พอดีเราเกิดมาโดนพ่อแม่เทลาะและแยกทางกันแม่เราทิ้งเรากับพี่ชายและพี่สาวไว้ที่แอฟฟริกาและแม่บ้านที่แอฟฟริกาเห็นว่าเจ้านายไม่อยู่เลยได้ใจเอาคืนเด็กโดยเฉพาะพี่ชายของน้อง*(เรื่องนี้คือเรื่องจริงพี่ชายและพี่สาวเล่ามาให้ฟังตั้งแต่เด็กจนโต)ชอบหาเรื่องและซนกับแม่บ้านซึ่งเรื่องซนแบบนี้เด็กๆเค้าก้เป็นทั่วไปใช่มั้ยค่ะและตอนนั้นพอแม่ทิ้งเราไปแม่บ้านก้เลยไม่ได้สนใจเราเลี้ยงดูเราทิ้งให้เราหิวไม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ตอนนั้นเรายังเบบี๋อยู่ผ้าอ้อมของเราก้เน่าและก้นเราก้เน่าอยู่อย่างนั้น1สับดาพี่สาวบอกว่าตอนนั้นแม่ทิ้งเราไปและเอาเงินของพ่อทุกบาททุกสตังไปหมดส่วนพ่อก้ยังอยู่ที่ไทยเพราะเค้าไปทำงานที่ไทยพออาม่ากลับมาเห็นเรา3พี่น้องหิวโซอละดูแย่มากๆในตอนนั้นอาม่าเลยพากลับไต้หวันพอพ่อรู้เรื่องพ่อก้เลยรีบบินกลับมาที่ไต้หวันและพาไปรักษาจนก้นหายเป็นปรกติค่ะ ปัจจุบันตอนนี้พ่อก้คบกับแม่เลี้ยงคนหนึ่งมีลูกติดมาคนนึงและคลอดลูกอีกคนกับพ่อหนูค่ะปัจจุบันแม่เลี้ยงนิสันดีค่ะ
แต่เราไม่รู้ทำไมตั้งแต่เกิดมาจนปัจจุบันตอนนี้เราไม่เคยคิดชวนพ่อแม่คุยหรือโทรหาพ่อแม่และอาม่าเลยตั้งแต่เรียนหนังสือเราก้กลับมาบ้านถึงบ้านทานข้าวเสร็จขึ้นห้องเลยไม่เคยชวนพ่อแม่คุยหรือเล่าว่าวันนี้มีอะไรบ้างทั้งพ่อแม่และพี่ชายพี่สาวอื่นๆเลยไม่รู้เป็นอะไรเราจะไม่กล้าคุยกับคนในครอบครัวเลยทีกหาในเฟสไลน์ไอจีก้ไม่จนปัจจุบันทำงานก้ยังเหมือนเดิมไม่รู้เป็นอะไรมันกลัวแต่ไม่มีเหตุผลว่ากลัวอะไรคือแต่ถ้าเป็นเพื่อนหรือแฟนเราจะกล้าคุยนะแต่กับครอบครัวเราไม่กล้าเลยในใจลึกๆเราอยากคุยอยากสนิดสนมกับพ่อแม่คุยเล่าเรื่องตัวเองให้กับพ่อแม่ฟังเหมือนคนอื่นๆเค้าแต่เราก้ไม่กล้าคุยไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีรู้มั้ยเรายังจำไม่ได้เลยว่า..เคยกอดพ่อกับแม่ล่าสุดเมื่อใหล่55....
