เลือกสักทาง จะเนรคุณแล้วมีอิสระ หรือทนอยู่ให้เหมือนกับตายทั้งเป็นต่อไป...

เรื่องมีอยู่ว่ามีพี่คนนึงดีกับเรามาก มากจนพี่เขาช่วยเหลืออะไรหลายๆอย่าง แม้กระทั่งเรื่องเงินจำนวนมากๆ เราทำงานอยู่กับพี่เขามา 3 ปี ทุกอย่างพี่เขาดีหมด ดีมาก และเราก็แฮปปี้กับอะไรหลายๆอย่าง มาจนกระทั่งไม่กี่เดือนก่อน เรามีงานที่พี่เขาจ้างเพิ่มคือดูแลคนป่วยตอนกลางวัน วันละ 12 ชม. ทุกวัน ไม่มีวันหยุดตายตัว ตอนนี้เงินเดือนอยู่ที่ 15,000 ถามว่ามากไหม ใช่มันมาก แต่เงิน 15,000 ก็แลกกับสังคม แลกกับความสุข แลกกับชีวิต ถามว่าแลกแบบไหน แลกยังไง? ในเวลา 12 ชม.ที่ทำงาน เหมือนสัตว์เลี้ยงถูกขังในกรง เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เกลียดมากที่จะทำแต่ต้องทำ เป็นสัตว์เลี้ยงที่ไม่ถูกตี เป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกเลี้ยงอย่างดี แต่...เป็นสัตว์เลี้ยงที่เจ้าของฟังเสียงของมันไม่รู้เรื่อง เป็นสัตว์เลี้ยงที่แม้จะร้องเสียงดังมากแค่ไหนก็ไม่มีใครเข้าใจ นั่นแหละค่ะชีวิตทำงานของเรา เราใช้เวลาไปกับการเฝ้าคนป่วย รวมถึงคอยดูคนสูงอายุอีก 1 คน เป็นคนสูงอายุที่เราอยู่กับเขาไม่ได้ หรือแม้แต่ใครอีกหลายคนก็คงอยู่ไม่ได้ ที่เราทำ เราอยู่เพราะมันคืองาน และพี่ที่จ้างเขาก็ดีกับเราไว้มาก เราอยู่แต่ในบ้าน ฟังเพลง ดูหนัง เล่นโทรศัพท์ได้อิสระ แต่อยู่สถานที่เดิมๆ ทำเรื่องเดิมๆ กินอะไรเดิมๆ ทุกวัน เพื่อนก็ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอ ไม่มีสังคม ตีตัวออกจากสังคมไปโดยปริยาย กลายเป็นคนไม่อยากคุย ไม่อยากเจอผู้คน โมโหร้าย โกรธง่าย ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และร้องไห้บ่อย ตอนนี้รู้สึกเหมือนเสียงเพลง หนัง ละคร คือความสุขอันน้อยนิดที่เหลืออยู่  เรารู้ตัวดีว่างานเฝ้าคนป่วยคือต้นเหตุทั้งหมด มันคืองานที่เราไม่ได้คิดจะทำ (เราไม่ได้ดูถูกงานนะคะ แค่มันเป็นงานที่ไม่ใช่เราเลย) มันเป็นงานที่สถานการณ์มันพาไปให้มาทำ มันเป็นงานที่ทำให้เรากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ตอนนั้นจะปฏิเสธก็กลัวพี่เขาจะโกรธและพี่เขาจะเครียด รับมาตัวเองก็ไม่มีความสุข เรารู้มาตั้งแต่ตอนได้ลองทำ เราเครียดเราร้องไห้ทุกวัน เราเคยปฏิเสธพี่เขาไป ตอนนั้นค่อนข้างวุ่นวายมาก เราคิดว่าเราทำให้พี่เขาไม่สบายใจ เราผิดที่เราปฏิเสธ และเขาก็ช่วยเราไว้มาก เราเหมือนเราเนรคุณเขา เราเลยบอกว่าจะกลับมาทำ แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย มีแต่แย่ลงๆ ลาหยุดทีนึงก็เหมือนไม่ได้หยุด มันยากมากที่จะใช้ชีวิตที่ต้องกังวลอยู่ตลอด แม้แต่ตอนไปทำธุระเราก็ต้องพะวงกลับไปทำงานต่อให้ทัน หยุดทั้งวันอย่างสบายใจมันไม่มีเลย  งานนี้มันค่อยๆกลืนชีวิตเราไปทีละนิดๆ ไม่มีครั้งไหนเลยที่ตื่นมาแล้วอยากจะลุกมาทำงานจริงๆ ไม่มีวันไหนเลยที่สบายใจ ไม่มีวันไหนเลยที่มาทำงานแล้วมีความสุข ไม่มีวันไหนเลยที่กลับบ้านนอนแล้วอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ มีหลายครั้งที่ไม่อยากตื่นมาเลยด้วยซ้ำ อยากจะทิ้งทุกอย่างเริ่มงานใหม่ แต่เรายังติดค้างสิ่งหนึ่งจากพี่เขา และถ้าทิ้งทุกอย่างเราจะกลายเป็นคนเนรคุณแค่ไหนนะ หรือถ้าจะทนทำต่อไปก็ไม่มีความสุข ไม่มีเลย และไม่มีทางที่จะมี เราควรทำยังไงต่อ เราควรถูกมองว่าเนรคุณคนแต่ได้ใช้ชีวิตของตัวเอง หรือทนทำแล้วทรมานตัวเองต่อไปเรื่อยๆดีค่ะ