติดผมติดแค่สำรองอันดับ 2 แต่มันคงไม่ดีสำหรับแม่มากนักผมก็โดน บ่นและด่าเยอะเลย ทำให้ตัวผมต้องทำให้ตอนเองเก่งให้มากขึ้นแต่ผมก็สอบห้องเรียนปกติติด แต่ตอน ม.1 เทอม 1 เกรดของผมได้ 4 หมดยกเว้นวิชา เทคโนโลยี ที่ผมได้ 3 ทำให้ก็โดน บ่นเหมือนเดิม แล้วคำพูดที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเลยคือ ทำไมไม่ได้ 4 ปกติก็ได้ 4 มาโดยตลอด แต่ผมก็เลยบอกกลับไปว่ามันไม่ง่ายเหมือนตอนประถมแต่ก็ไม่ฟังอยู่ดี ผมต้องใช้ชีวิตแบบ ตอนไปโรงเรียนก็จะดูยิ้มตลอดทำให้เพื่อนคิดว่าผมเป็นคนเก่งและคงมีความสุขมาก แต่เมื่อกลับบ้านมาผมมักไม่ยิ้มเลย ความสุขในตอนนั้นคือการได้เล่นเกม แต่ส่วนผู้ผู้กปกครองคงคิดว่าเกมไม่ดีและทำให้เกรดตก ผมจึงไม่ค่อยได้เล่นมากนัก ผมให้ชีวิตแบบนั้นมาเรื่อยๆ และทำให้ตัวเองคิดว่าถ้าจะทำอะไรต้องทำให้ได้ดีกว่าคนอื่นเพราะแม่ผมบอกว่าผมนั้นเก่งกว่าคนอื่นๆ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย แล้วมีครั้งนึงที่แม่ให้ผมเรียนภาษาเกาหลี แต่ตอนนั้นผมเด็กแล้วมันยากๆมาก คนอื่นได้วิ่งเล่นได้เล่นเกม แต่ผมต้องมาเรียนทำให้ทะเลาะกับแม่แล้วเลิกเรียนไป ผมอยู่กับตาและยาย ส่วนพ่อก็จะมาช่วงเทศกาลต่างๆ และแม่ก็จะนานๆมาที สำหรับผมแล้วผมคิดว่าพ่อใจดีที่สุดเลยเพราะไม่ค่อย บ่นหรือด่า ผมเลยผมไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะพ่อแค่ไม่ใส่ใจหรือสนใจผมแต่ผมคิดว่ามันคือความรัก มันก็มีช่วงนึงที่ผมคิดว่าแม่ไม่รักผมเพราะแม่ชอบด่าผมตลอดเลยแทบจะทุกวันและผมมักถามว่า แม่รักผมไหม ผมถามเยอะมากๆจนแม่รำคาญ และผมก็ไม่ถามอีกเลย สำหรับผมแล้วผมชอบที่มีคนสนใจผมมันเลยทำให้ผมมีทักษะในการอ่านสีหน้าและน้ำเสียงเวลาคนโกรธผมก็จะทำดีให้เขารู้สึกดีตลอด ตอนนี้ผมอยู่ม.3 แต่เกรดที่ได้ก็ 4 เหมือนเดิมวันนี้ผมรู้ว่านอนไม่หลับก็เลยมาตั้งกระทู้ ผมอยากรู้ว่าความสุขของผมคืออะไรกันแน่ การที่ได้เกรด 4 ก็ไม่ได้ความสุขเลยอาจมีรู้สึกดีที่ไม่โดนบ่น แล้วช่วงนี้ผมรู้สึกไม่มีความสุขเลยอาจไม่มีตั้งแต่ตอนเด็กแล้วก็ได้ถึงจะยิ้มแต่ก็ไม่มีความสุขเลยคนอื่นๆที่เห็นผมยิ้มตลอดเวลาคงคิดว่าผมมีความสุขแต่ที่จริงแล้วไม่เลย เวลาผมร้องไห้ก็ต้องร้องให้เงียบที่สุด ความสุขของผมมันอยู่ที่ไหนกัน ถึงจะทำอะไรก็ไม่มีถึงบางอย่างทำแล้วก็รู้สึกมาความสุขขึ้นมากนิดน้อยสุดท้ายแล้วก็หายไปทำไมนะ ตอนนี้ผมกลับมีความสุขแค่ตอนช่วยตัวเอง ผมทำมาตั้งแต่ตอน ป.4 จากเดือนละครั้งก็เปลี่ยนมาเป็น สัปดาห์ครั้ง สุดท้ายก็ทำทุกวัน และวันละ 2-3 ครั้ง มันทำให้มีความสุขก็จริงแต่มันก็หายไปผมเลยอยากรู้ว่าความสุขของผมคืออะไร คือการได้ไปเที่ยวรึป่าว หรือการได้ออกจากที่บ้านนี้ ผมเลยลองสมัครสอบทุนแลกเปลี่ยนต่างประเทศไปแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะติดรึไหม ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าความสุขหาได้จากไหน เอาไว้ถ้าสอบเสร็จผลประกาศออกมาแล้วผมจะมาอัพเดตนะครับ หรือ หลังจากได้ไปแลกเปลี่ยน ขอบคุณนะครับที่รับฟังและอ่านมาถึงตรงนี้ผมขอขอบคุณครับ
