ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกล้วนเป็นสิ่งเดียวกันนี่เองหนอ ......

ตัวเราคือตัวรู้ ตัวดู ตัวพิจารณา ตัวธัมมวิจย ไม่มีตัวตนนั้นหมายถึงการไม่มีอยู่จริงของตัวเรา คือ เกิด-ตั้งอยู่-ดับไปตลอดเวลา เมื่อเกิดความรู้สึกว่ามีตัวเราขึ้นมา(จิตเก่า) จะถูกสลาย แทน ด้วยตัวเราคนให

มองไปทางไหนไม่มีรูปารมณ์ มีแต่อากาศ

วันพระใหญ่ที่ผ่านมาตอนที่นั่งสมาธิทุกครั้งผมจะนั่งบริกรรมสัมมาอะระหังตามแบบหลวงพ่อสดวัดปากน้ำ ซึ่งจัดเป็นสมถกรรมฐาน แต่ทีนี้ในคืนนั้น(วิสาขบูชา) ตอนนั่งอยู่แล้วจิตเกิดการสอดส่ายไปไหนต่อไหน เวลามีอะไรเ

อยากถามผู้ทุกท่าน่านที่เขาว่ากันนั่งสมาธิแล้วจะเป็นและกลัวกันไม่อยากให้คนป่วยจิตเวชไปนั่งสมาธิเพราะมาจากการปฏิบัติผิดสายเป็นมิจฉาสมาธิหรือเปล่าคือเน้นเพ่งฌานหลงนิมิตออกไปดูผีดูนรกสวรรค์โดยไม่มีสติสัมป

สงสัยและอยากถามว่าทำไมคนหลายคนถึงคิดว่านั่งสมาธิปฏิบัติธรรมแล้วจะเป็นบ้าคือเน้นปฏิบัติสายฌานหลงเคลิบเคลิ้มไม่มีสติติดนิมิตอย่างเดียว?? ทั้งที่สายพุทธจริงๆคือการเน้นวิปัสสนาตามหลักสติปัฏฐาน4คือเจริญสติ

เพิ่งเริ่มศึกษาเรื่องวิปัสสนากรรมฐาน เปิดYouTube ดูแต่ละหลวงพ่อแต่ล่ะหลวงปู่ก็สอนคล้ายกัน บางท่านพุธโธ หยุบหนอ เพิ่งนู้นนี่ คืองงมาก แต่แยกสมถะกับวิปัสสนาออกนะคะ จึงอยากสอบถามว่าแต่ละที่สอนกำหนดอย่างไ

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

เมื่อสัมผัสอมตธาตุที่เป็น ความสุข สงบ เบา โล่ง ว่าง ด้วยวามรู้สึกได้ ก็น้อมพลังนั้นมาที่รูป ที่รูปจะเป็นดั่งภาชนะบรรจุด้วยอมตธาตุนั้น พลังอมตธาตุจะกลืนกายไปกับอากาส เห็นว่าทุกส่วนของกายที่แตกการจายน

จะเกิดฌานต้องรู้อารมณ์เป้าหมายอารมณ์เดียว (ตัวถูกรู้) แต่ต้องมีตัวรู้ นั่นคือ “จิต” วิตก-ยกจิตขึ้นสู่อารมณ์ วิจาร-เคล้าคลึงอยู่กับอารมณ์ 1.เมื่อวิตก-จิตเข้าไปรู้อารมณ์เช่น ลมหายใจ แรกๆจิ

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