เหนื่อยท้อมาก

ปกติเราเป็นคนที่อยู่คนเดียวได้แบบไม่เดือดร้อนอะไรเลยนะ ใช้ชีวิตคนเดียว เที่ยวคนเดียว กินข้าวคนเดียวได้หมด ไม่เคยรู้สึกว่าต้องมีใครก็ได้ แถมยังเคยคิดด้วยซ้ำว่าการมีแฟนอาจจะเป็นเรื่องวุ่นวายสำหรับตัวเอง

กระทู้ระบายค่ะ หมดกำลังใจจังคะ ทำกับข้าวแล้วสามีไม่กิน ดิฉันกับการเข้าครัวเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามมาก ไม่ชอบ และไม่ถนัดที่สุด ให้เลือกทำงานหนักกับทำกับข้าวดิฉันเลือกงานหนัก เราต่างคนต่างทำงาน ยังไม่มีลู

รู้สึกเหนื่อยและท้อในเวลาพร้อมกันเมื่อนึกถึงเรื่องเรียน เราอยู่มอปลายเรียนอยู่โรงเรียนอันดับต้นของจังหวัดเรากดดันมากๆโรงเรียนก็การแข่งขันสูงมาก เราไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยแต่ความพยายามก็ไม่ถึงฝั่งซักท

สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้เราตกอยู่ในสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และรู้สึกไม่ได้รับความเกรงใจจากครอบครัวสามีอย่างรุนแรง จนเริ่มกระทบกับความรู้สึกที่มีให้คู่ชีวิตค่ะ คือ เราเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่แยกท

คือเรามีแฟน ถานะค่อยข้างแตกต่างกัน แล้วเราก็ใช้ชีวิตแบบอยากซื้ออะไรก็ซื้อ อยากกินอะไรก็กิน อยากได้โทสับ ทีวี แต่งห้องไปเที่ยงเราก็ทำ แต่ เวลาเราทำอะไร เรานึกถึงแฟนตัวเองตลอด แบบนึกถึงเค้าจะมีข้าวกินไห

คืออหนูเป็นเด็กจบใหม่สดๆร้อนๆ พึ่งจบมาเมื่อวันที่31 ตุลาคมนี้เองซึ่งผ่านมาแค่8วัน หนูเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ไปเรียนใน กทม แล้วฝึกงานเสร็จก็กลับมาหาตากับยายที่ต่างจังหวัดได้ 5 วันเอง แล้วทุกคนมักถามหนูเ

ไม่รู้เราเป็นอยู่คนเดียวหรือเปล่า ชอบกินข้าวหรือกับข้าวที่มันเย็นแล้ว ไม่ใช่แบบร้อนๆอ่ะ แล้วเราก้คิดว่ากับข้าวบางอย่างที่ค้างมันอร่อยกว่าทำเสร็จใหม่ๆอ่า ทั้งบ้านมีเราเป็นอยู่คนเดียว เวลามีให้เลือกข้า