ความสุขคืออะไรหรอครับ
ผมได้เขียนประทู้นี้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ 2025
ตอนนี้ผมอายุ 14 ปี ผมเจอเรื่องต่างๆมากมายเลยครับผมจะขอเล่าเป็นเริ่มตั้งแต่ตอนเด็กนะครับ
ผมเกิดในครอบครัวที่ไม่ค่อยมีตังค์มาก ตอนผมอยู่ประมาณ ป.1-3 น่าจะเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผมเพราะหลังจากนั้น พ่อกับแม่ของผมก็แยกทางกันผมจะโทษว่าเป็นความผิดของผมตลอดเพราะ ผมมักไม่ค่อยชอบให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันเลย เพราะพ่อกับแม่ชอบล้อเล่นว่าอยากมีน้องไหม ถ้ามีน้องละก็ผมคิดว่าความรักคงไม่มีให้ผมอีก ช่วงโควิดระบาดประมาณปี 2019 ผมได้ไปบ้านย่าที่ต่างจังหวัด วันนึงที่พ่อกับแม่เคยบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วบอกผมว่าเดียวกลับมาแต่ผมก็อยากไปด้วยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป พ่อกัแม่คงแค่อยากจะอยู่ด้วยกันเพราะหลังจากมีลูกแล้วไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันแต่ตอนนั้นผมไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ผมกลับโทรหาพ่อกับแม่เรื่อยๆคือการโทรถ้าไม่มีคนรับแล้วมันจะตัดสายใช่ไหมครับ หลังจากมันตัดสายผมก็โทรต่อจนมันขว่าว่าไม่ได้รับยาวมากๆ แต่ระยะเวลาที่พ่อกับแม่ไปแค่ประมาณ 30 นาทีเองแต่ผมคิดว่ามันนานมาก หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็มารับ คือผมถูกทิ้งไว้บ้านย่าแล้วตอนนั้นย่าก็เป็นโควิดทำให้ผมต้องรออยู่หน้าบ้าน ตอนพ่อกับแม่มารับก็บอกว่า จะโทรทำไมนักหนา หลังจากเหตุการ์ณผมก็ไม่เคยทำแบบนั้นอีกเลยแต่สุดท้ายพ่อกับแม่ก็แยกกัน ตอนป.1-3 เกรดของผมก็ไม่ได้ดีและแย่แต่ชีวิตมันก็เริ่มเปลี่ยนอีกครั้งตอน ป.4-6 เกรดของผมดีขึ้นเรื่อยๆทำให้ครอบครัวคิดว่าผมเก่งมากๆและตั้งมาตรฐานไว้คือได้ต้อง 4 แต่พอผมได้สอบเข้า ม.1 โรงเรียนมันมีแบบห้องสายเน้นอังกฤษและห้องเน้นวิทย์คณิตแล้วผมต้องไปสอบห้องวิทย์คณิตโดยแม่คิดว่าผมเก่งจะตายคงเข้าได้ง่ายๆแต่ผมก็สอบไม่ติดผมติดแค่สำรองอันดับ 2 แต่มันคงไม่ดีสำหรับแม่มากนักผมก็โดน บ่นและด่าเยอะเลย ทำให้ตัวผมต้องทำให้ตอนเองเก่งให้มากขึ้นแต่ผมก็สอบห้องเรียนปกติติด แต่ตอน ม.1 เทอม 1 เกรดของผมได้ 4 หมดยกเว้นวิชา เทคโนโลยี ที่ผมได้ 3 ทำให้ก็โดน บ่นเหมือนเดิม แล้วคำพูดที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเลยคือ ทำไมไม่ได้ 4 ปกติก็ได้ 4 มาโดยตลอด แต่ผมก็เลยบอกกลับไปว่ามันไม่ง่ายเหมือนตอนประถมแต่ก็ไม่ฟังอยู่ดี ผมต้องใช้ชีวิตแบบ ตอนไปโรงเรียนก็จะดูยิ้มตลอดทำให้เพื่อนคิดว่าผมเป็นคนเก่งและคงมีความสุขมาก แต่เมื่อกลับบ้านมาผมมักไม่ยิ้มเลย ความสุขในตอนนั้นคือการได้เล่นเกม แต่ส่วนผู้ผู้กปกครองคงคิดว่าเกมไม่ดีและทำให้เกรดตก ผมจึงไม่ค่อยได้เล่นมากนัก ผมให้ชีวิตแบบนั้นมาเรื่อยๆ และทำให้ตัวเองคิดว่าถ้าจะทำอะไรต้องทำให้ได้ดีกว่าคนอื่นเพราะแม่ผมบอกว่าผมนั้นเก่งกว่าคนอื่นๆ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย แล้วมีครั้งนึงที่แม่ให้ผมเรียนภาษาเกาหลี แต่ตอนนั้นผมเด็กแล้วมันยากๆมาก คนอื่นได้วิ่งเล่นได้เล่นเกม แต่ผมต้องมาเรียนทำให้ทะเลาะกับแม่แล้วเลิกเรียนไป ผมอยู่กับตาและยาย ส่วนพ่อก็จะมาช่วงเทศกาลต่างๆ และแม่ก็จะนานๆมาที สำหรับผมแล้วผมคิดว่าพ่อใจดีที่สุดเลยเพราะไม่ค่อย บ่นหรือด่า ผมเลยผมไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะพ่อแค่ไม่ใส่ใจหรือสนใจผมแต่ผมคิดว่ามันคือความรัก มันก็มีช่วงนึงที่ผมคิดว่าแม่ไม่รักผมเพราะแม่ชอบด่าผมตลอดเลยแทบจะทุกวันและผมมักถามว่า แม่รักผมไหม ผมถามเยอะมากๆจนแม่รำคาญ และผมก็ไม่ถามอีกเลย สำหรับผมแล้วผมชอบที่มีคนสนใจผมมันเลยทำให้ผมมีทักษะในการอ่านสีหน้าและน้ำเสียงเวลาคนโกรธผมก็จะทำดีให้เขารู้สึกดีตลอด ตอนนี้ผมอยู่ม.3 แต่เกรดที่ได้ก็ 4 เหมือนเดิมวันนี้ผมรู้ว่านอนไม่หลับก็เลยมาตั้งกระทู้ ผมอยากรู้ว่าความสุขของผมคืออะไรกันแน่ การที่ได้เกรด 4 ก็ไม่ได้ความสุขเลยอาจมีรู้สึกดีที่ไม่โดนบ่น แล้วช่วงนี้ผมรู้สึกไม่มีความสุขเลยอาจไม่มีตั้งแต่ตอนเด็กแล้วก็ได้ถึงจะยิ้มแต่ก็ไม่มีความสุขเลยคนอื่นๆที่เห็นผมยิ้มตลอดเวลาคงคิดว่าผมมีความสุขแต่ที่จริงแล้วไม่เลย เวลาผมร้องไห้ก็ต้องร้องให้เงียบที่สุด ความสุขของผมมันอยู่ที่ไหนกัน ถึงจะทำอะไรก็ไม่มีถึงบางอย่างทำแล้วก็รู้สึกมาความสุขขึ้นมากนิดน้อยสุดท้ายแล้วก็หายไปทำไมนะ ตอนนี้ผมกลับมีความสุขแค่ตอนช่วยตัวเอง ผมทำมาตั้งแต่ตอน ป.4 จากเดือนละครั้งก็เปลี่ยนมาเป็น สัปดาห์ครั้ง สุดท้ายก็ทำทุกวัน และวันละ 2-3 ครั้ง มันทำให้มีความสุขก็จริงแต่มันก็หายไปผมเลยอยากรู้ว่าความสุขของผมคืออะไร คือการได้ไปเที่ยวรึป่าว หรือการได้ออกจากที่บ้านนี้ ผมเลยลองสมัครสอบทุนแลกเปลี่ยนต่างประเทศไปแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะติดรึไหม ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าความสุขหาได้จากไหน เอาไว้ถ้าสอบเสร็จผลประกาศออกมาแล้วผมจะมาอัพเดตนะครับ หรือ หลังจากได้ไปแลกเปลี่ยน ขอบคุณนะครับที่รับฟังและอ่านมาถึงตรงนี้ผมขอขอบคุณครับ