เหมือรเดินออกจากบ้านปั๊ป ถ้าเราเดินผ่านอะไร เราจะเก็บภาพทุกอย่าง
พอเรากลับมานึก มันเหมือนเรา เก็บภาพสามมิติไว้ในหัว เราสามารถสแกนดูได้ว่ารอบๆเรามีอะไร ถ้าเห็นเราจะจำได้หมด
จริงเป็นมาตั้งแต่เด็ก เพราะเราเป็นคนช่างสังเกต และชอบการรับรู้ข้อมูลเข้ามาในหัวเยอะๆ
มีใครเป็นเหมือนกันบ้าง แต่พอๆแก่เริ่มขี้เกียก็ไม่ค่อยจำ แต่ถ้าให้จำส่วนมากก็จำได้นะ
เหมือนเวลาเราจำอะไร มันไม่เป็นข้อมูล แต่มันเป็นภาพ
เหมือนเราถ่ายภาพหนังสือหน้านั้นไว้ในหัว พอนึก เราก็สแกนๆ เห็นเป็นหนังสือหน้านั้น ออกมาในหัว ทำให้เราอ่านจากตรงนั้นได้
กับความจำเรื่องอื่นก็เหมือนกัน
เวลาเดินออกนอกบ้าน สามารถจำทุกสิ่งอย่าง แล้วอยู่ในหัว สร้างขึ้นมาเป็นภาพ เหมือนสแกนดูรูป3Dในหัวได้ เป็นเรื่องปกติไหม
พอเรากลับมานึก มันเหมือนเรา เก็บภาพสามมิติไว้ในหัว เราสามารถสแกนดูได้ว่ารอบๆเรามีอะไร ถ้าเห็นเราจะจำได้หมด
จริงเป็นมาตั้งแต่เด็ก เพราะเราเป็นคนช่างสังเกต และชอบการรับรู้ข้อมูลเข้ามาในหัวเยอะๆ
มีใครเป็นเหมือนกันบ้าง แต่พอๆแก่เริ่มขี้เกียก็ไม่ค่อยจำ แต่ถ้าให้จำส่วนมากก็จำได้นะ
เหมือนเวลาเราจำอะไร มันไม่เป็นข้อมูล แต่มันเป็นภาพ
เหมือนเราถ่ายภาพหนังสือหน้านั้นไว้ในหัว พอนึก เราก็สแกนๆ เห็นเป็นหนังสือหน้านั้น ออกมาในหัว ทำให้เราอ่านจากตรงนั้นได้
กับความจำเรื่องอื่นก็เหมือนกัน