สวัสดีค่ะทุกคน นี่เป็นกระทู้ที่หนูอยากตั้งขึ้นมาเพื่อระบายความรู้สึกของหนูและอยากให้ทุกคนช่วยบอกวิธีแก้ปัญหานี้กับหนูทีค่ะ
หนูมีพี่ชายอยู่ 2 คน ส่วนหนูเป็นลูกคนสุดท้องที่อายุห่างจากพี่ชายทั้งสองมาก อายุ17ปี พี่ชายคนที่สองของหนูไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ พี่เป็นตำรวจมีหน้าที่การงานที่ดี แต่กับพี่คนแรกไม่ใช่แบบนั้น
พี่ชายของหนูอายุราวๆ 30 กว่าๆแล้วค่ะ แต่ไม่มีงานทำหรืออะไรเลย แต่ก่อนได้ทำงานอยู่ที่บริษัทใหญ่ๆที่หนึ่งแต่ก็ออกจากงานและมาอยู่กับภรรยาของเค้าที่จังหวัดของพี่สะใภ้ ตอนแรกก็เหมือนจะดีค่ะแต่พี่ชายของหนูเป็นคนกินเหล้าแล้วนิสัยจะเปลี่ยน จากที่แย่อยู่แล้วก็แย่ไปกว่าเดิมอีก ชอบชวนพี่สะใภ้ทะเลาะพูดจาขึ้นกู และเหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายได้กลับมาอยู่ที่บ้านคือวันหนึ่งที่พวกเค้านั่งกินเหล้ากัน ก็มีคนสติไม่ดีมาวุ่นวายน่ะค่ะ เหมือนพูดจาหยาบคายใส่ แต่กับพี่ชายคือเขาคนนั้นอารมณ์อยู่แล้ว พอได้ยินคนสติไม่ดีมาพูดจาแย่ๆใส่ก็กระโดดไปชกแล้วก็รุมทำร้ายเค้า คนอื่นๆก็รุมตามแต่กับพี่คือวิ่งเข้าไปในบ้านจะเอามีดมาฟัน ดีที่เพื่อนเขาห้ามไว้ได้ทัน แล้วทีนี้ก็อยู่ไม่ได้เลยพาพี่สะใภ้มาอยู่บ้านเรา
ตอนแรกก็ไม่มีอะไร พ่อของหนูก็ลงทุนให้พี่สะใภ้ขายของเพราะจะได้ไม่เบื่อ แต่เพราะขายของนี่แหล่ะมันเลยทำให้มีคนมาในบ้านเยอะขึ้น พี่สะใภ้ขายได้ซํกพักก็หยุดขายแล้วขอพ่อกับแม่ของเราไปอยู่บ้านของเค้าอื่นโดนอ้างว่าไปดูแลป้าที่ไม่สบาย พ่อกับแม่ก็ให้ไปค่ะแต่พี่ชายของเราไม่ได้ตามไปด้วย เรามารู้ทีหลังว่าพี่ชายแอบมีคนคุยแอบคุยกันซํกพักจนพี่สะใภ้เราจับได้ เลยทนไม่ไหวขอกลับบ้าน พอเรารู้เรื่องนี้จากที่เราไม่ชอบเป็นทุนเดิมก็คือเข้าขั้นเกลียด พี่สะใภ้เราดีมากเลยนะคะ ทำกับข้าวดูแลงานบ้านหรืออะไรได้หมดเลย แต่คนพักนี้ไม่รู้จักรักษาคนดีๆไว้ไปเอาของเหลือเดนมาเก็บ เราเกลียดค่ะพูดได้เลย
เราเคยทะเลาะกับมันหลายครั้งตั้งแต่เราเริ่มโตขึ้น เราเป็นคนเถียงเก่งแต่เราเถียงเพราะเราถูกถ้าเราผิดเราก็ยอมรับ แต่มันเป็นคนที่ชอบด่าร้ายเราเสียๆหายๆ ทั้งที่เราเป็นน้องและเป็นเด็กผู้หญิง ยิ่งพามันเมามาก็ยิ่งอารมณ์ร้ายขึ้นกู พูดจาแย่ๆใส่เรา เราก็อยากพูดคืนบ้างแต่เรากลัว