โดนลูกพี่ลูกน้องทุบตี (ไม่ใช่กระทู้คำถามหรอก)

ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเอง อาจจะเหมือนในละครหรือน้ำเน่าบ้างแต่มันเกิดขึ้นจริงกับชีวิตเรา  แค่อยากระบายค่ะ  อึดอัด

เรื่องมีอยู่ว่า ครอบครัวเรามีกันอยู่5คน  คือย่า พี่ชายเรา ลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย1 และน้องสาวของเขาอีก1  และรวมเราด้วยก็5คนพอดี  เราเป็นหลานเล็กสุด  ย่าเลี้ยงหลานมาด้วยกัน4คน  เลี้ยงมาคนเดียว  พ่อกับแม่เราหย่ากันตั้งแต่พี่ชายเรา2ขวบ  และกลับมาหากันประมาณ2-4ปี  จนแม่ท้องเรา พ่อกับแม่ก็เลิกกัน  แต่พ่อกับแม่เราก็ยังอยู่ดีนะ เรากับพี่ชายสามารถไปหาพ่อได้ปกติ และไปหาแม่ได้ปกติ และไม่นานก็มีน้องชายเพิ่มอีก1คน  แต่พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าพ่อของน้องเราคือใคร.. เอาล่ะ  เข้าเรื่อง
เรื่องมีอยู่ว่า  ลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย เรียกว่า  2 แล้วกัน  พี่ชายเราขอแทนด้วย 1 และน้องของลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย  เอาเป็น 3 ส่วนเรา4
ตั้งแต่จำความได้เราโดน2ตีมาตลอด ตีในที่นี้คือ จิกหัวกดน้ำ เตะตีเราเหมือนกระสอบทราย บังคับให้เราอยู่แต่บ้านไม่ไปไหน ทำให้เราเหมือนทาส   1คือคนที่อายุเยอะสุด  และเป็นพี่ชายแท้ๆ  เขารู้ดีว่าเราโดนทุบตี เขาเป็นห่วง เขาเสียใจ แต่เขาไม่เคยช่วยเราเลย เราไม่โกรธหรอกนะ เพราะเราก็ไม่อยากให้เขามาช่วยเท่าไหร่ แต่ก่อนเราเป็นคนเงียบๆ เพราะโดนตีตลอด  แค่ยิ้มตามการ์ตูนก็โดนถีบกระเด็นแล้ว.. ขนาดน้องของเขาก็โดนตีเหมือนกัน เขาตีน้องตัวเอง แต่ตีน้องกว่าเรา 3แค่โดนตบหัวนิดหน่อยก็ร้องลั่นบ้านแล้ว
เราโดนจิกหัวโดนต่อยืท้องโดนมากมาย เราทำได้แค่ แาดน้ำตาและยืนเฉยๆ  คือเข้าใจปะความเคยชินอ่ะ ตั้งแต่จำความได้  ก็จำไม่ได้เลยว่าครั้งแรกที่โดนตีอ่ะ  เพราะอะไร
จำไม่ได้เลยว่าเราทำอะไรผิด  รู้แค่ว่า  เราต้องยืนให้เขาตี ไม่งั้นเราจะโดนหนักกว่าเดิม  
จนจบ  ป.3 แม่เรามีสามีใหม่  ก็เป็นเรื่องปกติที่แม่จะเปลี่ยนสามี เราก็ย้ายไปอยู่ด้วย  และน้องเราก็ย้ายไปอยู่ด้วย ทุกอย่างดีขึ้น  แต่พอจบ  ป.3  เราก็ย้ายกลับ  ทั้งๆที่รู้ว่าถ้ากลับไปก็โดนแบบเดิม  แต่ถ้าไม่กลับไปคนที่ต้องรับกรรมแทนก็คงเป็นย่า พอกลับไป เราก็ต้องก้มหัวให้เขาตีเหมือนเดิม  แม่เขารู้นะว่าเราโดนอะไรบ้าง  แม่ห้ามเราตลอดตอนที่เราบอกจะย้ายกลับไปหาย่า  แม่ขอร้อง  แม่ร้องไห้  เราลืมบอกไปว่า  แต่ก่อนแม่กะย่าไม่ถูกกัน  เพราะย่าขโมยเรากะพี่ชายมาอยู่กะย่า เลยทำให้เรานึกขึนได้ว่า  ถ้าวันนั้นย่าไม่เอาเรามาที่นี่  เราก็ไม่ต้องเป็นเหมือนทุกวันนี้ แต่ถึงอย่างยั้นเราก็โกรธไม่ลง  เพราะคนที่คอยเข้ามาห้าม2ไม่ให้ตีเรา ก็คือย่า ลุง  พ่อ  ป้า และญาติๆ เขาจะกลับมาบ้าน2ครั้งต่อปีคือ สงกรานและปีใหม่ ลุงป้าพ่อ จะดว่าเราเป็นเด็กดี  เพราะเห็นเราเงียบไม่ค่อยพูดจา  แต่ที่จริงเพราะเรากลัว  2ชอบบอกเราว่า  ถ้าเราทำตัวมีความสุขต่อหน้าพ่อต่อหน้าญาติเมื่อไหร่  เมื่อไหร่ที่พ่อเรากลับไป  เขทจะทุบตีเรา2เท่า  มันทำให้เราตัวสั่นและกลัวจนขึ้นสมองเลย  แต่เวลาผ่านไป จากเด็กเงียบๆขึ้กลัววันนั้น  กลายเป็นเด็กที่ปากจัดด่าเก่งในวั้นนี้  เพราตอน  ป.6 มันคือวันที่เราหมดความอดทันมาก  2ด่าแม่เรา ว่าอี  กระ* บ้างล่ะ  หลายผัวบ้างล่ะ  บีบคอเรา  ถีบย่า  ตอนนั้นพี่ชายเราไม่อยู่  3ก็ไม่ยู่  2จะลงไม้ลงมือได้แค่เรากะย่า   เพราะน้องสาวของ2ก็เก่งใช้ได้  1ก็เป็นซี้กันมาแต่เด็ก  เราลืมบอก  พ่อแม่ของ2และ3ตายไปตั้งแต่เขายัเด็ก  ย่าเล่าว่า  แม่ของเขารักเรากับพี่ชายเรามาก ทุ่มเททุกอย่าง ไม่สนใจลูกตัวเอง
มันเลยทำให้เราคิดขึ้นมาว่า   ต้องใช้เหตุผลนี้แน่ๆที่ทำให้2ทุบตีเรา  เขาอาจจะเก็บกดที่พ่อแม่เขาไม่รัก  หรือไม่ได้รับความรัก  แต่ย่าเราก็ตามใจเขาที่สุดนะ  ในวันที่ไม่มีอะไรกิน  เรากับพี่ชายกินเผ็ดไม่ได้ มักจะมีไข่ต้ม5ฟองไว้  เรากะพี่ชายไม่เคยเกี่ยง  แต่2มักจะโยนไข่ทิ้ง  ปัดถ้วยทิ้ง  แต่เราก็ได้แค่นั่งเงียบ  จน  ป.6  ย่าเป็นลม หัวฟาดพื้น เพราะ2ผลักย่า  
ตอนนั้นเราโกรธจนทำไรไม่ถูก  เราเหมือนคนเป็นใบ้ที่ใจนึงก็กลัวใจนึงก็ห่วง  เราตัดสินใจเดินไปกำคอเสื้อ2และตะโกนว่า  "พ่อแม่ก็ตายแล้ว  ทำตัวให้มันดีๆมัรจะตายรึไง หรือถ้าไม่ได้ตีกูกับย่าจะชักตายรึไงไอ้ควาย" แต่เราพูดเป็นภาษาอีสาน  มันได้ผล  ตั้งแต่วันนั้น2ไม่ค่อยตีเรา  แต่ก็ยังตีอยู่  แต่ไม่ได้รุนแรงอะไรมาก เขาดีขึ้นกว่าเดิม แต่เราทั้ง2ไม่ค่อยได้คุยกัน  จริงๆรายละเอียดมันเยอะกว่านี้  แต่เราแค่อยากพิมพ์ในสิ่งที่เราต้องการระบาย จบ.ม.1 เราย้ายมากรุงเทพ  มาอยู่กะแม่กะพี่ชาย  มาอยู่ได้3ปีแล้ว  จากเราที่เคยเงียบ  ขี้กลัว  ตอนย้ายมาอยู่กนุงเทพ5เดือนแรกเครียดมาก หลัวคน กลัวทุกอย่าง  กรีดแขนตัวเอง  แต่ไม่กรีดเส้นเลือดนะ   แค่รู้สึกว่า  การได้เห็นเลือดตัวเองมันสะใจดี แต่ก็ไม่มีใครสนใจ อาจจะเรียกว่าเรียกร้องความสนใจห็ได้  แต่ส่วนนึงที่ทำเพราะรู้สึกสะบายใจที่ทำแบบนั้น แต่พอดึงสติกลับมาได้ก็พยายามเลิกทำ เราขี้โมโห ชอบสีนใส่แม่ แต่เราไม่เคยทำอะไรที่เลวร้ายมากกว่านั้น   เราขี้สงสาร