และเราก้ชอบขี้เหงาขี้น้อยใจชอบคิดมากเออเองคนเดียวตลอดคิดกับตัวเองมาตลอดว่าเราไม่มีคนรักไม่มีใครอยากคุยด้วยไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนชอบคิดในแง่ลบเยอะมากบางครั้งก้ทำร้ายตัวเองก้กลัวนะเอามีดมาบาดมือเอาคัดเต้อมาข่วนแขนตัวเองตอนที่จะทำเรามีตินะและเราก้กลัวเจ็บทุกครั้งที่คิดจะทำแต่สรุปก้ไม่กล้าทำอยู่ดีมีแค่หยิกตัวเองที่ทำมาตลอดและก้นั้งร้องให้คนเดียว55...บางครั้งร้องให้เองคนเดียวโดยไม่มีเหตุผลอะไรอยู่ๆก้นั้งร้องให้และชอบคิดถึงอดีตตลอด
และก้ร้องบอกว่าตัวเองผิดอย่างนู้นอย่างนี้บอกว่าผิดที่เกิดมาไม่รู้ทำไมถึงชอบคิดแบบนั้นในแง่ลบตลอดสงสัยเพราะขาดความรักไม่ก้เรื่องนั้นมันฝังลึกจนลืมไม่ได้เลยคิดมากจนถึงทุกวันนี้ใช่มั้ยค่ะ...
อยากจะถามพี่ๆและทุกๆคนหน่อยค่ะว่าเพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้และน้องได้เป็นโรคอะไรมั้ยค่ะและมีวิธีแก้มั้ยค่ะ...
#ขอบคุณค่ะ
อยากถามว่าเราเป็นโรคอะไรหรอค่ะ?
แต่เราไม่รู้ทำไมตั้งแต่เกิดมาจนปัจจุบันตอนนี้เราไม่เคยคิดชวนพ่อแม่คุยหรือโทรหาพ่อแม่และอาม่าเลยตั้งแต่เรียนหนังสือเราก้กลับมาบ้านถึงบ้านทานข้าวเสร็จขึ้นห้องเลยไม่เคยชวนพ่อแม่คุยหรือเล่าว่าวันนี้มีอะไรบ้างทั้งพ่อแม่และพี่ชายพี่สาวอื่นๆเลยไม่รู้เป็นอะไรเราจะไม่กล้าคุยกับคนในครอบครัวเลยทีกหาในเฟสไลน์ไอจีก้ไม่จนปัจจุบันทำงานก้ยังเหมือนเดิมไม่รู้เป็นอะไรมันกลัวแต่ไม่มีเหตุผลว่ากลัวอะไรคือแต่ถ้าเป็นเพื่อนหรือแฟนเราจะกล้าคุยนะแต่กับครอบครัวเราไม่กล้าเลยในใจลึกๆเราอยากคุยอยากสนิดสนมกับพ่อแม่คุยเล่าเรื่องตัวเองให้กับพ่อแม่ฟังเหมือนคนอื่นๆเค้าแต่เราก้ไม่กล้าคุยไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีรู้มั้ยเรายังจำไม่ได้เลยว่า..เคยกอดพ่อกับแม่ล่าสุดเมื่อใหล่55....
และเราก้ชอบขี้เหงาขี้น้อยใจชอบคิดมากเออเองคนเดียวตลอดคิดกับตัวเองมาตลอดว่าเราไม่มีคนรักไม่มีใครอยากคุยด้วยไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนชอบคิดในแง่ลบเยอะมากบางครั้งก้ทำร้ายตัวเองก้กลัวนะเอามีดมาบาดมือเอาคัดเต้อมาข่วนแขนตัวเองตอนที่จะทำเรามีตินะและเราก้กลัวเจ็บทุกครั้งที่คิดจะทำแต่สรุปก้ไม่กล้าทำอยู่ดีมีแค่หยิกตัวเองที่ทำมาตลอดและก้นั้งร้องให้คนเดียว55...บางครั้งร้องให้เองคนเดียวโดยไม่มีเหตุผลอะไรอยู่ๆก้นั้งร้องให้และชอบคิดถึงอดีตตลอด
และก้ร้องบอกว่าตัวเองผิดอย่างนู้นอย่างนี้บอกว่าผิดที่เกิดมาไม่รู้ทำไมถึงชอบคิดแบบนั้นในแง่ลบตลอดสงสัยเพราะขาดความรักไม่ก้เรื่องนั้นมันฝังลึกจนลืมไม่ได้เลยคิดมากจนถึงทุกวันนี้ใช่มั้ยค่ะ...
อยากจะถามพี่ๆและทุกๆคนหน่อยค่ะว่าเพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้และน้องได้เป็นโรคอะไรมั้ยค่ะและมีวิธีแก้มั้ยค่ะ...
#ขอบคุณค่ะ