เราสู้มันไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเราตัวเล็ก ครั้งหนึ่งมันเคยเมามากๆแล้วขึ้นเสียงกับแม่ มันด่าแม่ทำลายของในบ้าน ใจจริงเราโกรธมากเราอยากสู้เราอยากปกป้องแม่เราทำไม่ได้เพราะเรากลัว มันขึ้นมาหาเราบนบ้านแล้วชี้หน้าด่าเรา หนูทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ พอมันลงไปเสียงชกกับตู้ดังแรงมันแล้วก็ตะโกนว่าไม่อยู่แล้วบ้านเวรๆนี้แล้วก็เก็บเสื้อผ้าออกไป ช่สงที่เกิดตอนนั้นตรงกับพ่อเราไม่อยู่เพราะไปประชุม มันเกรงใจพ่อมากๆถ้าอยู่มันคงไม่ทำแบบนี้ เราเลยโทรไปหาพ่อให้พ่อรีบกลับ เรารู้ว่ามันรีบไม่ได้จนพ่อกลับมาแม่เลยแอบไปร้องไห้กับพ่อ เราเจ็บใจเราไม่อยากให้แม่ร้องไห้กับคนเลวๆอย่างมัน
เรื่องล่าสุดคือที่บ้านมีงานจัดขึ้นในครอบครัว แต่มันไปพาอีนั่นมา หลังจากที่เรามีความสุขดีๆเราหน้าตึงอยากเดินเข้าไปด่าให้สาแก่ใจตัวเอง แต่เราลุกหนีพ่อเราก็ออกไปอยู่บ้านของคนข้างๆ มันทำได้ยังไงทำลงได้ยังไงทั้งๆที่แม่เคยบอกว่าอย่ามาอีนั่นมาบ้านแท้ๆ เราโกรธมาก ผู้หญิงนั่นก็หน้าระรื่นไม่รู้ว่าเดนใครมาบ้านเพราะเคยแต่งงานมาสองครั้งแล้ว ตอนนี้ก็มีลูกติด เราไม่อยากจะมองลูกของมันด้วยซ็ำ แต่พี่ชายคนที่สองได้แต่ปลอบเราว่าให้ใจเย็นลง และก่อนที่เราจะตั้งกระทู้นี้ เหตุเกิดจากที่เรานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านแล้วมันมาปิดไฟ เราก็เลยถามว่าจะปิดทำไมแล้วลุกขึ้นไปเปิดไฟ มันก็ด่าเราว่า 'ไม่แหกตาหรือไงว่าไฟหลอดนั้นมันเปิด' คือไฟมันเปิดอยู่สองดวงจริงๆค่ะและเราไม่เห็นจริงๆเพราะจ้องโน๊คบุ้คอยู่ เราเลยไม่เถียงอะไรมันก็มามองหน้าแล้วบอกว่า 'ยิ่งโตยิ่งพูดยากนะอ่ะ' เราอยากรู้ว่าเราทำอะไรผิดตรงไหน? และมันยังด่าเราอีกว่า 'อย่างสบายเกินไปแล้ว นอนขนาดนั้นก็ไปจดทะเบียนคนพิการไป' เราเป็นคนตื่นเช้าค่ะตื่นตั้งแต่เจ็ดโมง แต่คือช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาเราเป็นประจำเดือนและปวดท้องมากๆเลยนอนขดบนห้องที่อยู่บนบ้าน กว่าจะหาปวดก็ประมาณเกือบๆสิบโมงจึงเดิลงมา เราสงสัยว่าเราผิดอะไรทำไมมันต้องว่าเราเป็นคนพิการ? เราโกรธมาก ตอนนี้ความโกรธมันยังร้อนอยู่ในใจเราด้วยซ้ำ เคยมีบางทีอยากฆ่าแต่เราทำไม่ลงเพราะคิดถึงพ่อกับแม่ เราจะทำยังไงดีคะ รู้สึกแย่มากๆอยากหนีออกไปแต่ก็อยากพอพ่อกับแม่ไปด้วย
