ปัญหาชีวิตเเต่ละวันทำให้ฉันเป็นโรคซึมเศร้า....

ค่ะ ที่ฉันพึ่งจะมาเล่าวันนี้ ฉันคิดว่าฉันควรจะเล่าให้ใครฟังหรือระบายออกมาจะดีกว่าเก็บไว้คนเดียว ปัญหาของฉันมีทั้งเรื่องเงิน ความรัก แล้วก็เพื่อน ไม่เคยมีเพื่อนมาเล่นบ้านฉันเพราะกลัวโดนด่า และเพื่อนข้างบ้านในซอยหรืออยู่บ้านเดียวกันก็จับกลุ่มเล่นด้วยกันหมดมีฉันคนเดียงนี้เเหละที่ไม่ได้เข้าร้วม ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว เอาจิงนะชั้นอยากตายไม่รู้จะอยู่ไปทำไม คนในครอบครัวก็รังเกียจ คนในสังคมก็รังเกียจ ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม พ่อแม่ก็ด่า ด่าอิห่าอิควายบ้างงง เเบบนี้เค้าเรียกว่าสั่งสอนป่ะ ฉันเคยโดนพ่อแม่ตี ใช้ไม้กวาดด่ามเเข็งตีจนไม้กวาดหักอ่ะ ตอนนั้นฉันเเค่ลืมหุงข้าว แต่กลับๆลูกคนข้างบ้านเลี้ยงยังกับลูกในใส้ ขนาดกับข้าวยังเหลือไว้ให้ฉันแค่ผักกับน้ำ เเล้วเขายังบอกด้วยว่าเขาไม่อยากได้ลูกผู้หญิง ตอนที่ฉันอัลต้าร์ซาวด์พ่อฉันถึงกับส่ายหน้าเเล้วก็เดินขึ้นรถอย่างไม่พอใจเหมือนคนคิดหนัก แต่กับน้องชายฉันนะทำผิดเท่าไร่ก็ไม่ด่าไม่ตี ตอนเด็กๆเวลาซื้อของเล่นฉันได้เเต่มองของเล่นพวกนั้นทั้งที่น้องชายฉันได้เเต่ฉันกับไม่ได้ พ่อแม่ฉันชอบเลี้ยงฉันชอบคิดว่าตัวเองแม้งโครตเก่ง
อะไรที่เราทำเเล้วไม่ถูกใจก็กดขี่ ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้คุมอยู่ในเรือนจำ เกือบทุกอาจคิดว่าเค้าทำถูกเเล้ว...แต่จิตใจของพวกฉันนละ
ฉันคิดและจำฝังใจจนถึงทุกวัน ขนาดฉันเป็นโรคซึมเศร้าพวกเขายังไม่รู้ กูเกิ้ลก็ช๋วยได้ในส่วนหนึ่ง ฉันได้เทียบกับอาการที่ฉันเป็นเเร้วตรงเป๊ะเลย หลายเดือนเเร้วละที่ฉันนอนเช้าจนถึงทุกวันนี้ นอนตีสี่ตื่นะตื่นเก้าโมง ตอนนี้ฉันไม่กล้าเเม้กะทั่งจะไปเดินซื้อของในเซเว่น....