ไม่ชอบมองหน้าคนแก่นานๆ เพราะกลัวร้องไห้ ทั้งๆที่รู้ว่าวันนึงเราก็ต้องเป็นแบบนี้น แต่ก็มีบ้างที่บางรรั้งรู้สึกอยากกรีดแขนตัวเอง แต่เราก็หาอะไรทำจนเบิกได้ พี่ชายเราก็เยียวยาเรา จนเราเริ่มดีขึ้น  แต่ส่วนนึงก็เพราะย่า ย่าชอบทำให้เราหัวเราะในตอนที่เราร้องไห้ ย่าชอบบอกเราว่า "ไปอยู่ก้บแม่ซะ อย่ามาอยู่นี่ มันลำบาก " (ภาษาอีสาน)  แต่เราก็กลับไปหาย่าบ้างปีละ2-3ครั้ง  จากเราที่เกลียดและแช่งให้2ตายทุกวี่ทุกวัน กลายเป็นวันนี้เราหัวเราะและยิ้มให้กัน  แต่บางคืนอยู่ๆน้ำตามันก็ไหลและมีเสียงในหัวว่า"เกลียด"ตลอดเวลา  อ้อ เรากะ3สนิทกันมากนะ แต่เราแค่ไม่ได้พิมลงไปเฉยๆ 2ไม่เคยบอกว่า  ขอโทษ  แต่เราก็ไม่เคยบอกให้เขาขอโทษ ถึงจะยิ้มให้  แต่เราก็ไม่มีทางลืมเรื่องพวกนั้นไปได้เลย  มันทรมาณ มากๆ  เลยอยากจะระบายออกมา
เวลาไป รร ก็จะโดนรุ่นพี่รุมด่า ซึ่งไม่ได้ทำไรผิด   นั่งอยู่เฉยๆก็โดนหมันไส้  จนวันนึง  เก็บกดจากบ้านแล้วก็ต้องไปเก็บกดที่  รร อีก  พอทนไม่ไหวก็ไประเบิดที่  รร ตอนนั้น  ม.1 เราดังมากเลยล่ะ   เพราะพอเราระเบิดใส่พวกรุ่นพี่  ม.4-5 ก็ไม่มีใครเข้าไกล่เราเลย  มีแต่เพื่อนที่ยังอยู่และไม่ไปไหน  พวกมันอาจจะนิสัยไม่ดีเรียนไม่เก่ง  แต่พวกมันรู้เรื่องชีวิตเราทุกอย่างรวมถึงเรื่องที่เราโดนตีด้วย  พวกมันเลยเข้าใจว่าทำไมเราถึงระเบิดได้ขนาดนั้น..  เราฮอตมากเลยใน  รร  ไม่อยากจะคุย (ไหนมาเรื่องนี้ได้) ถึงตอนนัเนจะแค่ ม.1 แต่มีแฟน ปีละ 3-4 คน  คบแล้วเลิก  ไม่จริงจัง  พี่ชายสอนไว้ จนตอนนี้เบื่อผู้ชายมาก  เพราะในแชทจะมีแค่คำว่า "ทักครับ " "ชื่อไรครับ "  "อายุเท่าไหร่" มีแฟนยัง" และ  "จีบได้ปะ" คือเห็นจนจำขึ้นสมองอ่ะ ส่วนตอนนี้น่ะหรอ  แรดเลยจ้ะ  จากคนเงียบๆวันนัเนพอได้ปลดปล่อยทุกอย่างกลายเป็นว่า  แรดของแรดเลยย  พี่ชายเราเคยทำเรื่องเสียหายไว้  รร นี้ และเป็นที่ชอบของผู้หญิงมาก  555 บางคนพอรู้ว่าพี่ชายเราคือใครก็เลิกเกลียดเราเลย ครู2-3ท่านก็เลยพยายามอบรมเรา  และสอนเราบอกว่าไม่อยากให้เราเป็นเหมือนพี่ชาย แต่หารู้ไม่ว่าสำหรับเรา  พี่ชายเราคือคนที่นิสัยดีที่สุด สอนเราดีที่สุด   ห่วงเราที่สุด 5555  ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  อาจจะน้ำเน่าบ้าง  แต่มันเกิดขึ้นจริง ชีวิตจริง  ผ่านมาจริง  🚫🏳☺  จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าที่2เขาเลิกตีเราตัเงแต่เราพูดคำนั้นออกไป มันเป็นเพราะอะไรนะ แค่คำพูด2-3คำ ถึงทำให้คนเปลี่ยนไปมากขนาดนนี้ แต่เราไม่มีทางกลับไปบ้านนั้นถาวนหรอกนะ ไม่อยากรื้อฟื้นอดีตที่แสนเจ็บปวด.. ☺