*ผิดกระทู้ขอโทษด้วยนะคะ เราจะลงสนทนาแต่ต้องยืนยันเลยมากระทู้คำถามแทน
หนูเกลียดพี่ชายตัวเองค่ะ
หนูมีพี่ชายอยู่ 2 คน ส่วนหนูเป็นลูกคนสุดท้องที่อายุห่างจากพี่ชายทั้งสองมาก อายุ17ปี พี่ชายคนที่สองของหนูไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ พี่เป็นตำรวจมีหน้าที่การงานที่ดี แต่กับพี่คนแรกไม่ใช่แบบนั้น
พี่ชายของหนูอายุราวๆ 30 กว่าๆแล้วค่ะ แต่ไม่มีงานทำหรืออะไรเลย แต่ก่อนได้ทำงานอยู่ที่บริษัทใหญ่ๆที่หนึ่งแต่ก็ออกจากงานและมาอยู่กับภรรยาของเค้าที่จังหวัดของพี่สะใภ้ ตอนแรกก็เหมือนจะดีค่ะแต่พี่ชายของหนูเป็นคนกินเหล้าแล้วนิสัยจะเปลี่ยน จากที่แย่อยู่แล้วก็แย่ไปกว่าเดิมอีก ชอบชวนพี่สะใภ้ทะเลาะพูดจาขึ้นกู และเหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายได้กลับมาอยู่ที่บ้านคือวันหนึ่งที่พวกเค้านั่งกินเหล้ากัน ก็มีคนสติไม่ดีมาวุ่นวายน่ะค่ะ เหมือนพูดจาหยาบคายใส่ แต่กับพี่ชายคือเขาคนนั้นอารมณ์อยู่แล้ว พอได้ยินคนสติไม่ดีมาพูดจาแย่ๆใส่ก็กระโดดไปชกแล้วก็รุมทำร้ายเค้า คนอื่นๆก็รุมตามแต่กับพี่คือวิ่งเข้าไปในบ้านจะเอามีดมาฟัน ดีที่เพื่อนเขาห้ามไว้ได้ทัน แล้วทีนี้ก็อยู่ไม่ได้เลยพาพี่สะใภ้มาอยู่บ้านเรา
ตอนแรกก็ไม่มีอะไร พ่อของหนูก็ลงทุนให้พี่สะใภ้ขายของเพราะจะได้ไม่เบื่อ แต่เพราะขายของนี่แหล่ะมันเลยทำให้มีคนมาในบ้านเยอะขึ้น พี่สะใภ้ขายได้ซํกพักก็หยุดขายแล้วขอพ่อกับแม่ของเราไปอยู่บ้านของเค้าอื่นโดนอ้างว่าไปดูแลป้าที่ไม่สบาย พ่อกับแม่ก็ให้ไปค่ะแต่พี่ชายของเราไม่ได้ตามไปด้วย เรามารู้ทีหลังว่าพี่ชายแอบมีคนคุยแอบคุยกันซํกพักจนพี่สะใภ้เราจับได้ เลยทนไม่ไหวขอกลับบ้าน พอเรารู้เรื่องนี้จากที่เราไม่ชอบเป็นทุนเดิมก็คือเข้าขั้นเกลียด พี่สะใภ้เราดีมากเลยนะคะ ทำกับข้าวดูแลงานบ้านหรืออะไรได้หมดเลย แต่คนพักนี้ไม่รู้จักรักษาคนดีๆไว้ไปเอาของเหลือเดนมาเก็บ เราเกลียดค่ะพูดได้เลย
เราเคยทะเลาะกับมันหลายครั้งตั้งแต่เราเริ่มโตขึ้น เราเป็นคนเถียงเก่งแต่เราเถียงเพราะเราถูกถ้าเราผิดเราก็ยอมรับ แต่มันเป็นคนที่ชอบด่าร้ายเราเสียๆหายๆ ทั้งที่เราเป็นน้องและเป็นเด็กผู้หญิง ยิ่งพามันเมามาก็ยิ่งอารมณ์ร้ายขึ้นกู พูดจาแย่ๆใส่เรา เราก็อยากพูดคืนบ้างแต่เรากลัว เราสู้มันไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเราตัวเล็ก