จากวันที่คุณบอกว่าอยากอยู่คนเดียว

1 ปีมาแล้ว...
จากวันนั้น ที่คุณบอกกับเราว่าคุณอยากอยู่คนเดียว
วันนั้นคุณบอกว่าคุณขอโทษ คุณเสียใจที่ให้ความหวังเรา
ในตอนนั้น เหมือนมีสัญญาณบอกกลายๆ ว่าคุณกำลังจะไป
ไม่โกรธ ไม่เกลียด ทำได้แค่ตอบคุณไปว่า เราเข้าใจ (เพลงกำลังดังในตอนนั้น 55++)
เพราะเราเข้าใจจริงๆ คุณคงไม่อยากโกหกหัวใจตัวเองอีกแล้ว ว่าจริงๆ แล้วคุณยังลืมคนๆนั้น ของคุณไม่ได้
เราไม่โทษคุณนะ เพราะเรารู้ว่าการลืม คนๆ คนหนึ่งที่เรารักมากๆ มันทำไม่ได้เร็วขนาดนนั้นหรอก
เพราะเราเองแค่แอบรักคุณ 12 ปี เรายังลืมคุณไม่ได้เลย
.
.
มักมีคำถามเกิดขึ้นในใจเสมอ ว่าเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่เราจะหยุดรักคุณ เมื่อไหร่ที่เราจะหยุดคิดถึงคุณ
เพราะทุกวันนี้ เรายังคิดถึงคุณเหมือนเดิม ยังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม ยังอยากรู้ความเป็นไปว่าความฝันที่คุณเคยบอกไว้ ประสบความสำเร็จหรือยัง
เราดีใจที่ครั้งนั้น เราได้รับฟังเรื่องราวความฝันของคุณ และได้เล่าเรื่องความฝันของเราให้คุณฟัง
เราดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนที่คุณนึกถึง
เราดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยมีคุณอยู่ข้างๆ และรับฟังปัญหาของเรา
และที่เราดีใจที่สุด คือ ครั้งหนึ่งเราเคยรักคุณมากขนาดไหน และตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
-แด่คุณ คุณที่อยู่ได้แค่ในหัวใจ แต่ไม่ใช่ในชีวิตจริง-