สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าจริงๆหรือแค่เครียดกันแน่

ตามหัวข้อเลยค่ะ ถ้าใครเคยอ่านกระทู้ก่อนๆของเรามา ก็จะทราบว่าเครียดเรื่องอะไร เราเครียดและร้องให้ทุกวัน ตั้งแต่รู้ว่าเขามีลูกมีเมียแล้ว เพราะเรารักเขาไปแล้วด้วยล่ะ เลยเสียใจค่อนข้างหนัก แต่พอเวลาผ่านไป เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทำงาน ไปนู้นี่นั่น เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมาก แต่เอาเข้าจริงๆ กลับมาอยู่ในห้องคนเดียว ภาพเก่าๆ เรื่องเก่าๆ มันย้อนกลับมา ไม่ใช่แค่เรื่ิองความรักนะคะ แต่กลับเป็นทุกเรื่องตอนนี้ พอเราเจอปัญหา หรือผิดพลาดอะไร เราจะชอบมานั่งคิด และร้องให้คนเดียว มันเหมือนเราไม่มีค่าสำหรับใครเลย ถ้าไม่มีเรา หลายเรื่องที่มีปัญหาคงจะดีก็ได้ พยายามอยู่กับเพื่ิอน มันก็แค่ลืมตอนนั้น แต่ถ้าอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ จะร้องไห้ตลอด จนมีน้องคนนึง(เป็นโรคซึมเเศร้า)แนะนำไปหาจิตแพทย์ เเรารู้ตัวเองว่าทำอะไรอยู่ ออกไปข้างนอกเราก็เฮฮาปกติ มีใครเคยเป็นแบบนี้มั้ย เวลาอยู่คนเดียวชอบคิดมาก ร้องให้ ไม่มีค่ากับใคร แล้วทำไงถึงจะแก้ปัญหานี้ได้