ครั้งหนึ่งมันเคยเมามากๆแล้วขึ้นเสียงกับแม่ มันด่าแม่ทำลายของในบ้าน ใจจริงเราโกรธมากเราอยากสู้เราอยากปกป้องแม่เราทำไม่ได้เพราะเรากลัว มันขึ้นมาหาเราบนบ้านแล้วชี้หน้าด่าเรา หนูทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ พอมันลงไปเสียงชกกับตู้ดังแรงมันแล้วก็ตะโกนว่าไม่อยู่แล้วบ้านเวรๆนี้แล้วก็เก็บเสื้อผ้าออกไป ช่สงที่เกิดตอนนั้นตรงกับพ่อเราไม่อยู่เพราะไปประชุม มันเกรงใจพ่อมากๆถ้าอยู่มันคงไม่ทำแบบนี้ เราเลยโทรไปหาพ่อให้พ่อรีบกลับ เรารู้ว่ามันรีบไม่ได้จนพ่อกลับมาแม่เลยแอบไปร้องไห้กับพ่อ เราเจ็บใจเราไม่อยากให้แม่ร้องไห้กับคนเลวๆอย่างมัน
เรื่องล่าสุดคือที่บ้านมีงานจัดขึ้นในครอบครัว แต่มันไปพาอีนั่นมา หลังจากที่เรามีความสุขดีๆเราหน้าตึงอยากเดินเข้าไปด่าให้สาแก่ใจตัวเอง แต่เราลุกหนีพ่อเราก็ออกไปอยู่บ้านของคนข้างๆ มันทำได้ยังไงทำลงได้ยังไงทั้งๆที่แม่เคยบอกว่าอย่ามาอีนั่นมาบ้านแท้ๆ เราโกรธมาก ผู้หญิงนั่นก็หน้าระรื่นไม่รู้ว่าเดนใครมาบ้านเพราะเคยแต่งงานมาสองครั้งแล้ว ตอนนี้ก็มีลูกติด เราไม่อยากจะมองลูกของมันด้วยซ็ำ แต่พี่ชายคนที่สองได้แต่ปลอบเราว่าให้ใจเย็นลง และก่อนที่เราจะตั้งกระทู้นี้ เหตุเกิดจากที่เรานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านแล้วมันมาปิดไฟ เราก็เลยถามว่าจะปิดทำไมแล้วลุกขึ้นไปเปิดไฟ มันก็ด่าเราว่า 'ไม่แหกตาหรือไงว่าไฟหลอดนั้นมันเปิด' คือไฟมันเปิดอยู่สองดวงจริงๆค่ะและเราไม่เห็นจริงๆเพราะจ้องโน๊คบุ้คอยู่ เราเลยไม่เถียงอะไรมันก็มามองหน้าแล้วบอกว่า 'ยิ่งโตยิ่งพูดยากนะอ่ะ' เราอยากรู้ว่าเราทำอะไรผิดตรงไหน? และมันยังด่าเราอีกว่า 'อย่างสบายเกินไปแล้ว นอนขนาดนั้นก็ไปจดทะเบียนคนพิการไป' เราเป็นคนตื่นเช้าค่ะตื่นตั้งแต่เจ็ดโมง แต่คือช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาเราเป็นประจำเดือนและปวดท้องมากๆเลยนอนขดบนห้องที่อยู่บนบ้าน กว่าจะหาปวดก็ประมาณเกือบๆสิบโมงจึงเดิลงมา เราสงสัยว่าเราผิดอะไรทำไมมันต้องว่าเราเป็นคนพิการ? เราโกรธมาก ตอนนี้ความโกรธมันยังร้อนอยู่ในใจเราด้วยซ้ำ เคยมีบางทีอยากฆ่าแต่เราทำไม่ลงเพราะคิดถึงพ่อกับแม่ เราจะทำยังไงดีคะ รู้สึกแย่มากๆอยากหนีออกไปแต่ก็อยากพอพ่อกับแม่ไปด้วย
*ผิดกระทู้ขอโทษด้วยนะคะ เราจะลงสนทนาแต่ต้องยืนยันเลยมากระทู้คำถามแทน